E-Dergi

Trevanian ın ilk okuduğum ve en beğendiğim kitabıdır Katya nın Yazı. Basit, yalın bir aşk hikayesi gibi başlar. İnsanın aklını başından alan olaylar yaşanmaz belki ama o kadar derin ve anlamlı insan çözümlemeleri vardır ki etkilenmemeniz mümkün değildir. Roman ilerledikçe işlediği konu da derinleşir. Basit görünen şeylerin ne denli karmaşık, karmaşık görünenlerinse basit olduğu anlaşılır. Tıpkı hayat gibi. Ve öyle beklenmedik, vurucu bir sonla karşılaşırsınız ki etkisinden kurtulabilmeniz uzun süre mümkün olmaz.
Mutlaka okuyun. Pişman olmazsınız.

Açıkçası London un bu tarzda bir kitabı böylesine güzel yazmış olabileceğine pek ihtimal vermezdim.
Toplumsal olaylar ve bireysel düşünceleri okura aktarmakta çok başarılı olduğu gerçek. Ama bu sefer çok farklı bir alanda değişik bir tarzda yazmış London. Sosyalizm ve hatta faşizm hakkında okullarda ders niteliğinde gösterilebilecek bir kitap yazmış.
Keşke intihar etmeseydi de bize pek çok güzel eser daha bıraksaydı demekten başka elimizden gelen bir şey yok.

Basit görünümlü incecik bir kitaptı ve açıkçası yazarın adını da hiç duymamıştım. Çok uzun yıllar evvel bir arkadaşımın ısrarıyla okudum Martıyı.
Soluksuz, çabucak bitirdim. Martı Jonathan ın özgürlük isteği, sürünün güvenliğine kaçışı reddetmesi, kendi sınırlarını zorlaması ve bu sınırların ötesine geçmesi o denli etkileyiciydi ki, ilk gençliğimde hayatımda iz bırakan birkaç roman arasında Martıyı sayabilirim.
İnsanın yiyip içen, yaşayıp ölen bir organizma haricinde canlı bir varlık, yetenekleri sınırsız bir güç olduğunu hissettiren bu kitap muhakkak okunmalı.

İnsanın yüzüne bir tokat gibi çarpan, etkileyici, sarsıcı bir öykü.
Özentinin, bir kere kullanmakla bir şey olmaz zihniyetinin uyuşturucu konusunda ne kadar anlamsız olduğunu açıkça ifade eden, anne babaların, eğiticilerin ama özellikle ergenlik çağına girmek üzere olan çocuklarımızın muhakkak okuması gereken bir kitap.
Özellikle ülkemizde uyuşturucu kullanma yaşının 12 lere düştüğünü gözönünde bulundurursak durumun ciddiyeti sanırım daha net bir şekilde anlaşılır.
Kitapta Eroin denen uyuşturucunun sadece bir kere kullanmakla bile nasıl müptela haline getirdiği, uyuşturucu parası bulabilmek adına nelerin yapıldığını anlatıyor.

İnsan denen varlığın gelişmesini sağlayacak ve felaketini getirecek duygusu, hırsının konu alındığı kitapta Faust önüne geçemediği bu duygusu yüzünden Mefistoyla bir anlaşma yapar.
Lakin şeytanla yapılan bir anlaşma insanı ne derece mutlu kılabilir ki?