E-Dergi

Buck kitabında evrensel bir ana tiplemesi yaratmış. Kahramana isim koymayışı da bunun etkisini artırıyor. Ana, nine ve çocukları okurken milliyetleri çoğunlukla aklınıza gelmiyor.

kadınlığının tam anlamıyla farkına varamamış bir kahramanımız var. Ana. Toplumun ona seçtiği role tamamen uyum sağlamış. Evde, tarlada canla başla çalışıyor. Anasından böyle görmüş, kızına böyle öğretiyor. Kadındaki bu coşku ve adanmışlığı kocasında göremiyoruz maalesef. Koca yeni yerler görmek, yeni giysiler giymek sevdasında. Bir gün kadını çocuklar ve nineyle bırakıp çekip gidiyor ve biz de bir kadının hayalleri, umutları ve yaşanmışlıkları olmadan nasıl ömür tükettiğine tanık oluyoruz. İçinde kalan kadınlığına dair son hisleri, tabular ve toplum kuralları yüzünden yok etmek zorunda kalması, nesillerdir süre gelen kısır döngüden bir türlü çıkamaması Buck tarafından şiirsel bir dille veriliyor.
Kadın üzerine yazılmış en iyi kitaplardan biri.

Düzenbazlık ve hile ile suçlu gösterilip İf şatosuna kapatılan bir genç adam. Denizin ortasındaki çıplak bir kayalığın üzerine kurulmuş hapishanede yapılacak tek şey vardır. Düşünmek. Kahramanımız da orada kaldığı yıllar boyunca sürekli olarak intikam planları yapıyor. Fazla şey söyleyip kitabın keyfini kaçırmak istemiyorum. Aşk, intikam, 'bir zamanlar suçsuz yere hapse yolladığın fakir ama gururlu bir genç vardı' söylemleri hepsi bu kitapta.

Bu kitapla Tolkien in Orta Dünyasına adım atıyorsunuz. Hayatın hiç de kolay olmadığı bu dünya bir masal diyarı değil. Güzel ve ölümsüz elflere karşılık çirkin ve kötü orklar var.
Kadim ve ağırbaşlı entler olduğu gibi huysuz ve vahşi troller var.
Kaygısız, obur, minik hobbitler ve hırslı, inatçı, güçlü insanlar da var bu dünyada.
Bir peri diyarı değil burası. Gerçeğin ta kendisi. Ve yüzük kardeşliğine tanık olduğunuz anda hayatınız bir daha asla eskisi gibi olamayacak. Hala okumadıysanız büyük bir kayıp.

Parker, siliki güçsüz, popüler olmayan bir oğlan. Labaratuarda kendisini zehirli bir örümceğin ısırmasıyla inanılmaz bir değişime uğruyor.
Zeki, hazırcevap, atletik, popüler Örümcek adama.
Eğlenceli bir çizgi roman olduğu doğru olsa da ilettiği mesaj açısından (kendin gibi olmaz bir kahraman olursan sevilirsin) çok olumlu bulmuyorum.

Büyük savaşçı, usta komutan ama özel hayatında kafası ağır çalışan, kıskanç, onun bunun sözüne aşırı prim veren bir kahramanın Othello nun öyküsü.
Othello kahramandır, herkesçe beğenilir ama kusurlarının da farkındadır. Sürünün içinde bir kara koyun olarak görür kendini. Beyazlar arasında bir karadır. Cildinin siyahlığı yüreğine de vurur ve kendisini çok seven güzeller güzeli Desdemona nın neden kendisini sevdiğine de bir türlü akıl sır erdiremez.
Desdemona da başarısız bir karakterdedir çünkü sevdiği adama bu sevgiyi hissettiremez, inandıramaz. Kaldı ki Desdemona Othello nun dış görünüşüne ve hatta karakterine de değil, kahramanlığına vurulmuştu.
Gelelim Iago ya. Oyunun en karaktersiz ama bir o kadar da en insancıl karakteri. Kötü ve kötülüğünün farkında. Entrikacı. Yapacaklarının sonuçları onu hiç etkilemiyor. Bariz bir kötü adam. Temeli sağlam olmayan Othello Desdemona aşkını bir çırpıda savurup yerle bir ediyor.
Burdan da aşkın aynı zamanda güvenmek olduğunu anlıyoruz. Başkalarının sözlerine prim vermeden öncelikle kendine sonra da karşısındakine güvenerek sevmenin önemini kavrıyoruz.