E-Dergi

James Hogg'un Bağışlanmış Bir Günahkârın Özel Anıları ve İtirafnamesi, Antinomistler adıyla bilinen müfrit Protestan mezhebinin mutlak kadere ve seçilmişliğe olan inançlarını benimsemiş Robert Wringhim adında bir adamın hayatını anlatır. Robert'in anlatısı, yazarın şahsen reddettiği bir bakışı bizlere sunar; bu günahkâr, herkesin kaderi mutlak olarak yazıldığı ve seçilmişler, yaratıldıkları andan itibaren belirlendikleri için, kurtulan ruhlardan biri olarak yazgısını hiçbir şeyin etkilemeyeceğini düşünmektedir. Aynı zamanda bu inancın bir sonucu olarak Robert, yaptığı şeylerin sorumluluğunu almayı da reddetmektedir...

Yaşanmış bir hikâyeden esinlenerek ve aynı zamanda belgelere dayanılarak yazılan, bir insanın şeytanın gücüyle baş edemeyerek, günahkâr olmasını ve en sonunda yaptığı bu günahların ağırlığına dayanamayarak intihar etmesini konu olan bu kitabı, klasikleri seven herkesin keyifle okuyacağını söyleyebilirim.

Keyifli okumalar.

Vakit Yok kitabı 4 bölümden oluşuyor. K. Le Guin’in 80 yıllık yaşamından damıttığı ve bizimle paylaştığı düşünceleri ve fikirlerini okumak kurgularını okumak kadar güzeldi ve benim için aynı zaman da öğreticiydi. Kitabın giriş bölümünde neden bu denemeleri yazdığını anlattığı bölümde bu denemelerin, yazdığı bu kişisel yazıların özgürlük hissi verdiğini ve bu denemeleri yazmayı Jose Saramago’nın 85 ve 86 yaşında yazdığı ve sonradan Defterler olarak basılan kitaplarında olan yazılarından etkilendiğini ve “ben de deneyebilir miyim?” diyerek yazmaya karar verdiğini anlatıyor. Tanıtım yazılarında denildiği gibi bu denemeler bir iç döküş…

Yazların kısa, kışların ise bir ömür sürdüğü Westeros'tan ; ileri derecede sürükleyici ve fantastik hikayeler...

Yani anlatılmak istenen daha özlü anlatılabilirdi. İlk bölümde yazarında yaşadığı Montana Eyaletini uzun uzun anlatması oldukça gereksiz bana göre. Kitabın ilerleyen bölümlerinde birkaç kez bu bölgeye atıfta bulunuyor, onun dışında oralar neden anlatıldı ne gerek vardı anlayamıyorsunuz. Okurları sıkmamak için biraz daha estetik kaygıya girilseymiş güzel olurmuş. 700 küsür sayfa anlatılacak bir şey yok gibi geldi bana…

Stephen king'in polisiye ve korkuyu harmanlayıp üstüne gizem serpiştirdiği harika bir romanı daha diyebilirim en başta. Çoğu kişi bu romanı beğenmemiş çünkü bazı nedenleri var. Nedeni ise kitabı polisiye olarak algılamaları. Hayır kitap polisiye değil ve daha çok korku gizem kısmı ağır basıyor. İlk 100 sayfada bunu anlamıyorsunuz ama sonra roman türünü belli ediyor. Sonu katil kim tarzı roman değil yani… Ayrıca muhtemelen bu kitabı Stephen King severler değil de polisiye severler beğenmemiştir muhtemelen. Sonu tahmin edilebilir yorumları gördüm bazı sitelerde. İyi de sonunu zaten sürpriz sonlu yazan bir yazar pek olmamıştır King. Keyifli okumalar.