E-Dergi

bir termos kahve getirdim sehpaya ve iki fincan yanına.. tuzlu kurabiyeler sonra, iki üç sokak ötedeki pastaneden alınma.. gri bulutlar gökyüzünde hızlı hızlı toplanırken anlatmaya başladı Ferzan, acelesiz ses tonuyla, dingin, tane tane.. kırmzı/mavi İstanbul'unu, çocukluğunu, kadınlarını çocukluğunun ve aşklarını onların.. annesinden alıntılayarak tekrar etti birkaç kez; "çünkü aşk gerçekten hayattaki en önemli şeydir." Anna'nın duygusu da yer alıyordu evimin salonunda; sevdim o kadını, hayat kırgınlığını benimkine benzettiğimden olacak fakat o da yeniden başlama kuvvetini bulmuştu kendinde, bu defa bambaşka bir hayata.. gecenin geç bir vaktinde, gönülsüzce yolcularken onu, "bütün filmlerini yeniden izleyeceğim şimdiden sonra.. "dedim.. gülümsedi, Tanrı'm kaç erkek bu kadar gülümseyebilirdi..
Ellerimin arasında İİstanbul Kırmızısı, uyumuşum.

Ne Müzeyyen "olumsuz" bir karakter, ne kullanılan sözcükler argo, ne de hikaye müstehcen.. Geçtiğimiz hafta Bozcaada seyahatim sırasında okudum bu romanı, o denli yitirmişim ki kendimi hikayenin derinlerinde, günbatımını kaçırdım.. gerçeklik duygusu çok kuvvetli; bütün kadınlar, kız evlatlar, kız kardeşi olanlar, annesinin hatırasını uğurlayamayanlar ve toplumumuzda çok yaygın üzere babasıyla sağlıklı diyalog kuramamışlar bu kısa fakat çarpıcı kitabın satırları arasında kendilerine, ruhlarının en geride bırakılmış çıplak yönlerine tutulmuş aynalar bulacaklar. Soluksuz okudum ilkinde.. ikincisinde durup düşünerek, düşleyerek, satırların altını çizerek.. şimdi diğer kitaplarını araştırıyorum yazarın, onları da sipariş edeceğim. Benim için iyi bir sinema eleştirmeniydi Yekta Kopan, daha da iyi bir yazarmış fakat.. Memnun oldum.

keyifle okudum, bu kitap bir Pazar öğle sonramı şölene çevirdi adeta.. Herkese tavsiye ederim.. Daha iyi hissetmek, umutla bakabilmek, dahası kahkaha atabilmek isteyenler, bu kitap sizin için.. Yazarın okuduğum bu ilk kitabından sonra hemen diğer kitaplarının siparişini verdim tabi..