E-Dergi

Bulgakov, bir hiciv ustası. Köpek Kalbi kitabıyla aslında bir dönüşümün ötesine geçerek Rusya’nın kavramlar üzerinden değişimine açıkça saldırıyor diyebiliriz. Profesör Filipoviç’in deneyleri sonucunda bir insana dönüşen Şarikov’la karşı karşıyayız. Aslında konu hayvan duyarlığı ve salt olarak deneylerin çok uzağında. Bulgakov, köpek Şarik’e bir ideoloji bir kavram olarak bakıyor. Rusya toplumunun tepeden dönüşümünü eleştiriyor Bulgakov.

310 sayfa boyunca karşımıza önce Bayan Rose’nin kafesi odağında çıkan tipler daha sonra Martin odağına dönüyor. Bazen kopma hissi bazen de anlamlandıramama gibi hisler yaşamak olası. Kitabın tam manasıyla bir bilinçakışı tekniğiyle yazıldığını söylemek mümkün değil. Kişiler ve olaylar birbirine bağlanarak değil çift satır bırakılan boşluklarla -ki bu boşluklar tamamen başka perdelere bizi götürüyor- verilmekte. Tiplerin yaşadığı yoksulluk, fonda devam esen ikinci dünya savaşı efekti, Madrid’in sosyolojik görüntüsü, bir köpeğin ölümünü izleyen çocuğun sevinci, çarpık insan ilişkilerinin sonuçları, küçük mutluluklar... Hepsi var kitapta. Ve evet tam bir başyapıt.

Kayıtsızlık Şenliği, birbiriyle kesişen hayatları kesitler ve olgular üzerinden işleyen bir roman. Romanın asıl kurgusunun gerisinde ilerleyen -fon da diyebileceğimiz- “Stalin ve Kalin” öyküsü de bir o kadar ilgi çekici. Romanda 5 arkadaşın farklı yönleri işleniyor. İçlerin Alain’in “göbek deliği” üzerine düşünceleri fazlasıyla düşünmeye itiyor insanı. “Havada süzülen tüy, Alain’in annesiyle hayali konuşmaları, özürcülük konusu, sözde konuşulan Urduca dil...” Bu durum ve kavramların varoluşsal olana dönük birikimleri Kundera’nın maharetli kaleminin bize hediyeleri bence.

Bir anti-kahraman ile karşı karşıyayız. İnsanları kendi bencilliğiyle bezdiren, onların duygularını sömüren, acımasız bir kahraman bu. Peçorin, kendi atını çatlatacak kadar sürmekten geri kalmayan ve onu öldüren bir anti-kahraman. Ürperitici bir kötülük yayıyor. Kadınların duygularıyla oynayıp herkes tarafından sevilmek istiyor ve sürekli sıkılıyor, evet sürekli sıkılıyor.Kitaptaki öyküler aslında parça parça olsa da muhteşem bir bütünlüğe kavuşturmuş onları Lermontov. Kitabın her sayfasında onun bir deha olduğuna inandım ve kesinlikle müthiş bir saygı duydum. Okuduğum en iyi beş roman listesine kesinlikle alabilirim bu kitabı. Nefis.

Müzik, sinema ve hayatın iç içe geçtiği öykülere çağırıyor Kırkavak bizi. İkili ilişkiler ve aslında gündelik hayatların durağanlığı üzerinde düşündürüyor. Müziğin hem üsluba hem de konulara aksı bir okur olarak beni şaşırttı. Okuduğum kitaplar arasında ilk kez bir kitabın böyle bir katmanla kaplandığını söyleyebilirim. Yazar kitabın sonunda kitapta bahsedilen müzik eserlerinin bir listesini dahi veriyor. Okuduktan sonra birkaçını dinlediğimde kitabın daha da pekiştiğini gördüm.