E-Dergi

Yazarın anlattığı bazı duygular/durumlar "böyle bir şey nasıl anlatılabilir ki?" dedirten cinsten. Yanlış anlaşılmasın; anlatılmasını yadırgadığım bir konu olduğunu kastetmiyorum; yaşamın içine saklanmış belli belirsiz hislerin metne dökülmesindeki başarıdan bahsediyorum.
Okurken bir anda müthiş bir betimleme karşınıza çıkıveriyor. Şahsen Behçet Necatigil'in "Edebiyat Matinesi" ve bir kaç şiirinden aşina olduğum hayranlığı yaşattı bana. Yabancı olmadığım; belki yaşadığım bir hissin/durumun kelimelere dökülmüş halini gördüm. Ama bu bahsettiğim öykününün tamamını beğendiğim anlamında değil aralara serpiştirilmiş bazı yoğun anlatımlı cümleleri beğendiğim yönünde.
Kitaptaki öykülerin çoğu tecavüz/aldatma/eşcinsellik ekseninde kurulmuş. Bunların dışında kalan Koku ve Parkta isimli öyküleri bir de Ölüler Uzar isimli öykünün yazım tekniğini beğendim.

doyumsuz şiirler...

Feridun Andaç'ın kelimeler arasında sıkça " / " işaretini kullanmasına bir türlü alışamadım. Kendi üslubunu oluşturmak için kullandığı bu işaret bende iki kelimeden hangisini seçeceğine karar veremediği izlenimini uyandırıyor. Yani cümle kurulurken "ve" ya da "veya" bağlacı kullanılabilecekken / kullanıldığı için cümleyi okurken hangi anlamı vermeliyim bilemiyorum. Öyle olunca da ne anlatacağına/yazacağına karar veremeyen birini dinlemek/okumak istemiyorum.
Kitap çoğunlukla yazarın kendi için notlarından/izlenimlerinden derlenmiş. Sonlara doğru örnek olarak kendi hikayelerini eklemiş. Ömer Seyfettin, Sabahattin Ali, Sait Faik öykülerini irdelemiş. Atlaya atlaya okudum.
Ayrıca kitabında alenen "öykücü olunmaz, öykücü doğulur" söyleminden yana olduğunu belirtmişken yazı atölyelerinde nasıl yazılacağını anlatmasını/öğretmesini çok ironik buluyorum.

Bazı yerlerde "bunları daha önce anlatmıştı sanki" dedirtse de çok beğendiğim bir kitap oldu.

Günümüz öykücülüğüne kendine özgü bir sıcaklık getiren Ömer Ayhan’ın her boydan yirmi beş öykülük bu kitabı bir duyguyu binbir ateşle besleyen kıvrak bir kalemin ürünü.