E-Dergi

Agatha ustanın biz katili bulamayalım diye “kasması” hoşuma gitmedi. Tanrı anlatıcı konumundan anlatılan hikayenin başında herkesin Zenci Adası’na gitme sebepleri ortaya konuluyor. Hepsi bu sebebi yalnız başınayken aklından geçiriyor. Sonradan katil olduğunu öğrendiğimiz kişi de bunu düşünüyor. Peki baştan beri katilse ve kimse ona bu adaya neden gittiğini sormuyorsa neden bir sebebe ihtiyaç duysun. Tanrı anlatıcı ona da bir sebep vererek biz okurları tuzağa düşürüyor.

Dahası katil ortaya çıktığında anlıyorsunuz ki onu bulabilmeniz için en ufak bir ipucu bile yok. Bu roman S.S. Van Dine’ın ortaya koyduğu harikulade 20 Dedektiflik Romanı Kuralı’nın 2., 5. ve özellikle 15. kurallarına uymuyor. Diyeceksiniz ki “uymak zorunda mı?”, değil ama en azından okurun olayı çözebilmesi için net ama gizlenmiş ipuçlarının olması gerekir.

Şule Gürbüz gittikçe edebiyattan uzaklaşıyor, felsefeye yaklaşıyor. Metinleri hikayeyi değil fikri kutsuyor. Bu ön kabulle okunursa "Öyle Miymiş?"ten daha çok zevk alınabilir.

Dil Felsefesi üzerine telif eser çok az. O açıdan da önemli bir eser. Yeni yayınevine geçmesiyle harika bir kapağa kavuşmuş. Zevkle okunuyor.

Gençlere etrafındaki meselelere daha yakından bakmanın da "cool" olabileceğini gösteren biri Oğuzhan Uğur, memlekette neler olup bitiyor merak ediyorlar ve bunu esprili ve cesur bir şekilde anlatan Oğuzhan Uğur'u benimsiyorlar. Bu kitap da Uğur'un bu minvaldeki çabasının kurgu hali. Okunabilir.

Çocukluğumda bana kitapların sıkıcı olmadığını gösteren yegane kitap oldu. Bu kitabı okumasam daha geç başlardım sanırım okuma serüvenime. Şimdi bile hala zaman zaman aklıma gelir bazı anlar bu kitaptan. Yeniden yeniden okunacak eskimeyecek bir eser.