E-Dergi

yeryüzü blues u okuduktan sonra okumaya karar verdiğim kitap. uzun zamandır ağlayarak kitap okumamıştım. hızır ın korayın eline verdiği şeyleri sıralaması, anlamanın delirmekliği, anlatmanın mümkünsüzlüğü..
başka kafalar bunlar ve iyi ki varlar. bu öğrenilecek bir şey değil bence, bu kafa ya vardır ya yoktur. olayların gittiği noktalar, cümlelerin kendileri.. özel bir yazar, daha da okumaya devam etmek isterim, yazsın dursun :)

"Sur Kenti Hikayeleri" ile yazarı tanıdım, oradan yola çıkarak ben bu yazarı okumaya devam ederim diye düşünmüştüm ama o kitaptan sonra yavan geldi diyebilirim.

Güray Süngü'nün bütün kitaplarını okudum. Çok severek okudum. Ama 3 hikaye dışında bu olmamış, bana mı olmamış, benim gözümdeki yazara mı olmamış onu ancak okuyarak anlayabilirsiniz.

Hikayelerden birini dergide okumuştum, yanlış hatırlamıyorsam Cins Dergi'ydi. Diğer hikayeler de dergilerde yayınlanmış olabilir, dergi için acele hazırlanmış yazılar gibi geldi bana.

"dördüncü tekil şahıs"ın, "ibrahimin kaybettiğini bulmasıdır"ın, "az kalan gölge"nin yazarı kendine bunun yapılmasına izin vermemeli. Roman kurgusu bu kadar kuvvetli bir yazardan beklenmeyecek bir kitaptı.

Osman'ın babasıyla kurduğu o bağı kitabı okurken hissedip sonunda da emin olmak.. Çok ağladım bitince, kendi boşluklarımı mı gördüm, eksildiğim yerlerden bir daha mı eksildim bilemiyorum. Anlatımın bu kadar sade olup da bu kadar derinden olması nasıl mümkün oluyor, Güray Süngü beni hep şaşırtıyor; nasıl bu kadar olabilir bir yazar.. Kitap kuyularla dolu, belki bana öyleydi, düştüm durdum, düşmediysem en azından sendeledim her sayfada.
Osman'ın çiçeğe hitap ettiği bir yer var, çok fena üzerime alındım, öyle hissettim; bir okur bir yazardan ne ister? Ben anlatamadıklarımın anlatılmasını, anlaşılmadıklarımın bir yerlerde anlaşıldığını görmek isterim. Gördüm burada. Çok teşekkür ederim, iyi ki varsın canım yazar.

Sevgili Dost,
Çok güzel bir kitap olmuş, okumanı tavsiye derim :)

"Herkes kaybetti. Ölüm kazandı. Mezar taşlarına "Huve'l Bâki" kazındı."