E-Dergi

"Emanet Hikâyeler" yazarın her bir hikâyede farklı bir yazara işaret ettiği, kitapları ve öyküleri büyük bir incelikle işlediği on üç öyküden oluşan bir eser. Her hikâyede içimizden insanlar, tanıdık mekânlar ve hayatın tam içinden kesitler var. Belki de bu yüzden okurken insanın içine daha derin bir anlam yerleşiyor.
Özellikle “Yorgun Irmak” ve “Boşluğun Sesi” beni çok etkiledi. Necip Tosun’un okuduğum ikinci kitabıydı; hatta öykü okumayı sevmemi sağlayan yazarlardan biri olduğunu rahatlıkla söyleyebilirim. Diğer eserlerini de okumayı çok isterim.

Hüseyin Rahmi Gürpınar bu kitabında da her zamanki gibi mizahi anlatımını toplumsal eleştiriyle ustalıkla birleştirmiş. Üç ana karakterimiz etrafında şekillenen hikâye, okuru güldürürken bir yandan da düşündürüyor ve şaşırtıcı bir biçimde dersini vererek son buluyor.
Aslında anlatılanlar yalnızca geçmişe ait değil. Hâlâ çağımızın en büyük sorunlarından biri olan batıl inançların ve hurafelerin, aklı kullanmadığımızda nasıl kolayca bizi manipüle edebileceğini; hatta korkunç bir s*lah hâline dönüşebileceğini açıkça gösteriyor bize.
Kısa bir kitap ve eğlenceli bir şekilde okunuyor. Özellikle son dört sayfa, adeta dönemin toplumsal zihniyetine tutulmuş sert bir ayna gibi. Akıcı dili, yer yer güldüren sahneleri ve sayfa altındaki dipnotlarla verilen açıklamalar da okuma deneyimini daha da zenginleştirmiş.

Bir Vaizenin Penceresi”, Fatma Bayram’ın hem manevi dünyasını hem de hayata bakışını samimi bir dille anlattığı bir deneme kitabı. Dokuz kısım ve kısa kısa yazılardan oluşuyor. İnanç, insan ilişkileri, okuma sevgisi ve içsel sorgulamaların ön planda olduğu bir eser. Sakin, duru ve içten; okurken hem düşündüren hem de huzur veren bir anlatıma sahip. Özellikle bazı konu başıklarının Kur'an-ı Kerim'deki ayetler ile açıklanması çok hoşuma gitti. Bir sürü notlar aldım ve yeni yeni kitaplar keşfettim.
Maneviyatı seven, kendini geliştirmek isteyen ve iç dünyaya biraz daha kulak vermek isteyenler için keyifli bir eser.

“Hyunam- Dong Kitabevi” benim için sakinliğin, küçük mutlulukların ve içsel iyileşmenin kitabı oldu. Ne büyük dramlar ne de şaşırtıcı olaylar var… Ama tam da bu sadelik insanın içine işliyor. Karakterlerin kendi hayat mücadeleleri, kaygıları ve yollarının o küçük kitapçıda kesişmesi bana öyle umut verdi ki, kendimi sayfaların arasında gerçekten oradaymış gibi hissettim.

Yavaş tempolu olmasına rağmen bir an bile sıkmadı; aksine her satırı ayrı bir nefes alma alanı gibi geldi. Okudukça “keşke hiç bitmese” dedim. Kitap bitti ama bıraktığı huzur uzun süre benimle kaldı. Yazarın diğer kitaplarını da aldım ve aynı sıcaklığı yeniden hissetmek için sabırsızlanıyorum.

Kitapları anlatan kitapları okumayı her zaman çok sevmişimdir. 84, Charing Cross Road da bunlardan biri. New York’ta yaşayan Helene Hanff’ın nadir baskı kitaplar bulmak için Londra’daki Marks & Co. kitapçısına yazdığı mektuplar üzerinden gelişen samimi ve güçlü bir dostluğu anlatıyor.

Tek odalı dairesinde senaryo düzeltmeleri yaparak geçimini sağlayan Helene, İngiliz edebiyatına ve İngiltere’ye tutkuyla bağlı bir kadın. İkinci Dünya Savaşı’nın gölgesinde başlayan bu mektup arkadaşlığı tam otuz yıl sürüyor. Helene’in kitapçı çalışanlarına gönderdiği yumurta, çorap, et gibi küçük hediyeler ise savaş sonrası İngiltere’nin ekonomik durumuna içten bir pencere açıyor.

Mektuplaşmanın neredeyse kaybolduğu bu çağda böyle bir dostluğu okumak insanı gerçekten kıskandırıyor. Sonu beni ne kadar üzse de kısa ama çok güzel bir okuma deneyimiydi. En kısa zamanda film uyarlamasını da izleyeceğim.