E-Dergi

Evet bence de çok zevkle okunacak bir kitap değil. Aslında yazarın kurduğu cümleler ve seçtiği kelimeler o kadar güzel ki hayal gücü ve kurgulama yetisi harika ama hepsine yazık etmiş. Çok değişik bir kitap olmuş. Belki gerçekten kafası çok karışık bir anına denk geldi bu kitap. Çünkü sonlarında kendisi de saçmaladığını ve buna inanamadığını belirtiyor zaten. Pek zaman kaybı olmaz çünkü zaten çok uzun bir kitap değil.

Süpeeerrrr
bu kitap buram buram aşk kokuyor eski zamanların saflığı masumluğu ve berraklığı var yazarın anlattığı öykülerde. Kurgularda oldukça güzel Her ne kadar siyap beyaz Türk filmi izliyor gibi hissetseniz de kendinizi üç öyküde de müthiş etkilendim. O kadar canlanıyor ki herşey gözünüz de sanki olayları kendiniz yaşıyorsunuz. hala etkisindeyim kitabın. Şiddetle tavsiye ederim.

Öncelikle yazarlara bu kitabı yazdıkları için çok teşekkür etmek istiyorum. Çünkü bizim çok genel baktığımız bazan üzülüp geçtiğimiz ama hiçbirşey yapmadığımız bu kadar önemli bir konuda duyarsız kalmamışlar.

Ben kitabı iki gecede bitirdim. Ama sonra başım çok ağrıdı. Kendimi o kadar suçlu hissettim ki. Neden mi Çünkü ben de anneyim.
Kitabın konusu kimsesiz çocuklar ve annesi babası yaşarken sahip çıkılmayan çocuklar.

Öncelikle yuvalara yurtlara gidip yazarlarımız çocuklarla söyleşi yapıyorlar daha sonra gençlik merkezlerinde sokaklarda satıcılık yaparken toplanan çocuklarla konuşuyorlar.Daha sonra annelere uzanıyor mikrofonlar. ve en son bir pisikiyatrist ve hukukçuyla röpörtaj yapılıyor. Yazarlarımız bu konuyu gerçekten her yönüyle ele almışlar Kitabın sonunda da kendi fikirleri ve özgeçmişleri var.

O kadar çok içim acıdıki zor dayandım okuduklarıma. Bu kitap ne öykü ne roman ne şiir sadece apaçık ve çırıl çıplak gerçeklerden oluşmuş. Kelimelerle tarif etmem mümkün değil okuduklarımı. Biz hep yetimhanedeki çocukları kimsesiz oldukları için oraya verildiklerini sanırız ya aslında çoğu verildikten sonra anne ve babaları yeniden evlenip birkaç çocuk daha yapmışlar. Bakamadıkları çocukları orada anne baba şefkatinden uzak yaşamaya çırpınırken yeni bir çocuk (lar) nasıl yaparlar akıl ve mantık alacak gibi değil gerçekten

En çok etkilendiğim gözlerimi dolduran sahne ise küçüklerin bulunduğu bir yuvada röportaj yapılırken tam da sohbetin önemli yerinde zeynep isimli 4 yaşlarında bir çocuk masanın üzerinde emekleye emekleye gelerek yazarımıza ellerini uzatıyor. Tabi yazarımız önce şaşırıyor çocuk ona sarılmak istiyor ve öpücem diyor. Bu nasıl bir sahne böyle o çocuk ki daha dört yaşında ve sarılmak istedği öpmek istediği kişiyi henüz sadece bir kaç saattir tanıyor. İşte o çocuklar o kadar sevgiye açlar ki hiç tanımasalar bile şefkat bekliyorlar canlarım benim nasıl yürek dayanır nasıl gözler ıslanmaz bu sahnede .

Biz bu kadar üzülürken annesi nasıl dayanıyor acaba bilmiyorum. Benim de iki kızım var biri 4 yaşında ve biri 1,5 yaşında belki bunun için çok duygulandım. Bilmiyorum ben bu kitabı heyecanla okudum hiç pişman olmadım mutlaka okuyun derim Kitapta pisikiyatrist ile yapılan röpörtajdan da çıkarılacak çok dersler var şiddetle tavsiye ederim. Tabi dayanacak gücünüz varsa

Yazarın anlatımı gerçekten akıcı başka bir dünyaya gidiyorsunuz okurken öyküleri ama alıntılarla anlatım arasında bir kopukluk oluşmuş tam bir bağlantı kuramadım Bu da olayları anlamamı engelledi. Yani o güzel akıcı anlatıma yazık olmuş. Yazarın güzel bir yönü var dağarcığınıza yepyeni kelimeler kazandırıyor bunu çok sevdim.

Öykülerde kendimden birşey bulamadım desem bir yaşanmışlık izine rastlamadım desem inanın hiç abartmış olmam. Aslında bir kitabı beğenmediği buraya yazarken yapılan emeğe saygısızlık yaptığımı düşünerek rahatsız oluyorum ama paranıza yazık olmasına da gönlüm razı olmuyor.
Öyküler içiçe karmakarışık ne konularını anladım ne hikayeyi benim için sadece vakit kaybı oldu