E-Dergi

"dünya nasıl bu kadar hızla, bu kadar bitimsizce değişiyor? balçığa, yağa, zifte kesmiş bir deniz birden nasıl bu kadar ak pak, nasıl böyle sıcak bir buğuyla dolu olabiliyor? şu dünyada denizden bir de ağaçtan umut kesilmez. insan bu ikisine bakarak... bunları görerek yeniden doğar, yenilenir. sanırsın onun yardımıyla kendisine de bir buğu gelmiş, tazelik gelmiş." diyen bir istanbul masalı. diliyle, düşleriyle, hikâyeleriyle, kıssadan hisseleriyle nefis bir masal nakşetmiş yine faruk duman. bayıla bayıla okudum, mest oldum. hep yazsın okuyalım.

dokuz öykülük toplam faulkner, fitzgerald ve hemingway'le birlikte amerika'nın en güçlü kalemleri arasında anılan thomas wolfe ile tanıştırıyor bizi. kitaba adını veren deneme ya da ahkam kesmelerle ilginç başlıyorsa da giderek anlamsızlaşıyor. kurmacadan uzaklaşıp günlüğe yaklaştıkça eskiyor. belki zamanında okusak bir anlamı olurmuş ama edebiyattan uzak ve hiçbir amacı olmayınca okuması, bitirmesi zor akmayan metinlerle sabır taşına dönüşüyor.

bir gazetenin yazı işleri müdürünün japon halkını eğlendirmek üzere boğa güreşi turnuvası düzenleme macerasını anlatıyor boğa güreşi. tutkulu, bir tür kendi kendiyle sarhoş olma halindeki üslubuyla zihni çepevre saran bir okuma sunuyor. üç ay süren koşuşturmada olabilecek her aksiliğin çıkışı inoue'nin kıvrak kalemi sayesinde olay örgüsünün hızına rağmen yan karakterleri anlatmadaki özeni takdire şayan. bu kadar az cümleyle kısacık romana bu kadar çok şey sığdırmak kolay rastlanır bir şey değil. bu kadar iyi beklemiyordum. şaşırdım ve çok sevdim. yer yer güldürmeyi de ihmal etmeyen şahanelik.

ikinci doğumunu yapan anlatıcımız bu tanıklık üzerinden geçmişini, ilişkilerini ve insan olmak, savrulmak, cam duvarı kırmak zorunda olmak gibi yükleri nasıl sırtladığını öykülüyor. olabildiğince yalın, süssüz. iç hesaplaşmaları bir günlükten okur gibi oluyor çok yerine, cümlesine katılıyoruz. "insan olmak, büyüdükçe, yaşlandıkça kolaylaşmıyor..." diyor skomswold. kısacık ama çok etkili. dönüp kendine baktıran romanlardan. tüm melankolisine rağmen umut var diyebilenlerden.

aynı yer, aynı şeyler, hayatın can sıkıcı rutinine karşı bir başka rutinle cevap vermek... yorgunluk ve bıkkınlığın kokusu... çaresizce nefret edilen bir yerde çalışmak zorunda kalmanın açmazı... sistemin parçası olmak parazitlerden kurtulamamanın can sıkıntısı... aynı dizinin aynı bölümünü izliyormuş gibi geçen hayatlar. bu kapana kısılmışları anlatıyor yedi ölümcül gün. beyaz yakalıların bam teline basan, sahte gerçekliğe ayna tutan, düşündüren, sorgulatan nefis çizgi roman.