E-Dergi

bcy'nin son romanı bol karakterli, olaylı bir cümbüş. kahkahalar attırarak keyifle okunuyor. çevredekilerin manyak mı lan bu diye şaşkın bakmaları da hınzır hınzır gülme bonusu oluyor. okumak için çok beklemeyin derim.

diyalog ve yazışma formatında otuz öyküden oluşuyor öpüyorum avantajlarından. yine güldürüyor, eğlendiriyor bahadır cüneyt yalçın. mizahın yazılı metinlerden sosyal mecralara kayıp bayağılaştığı ortamda üretmeye devam ediyor. her kitabını olduğu gibi yine eğlenerek, katıla katıla gülerek okudum. gerçekten gülmek isteyenler için biçilmiş kaftan.

"insan nasıl tamamlanır? ya da insan ne zaman eksilir?" diye soruyor ve "tamamlanamadan eksildim" diyen on yedi öyküden oluşuyor küçücük söylüyorum. birbirine çok yakın olmaları beni itti biraz. benzer hesaplaşmaları içeren bu kadar baba öyküsü fazla geldi mesela. bir de babalar ve anneler aynı öykülerde. sadece çocuklar değişiyor. bu aynı öyküyü farklı şekillerde okuma haline rağmen "eksik suretler", "vuslattır", "bisküvili lokum" ve "bemal" çok iyi öyküler. sonraki kitabı merak ettiren bir ilk tanışma.

"bir toplumun ölülerine bakarak o topluma dair çok şey öğreniliyor." diyor roca ve terrasa. 180 kadar toplu mezar saklı olan paterna mezarlığına odaklanıyoruz. bazıları altı metreden daha derin olan ve içinde yüzlerce infaz edilmiş kişiyi barındıran bu çukurlar, iki binden fazla bedeni yer altında tutuyor. franco diktatörlüğü ve iç savaş kurbanlarına dair bu nefis hikâye ile araladığı toplumsal mesele hemen her ülkenin tarihinde bulunan utanç yaralarından. evrensel ve kapsayıcı. roca'nın incecik detaylara gösterdiği özen ile çok dokunaklı. zamana karşı, unutulmaya karşı verilen savaşı okuyoruz. büyüleyici iki insanı tanıyoruz. "beni unutmayın" diyenleri anarak o kadar güzel saygı duruşunda bulunuyor ki yüreğe taş gibi oturuyor. "demokratik bir ülkede kimliği belirsiz gömülmüş yüzlerce kişiyle dolu yerler olması ne anormal, düşünsenize." diyor. bir çizgi roman, bir sanat eseri daha fazla ne yapabilir ki?...

eski günleri yâd etmenin ağırlığı altında ezilenleri anlatıyor günbatımında. o kadar duru, pürüzsüz bir anlatımı var ki etkileyici. dönüp kendine baktırıyor. nereden nereye geldim sonum ne olacak düşüncesiyle baş başa bırakıyor okurunu. "bir insanın dünyadan göçüp gitmesi o kadar da önemli görülmüyor. her gün her yerde herhangi bir sebepten insanlar ölüyor ve yenileri doğuyor. ölüm de, yaşam da günlük yaşamın bir parçası." diyor hwang sok-young. maziye bakmanın önemine değiniyor. pişmanlıkların bıraktığı izlerin haritasını çıkarıyor. "zor zamanlar gelince başından itibaren geriye dönüp bakmamız gerektiğini anladık." diyor. geride bıraktıklarıyla hesaplaşmayı sevenler ıskalamasın derim.