E-Dergi

kurbanlarını pilates lastiğiyle boğarak öldürüp yanlarına kişisel gelişim kitapları bırakan bir katil ve onun peşindeki cinayet büro... bibliyofilleri zevke boğacak bir konusu var sankofayı öldürmek'in. jüri'den tanıdığımız kahramanlar bambaşka bir macera ile gelmiş. gürsoy uysal yine çok sürükleyici anlatımıyla bir polisiye romandan beklenen her şeyi vermiş okuruna. olay örgüsü, kurgusu ve hızıyla elden bırakmadan finale yürütüyor sizi. ki finalinin de çok iyi olduğunu belirtmeli. bonus olarak pera palas'taki kara hafta, cenk çalışır'ın romanı beria ve avukat karakterin adının polisiyecilerden oğuzhan arslan olması gibi hoş selamlar var. iyi okurları öldüren seri katilin sekiz günlük macerası polisiyeseverlerin ıskalamaması gereken kitaplardan.

"nasıl bir hayat bu? her şey yarım." diyenleri anlatıyor atıf bey ve diğer muhteremler. 1964 yılının orta anadolusundan insan manzaralarını... babasını ve abisini katletmiş on yedi yaşında bir çocuk, ilk kez ağır ceza savunması üstlenen avukatı, mahkumlar ve kediler... çoklu anlatıcı ile oluşan bütüne çok şey sığdırmış hüsnü arkan. geçmişi, toplumsal meseleleri ve çözülmeleri bıraktığı boşluklardan sızıyor. "anladım ki bu dünyada gariplerin geleceği yok. gariplere gelecek gelmeyecek. acayip bir fukaralık hissi bu." diyor.

virginia woolf'un yazdığı tek oyun olan freshwater nihayet dilimize çevrilmiş. üç perdelik oyunu 1923'te yazmış woolf. 1935'te yeniden elden geçirip son şeklini vermiş. ilk gösterimi de aynı yıl yeğeni angelica'nın doğum gününü kutlamak için yapılmış. oyundaki karakterlerin hepsi o dönemin tanınmış sanatçılarından oluşuyor. hepsi birbirinden tuhaf karakterler. woolf'un çağdaşlarıyla ve şiirle alay etmek için yazdığı belli. dünyadan kopuk entellektüeller ve sanatçılar üzerinden geçtiği dalga epey kahkaha attırıyor. gösterimleri de günlüğüne "gevşemiş ve kahkahalarla dolu akşam" olarak kayda geçmiş. oyunun iki el yazması leonard woolf'un ölümünden bir kaç hafta sonra olivier bell tarafından keşfedilmiş. woolf'un hiç duyurmak istemediği, önemsiz saydığı metin olduğu düşünülmüş. oysa hiç de öyle değil. çok tempolu ve komik bir oyun.

acının üstesinden gelmek ve anın tadını çıkarmak üzerine nefis bir hikâye sakura baharı. sade çizimleri ve anlatımıyla japon yaşam tarzına ve inceliğine tanık oluyoruz. sazlıkların şarkısını duyuyor rüzgarın saçlarımızı okşamasını hissediyoruz. kuşların cıvıltısını duyuyor yosunları okşuyor. her şeyin bir ruhu olduğunu ve buna kamiler dendiğini öğreniyoruz. her şeyin eninde sonunda doğaya döndüğünü... sanal saçmalıklarla donatarak kapılıp gittiğimiz çağda yüzümüzü gerçeğe çevirerek huzurun doğada olduğunu kulağa küpe ediyor. hayatı yavaşlatmak ve çevremizdeki şiiri duymak isteyenler ıskalamasın derim.

mekanın hafızası ve zamana dair olağanüstü bir iş. richard mcguire bir evin odası üzerinden o kadar çok şey anlatıyor ki... o odada geçmişten geleceğe dek uzanıyoruz. ev sabit. geleni geçeni oturanı sürekli değişiyor. hayat ve zaman akıp gidiyor. "hayat hakikaten tekerrürden ibaret." derken buluyoruz kendimizi. sayfaları çevirirken kendi tarihimizi de eşeliyoruz. içe işleyen, okura dönüp kendi zamanında yolculuk ettirecek, zamanı sorgulatacak "zaman nasıl geçti ya!?" dedirtecek şahanelik.