E-Dergi

turgenyev'in mistik bir ruh taşıyan öyküsü.

Dostoyevski’nin gençlik döneminde yazdığı bu yalın ve lirik öykünün isimsiz, içine kapanık ve hayalci kahramanı, geceleri Petersburg’un kanalları ve caddeleri arasında tek başına dolaşır. Derken bir köprüde ağlayan Nastenka’yı bulur ve bir adamın tacizinden kurtardığı genç kıza âşık olur. Peki daha önce hiçbir kadınla beraber olmamış, kendisini hayattan soyutlamış bu adam, hayatının merkezine koyduğu genç kızda aradığı mutluluğu bulabilecek midir? En farklı Dostoyevski öykülerinden biri olan Beyaz Geceler, 1957 yılında İtalyan yönetmen Luchino Visconti tarafından filme uyarlandığından beri gerçeküstü ve sinematografik anlatımıyla pek çok kez beyazperdeye taşınmıştır.

Söz gelişi bir umacı değilim ben, bir törensel korkuluk da değilim, üstelik bugüne değin, erdemli diye saygı duyulan insan türüne aykırı bir yaradılıştayım. Söz aramızda gururumu kabartan da bu durum olsa gerek. Bilge Dionysos’un çömeziyim ben, bir ermiş olmaktansa bir satır olmak yeğdir benim için. Bu yazı okunsun yeter. Bu yazı, apaçık, insansever bir tutum içinde, bu aykırılığı sergilemekten başka bir amacım yoktur; insanlığı “düzeltmek” verebileceğim son söz olurdu sanırım.

Poe, bir kurmaca ustası ve modernist imgelemin habercisi...

Ölüme iyice yaklaştığına inanan Kral Lear, ülkesini üç kızı arasında paylaştırmayı düşünür. Paylaşım öncesinde evlatlarından kendisini ne kadar çok sevdiklerini göstermelerini ister. Büyük kızlar Goneril ve Regan duygularını allayıp pullamada ustadırlar. Kral’ın küçük kızı Cordelia ise sadelikten ve dürüstlükten başka bir yol bilmez. Ne var ki dürüstlüğü yüzünden babası Kral Lear’in hışmına uğrar. Baba Lear ise diğer iki kızının…