E-Dergi

Çetrefilli ancak çok anlamlı bir yolculuktu Körlük'ü okumak. İçeriği, kurgusu, öyküsü, vermek istediği direkt ve dolaylı mesajlar, alegorilerin başarısı, üslubun sağlamlığı, virgüllerin olmamasına rağmen istenen mesajı vermede dilin ustalığı ve sona gelindiğinde farkedilen bütünselliği ile edebi bir roman nasıl olur sorusunun harika bir cevabı bence bu kitap. Uzunca bir süre kafamda yer etmeye, beni düşündürmeye devam edeceği kesin. bir edebi eserden başka ne istenir ki?
***
"herkesin bildiği gibi kötülük, daima en kolay yapılan şeydir."
***
"bazı umutlar, çılgınlıktan başka bir şey değildir."
***
"insanların neler yapacağı ya da yapmayacağı önceden bilinmez, beklemek gerekir, zamana zaman tanımak gerekir..."

Çocukluğumda okuduğum bana kitap okumayı sevdiren kitaplardan biri David Copperfield.

uzun süredir çağdaş yazarlara şans vermeyen bir okur olarak, hakkında okuduğum, duyduğum pek çok övgüyle radarıma giren ve dün gece itibariyle bitirdiğim kitap. öncelikle şunu söylemek isterim ki; beklentimin çok üstünde bir kitaptı.
taş gibi ağır konuları, su gibi akan bir dille anlatabilmek ve daha ilk kitapta bu kadar muhteşem öyküler yazabilmek büyük meziyet. ama şunu söylemeliyim; sert bir kitap, okuduklarınız okkalı bir tokat yemişsiniz, ya da içinize öküz oturmuş gibi hissettirebilir. bu yönüyle bende reha erdem filmleri izlediğimde hissettiklerime benzer hisler bıraktı. ilk iki öyküsüne bitmiştim, soy öyküsünde ise darmadağın oldum. saygıyla eğiliyorum yazarın önünde.


"...çünkü mutlu son diye bir şey yoktu; uzun vadede bütün hikâyeler mutsuz biterdi."

***

"... geçmişten arta kalan tozlar, pencereden giren ışığında önünde küçük bir kâinat gibi dönüyordu."

Şiirlerine bayıldığım Orhan Veli'nin öykü yazmada bu kadar usta olacağını asla tahmin etmemiştim. Deniz aşkı, işsizlik, yalnızlık, geçim derdi ve şiir yazmak üzerine iç sesleri takip eden, Sait Faik öykülerini animsatan muhteşem öykülerden oluşuyor. Keşke daha çok yaşayıp, daha çok öykü yazabilseymiş Orhan Veli. Sesli kitap olarak dinledim ama sanki tüm detayları film sahnesi gibi gözümde canlandı. Kesinlikle okunası/dinlenesi.

Uzun süredir çağdaş yazarlara şans vermeyen bir okur olarak, hakkında okuduğum, duyduğum pek çok övgüyle radarıma giren ve dün gece itibariyle bitirdiğim kitap. öncelikle şunu söylemek isterim ki; beklentimin çok üstünde bir kitaptı.
Taş gibi ağır konuları, su gibi akan bir dille anlatabilmek ve daha ilk kitapta bu kadar muhteşem öyküler yazabilmek büyük meziyet. Bu konuda yazar Ömür İklim Demir'i tebrik etmek gerek.

"...çünkü mutlu son diye bir şey yoktu; uzun vadede bütün hikâyeler mutsuz biterdi."

***

"... geçmişten arta kalan tozlar, pencereden giren ışığında önünde küçük bir kâinat gibi dönüyordu."