E-Dergi

Fakir Baykurt'un son eseridir bu roman. Hastaneye tedavi olmak için yattığında romanını yanında götürmüş ve son düzeltmelerini yapmıştır. O yüzden okurken daha bir kıymetli geldi bana kitap.

Eşekli Kütüphaneci olarak tanınan Ürgüp'lü Mustafa Güzelgöz'ün kendi çabalarıyla köylerdeki insanlara, özellikle çocuklara ve kadınlara kitapları taşıyarak bir okuma seferberliği başlatması gerçekten dünyada eşine az rastlanır bir başarıdır.

Türk-Yunan dostluğunu pekiştirmek adına ile Ürgüp ve Larisa'nın kardeş şehir yapılmak istenmesi, Yunan Şairi Yannis Ritsos'un "Barış" adlı şiiri beni benden aldı doğrusu. Çok fazla açıklama yapıp büyüyü bozmak istemiyorum. Herkes okuyup bu şaheserle mutlaka tanışmalı diye düşünüyorum.

Falih Rıfkı Atay'ın anı tarzında yazdığı bu eser Osmanlı'nın son dönemlerindeki siyasi çatışmalara ve 1. Dünya Savaşı' ndaki hezimetimize ışık tutuyor. Özellikle İttihat üçlüsündeki Cemal Paşa'nın yanında görevli iken yazdıkları dikkatimizi çekiyor. Beni en çok etkileyen bölümü 'Çöl Destanı' kısmındaki 'Birinci Defter' adındaki bir askerin anıları oldu.

Ahh ah. Emperyalist güçlerin yüzünden Yemen'de, Aden'de, Kanal'da, Gazze'de Mehmetçiğimizin nasıl kırıldığını içi acıyarak okuyor insan. "Şüheda fışkıracak toprağı sıksan şüheda" sözlerini hiç unutmamak lazım der ve susarım.

Bir Ada Hikayesi serisinin 3. Kitabı 'Tanyeri Horozları' da Yaşar Kemal'in hatırına okundu. Neden böyle bir giriş yaptım. İlk iki kitap gayet sürükleyiciydi, bu ise biraz sıkıcı geldi bana. Aaaa tabi yazarımızın betimlemeleri yine müthişti. Adadaki kokuları sanki siz de; alıyorsunuz, yemekleri sanki siz de tadıyorsunuz gibi hisler oluşuyor insanda. Ada sakinlerinin yaşadıkları o kadar doğal aktarılıyor ki sanki siz de orada yaşıyormuş gibi duyumsuyorsunuz.

Yaşar Kemal'in kalemini ne olursa olsun okumak büyük bir zevk zaten. Ki savaşın acımasızlığının vurgulandığı kısımlar hikayeye damgasını vurmuş.

Sabahattin Ali bu ayki Masa Dergisine damgasını vurmuş. Gerçekten çok hoş bir sayı olmuş. Fazla spoiler vermeyeyim de herkes kendi keyfiyle okusun değil mi?

Dostoyevski ve Çehov tarafından kayda değer ve başarılı bir yazar olarak değerlendirilen Ivan Aleksandroviç Gonçarov'un en ünlü romanı 'Oblomov' u soluksuzca okuduğumu belirteyim.

Kitaptaki karakterimiz Oblomov, bir dönemin Doğu dünyasını özellikle de Rus asilzadelerinin çoğunu yansıtması bakımından bence cuk oturmuş. Diğer bir karakter olan Oblomov'un arkadaşı Ştolts'un ağzından literatüre kazandırılmış 'OBLOMOVLUK' terimi tembelliğin ifadesi olarak beyinlere kazınıyor.

Günümüzde teknoloji geliştikçe bizleri de bazen bir 'Oblomovluk' sarmıyor değil hani. Aman ha çok tehlikeli bu durum. Siz siz olun öyle oturduğunuz yerde saatlerce kalmayın diyorum ama kitap okurken kimse bana dokunmasa diyen ben bunu söyleyince pek iyi bir nasihat olmuyor. İşin şakası bir yana 'nerede hareket, orada bereket' diye son sözümle, bu kitabın tadına bir bakın derim.