E-Dergi

Eco'nun kendine has sembolizm tekniğini uyarladığı ilk kitabı. Bunun için tür olarak polisiyeyi seçmiş fakat bildik polisiyelerden çok daha derin ve farklı. Çünkü sembolizm bir yana, kitapta Eco'nun uzmanlık alanı olan ortaçağa ve skolastik anlayışa dair birçok bilgi ve nüans var. Bence bu kitap Eco'yu Eco yapan ve bir kitapta polisiye, ortaçağ, gizem, sembolizm ve muhteşem karakterler görmek isteyen herkesin okuması gereken bir kitap. Not vermek gerekirse 10 üzerinde 9.5'u alır (herhangi bir romana 10 vermenin imkansızlığını mazur görürseniz).

İstanbul'un geçmişini öğrenebileceğiniz güzel bir eser. Yalnız biraz kısa tutulmuş, daha geniş olsaymış daha iyi olurmuş (okumaya doyamadım). Ahmet Ümit'in Bir İstanbul Hatırası'ndan önce okununca değer daha da artıyor.

Kitap, kurgusal açıdan yakaladığı başarıyı maalesef üslup açısından yakalayamamış. Evet, tereyağından kıl çeker gibi okunuyor fakat pek fazla kelime oyununa, edebi sanata rastlayamadım. Ahmet Ümit diyince bunları da beklemiştim. Gerçi argo -1, 2 cümle hariç küfür değil argo- konuşan karakterler de olması çok güzel.

Bunun dışında harika bir roman diyebilirim. Kitapta, Türkiye'de yaşayan her kesimden insana rastladım ve onlara yazarın gözlerinden bakarken ayrımcılığın saçmalığını bir kez daha derinden hissettim. Karakter tahlilleri bu noktada muhteşem kotarılmış. Komiser Nevzat bir nevi, vicdani sesin yerine geçiyor ve diğer karakterlere bilgeliğini sunarken biz de arada faydalanıyoruz.

Bence Ahmet Ümit, Türkiye'yi (gerek yıpranmış tarihi mekanlarıyla olsun, gerekse belli başlı mahalleleriyle ya da genel olarak dokusuyla olsun), iyisiyle kötüsüyle dürüstçe kucakladığımızda, aynı şekilde kucaklanacağımızı söylemek istemiş. Sırf bunu anlamak için bile okunması gereken bir kitap.

Polisiye yanına gelirsek. Türk polisiyesi nasıl olabilirse kitapta da öyle. Amerikalılar ya da İngilizler kendi polislerini nasıl başka ülkelerin polislerine benzetmiyorlarsa, Ahmet Ümit de o hataya düşmemiş ve bize görmek istediğimiz polisi vermiş -çok iyi de etmiş. Ek olarak, cinayet yöntemini -bildik olmasına rağmen- oldukça iyi işlenmiş buldum.

Umarım her şeyin daha da kötüye gittiği bu günlerde her kesimden insan bu kitabın mesajını anlar da eski güzel günlerimize geri döneriz.

813 aslında serinin 2. kitabıdır, 1. değil. Seriyi kronolojik olarak okumak istiyorsanız ilk kitabın adı: The Hollow Needle (Oyuk İğnenin Esrarı). Hatta romanda Lupen eski bir macerasından (ilk kitapta geçen) bahsettiğinde şaşırmıştım.

Sırf Leblanc - Conan Doyle çatışmasını sanki şu anda yaşanıyormuş gibi hissetmek için bile okunması gereken bir kitap (İleride Herlock Sholmes denen karakteri görünce ne demek istediğimi anlayacaksınız). İçeriği dolduran karakter tahlilleri ve Lupen'in zamanına göre muhteşem bir hayal gücünün ürünü denebilecek akıl oyunları ise başka hiçbir yerde yok. İllegal bir iş hiç bu kadar asilce icra edilmemişti: Tıpkı Robin Hood gibi o da edebiyat tarihinin birkaç efsane hırsızından biri.

Nedendir bilmiyorum ama baskısı ve çevirisi bana iç açıcı geliyor. Bir solukta okumuştum ve tadı damağımda kalmıştı.

Eğer kitap okumak hakkında çekinceleriniz varsa, kitap okumak zor geliyorsa, sıkılıyorsanız, vs bu kitabı okuyun. İnanın hiç de öyle olmadığını göreceksiniz.

Kitap delisi bir yazarın kaleminden, kendi anılarıyla karışık kitaplar ve okuma hakkındaki bilgiler kesinlikle herkeste okuma şevkini körükleyecek. İçerdiği resimlerden tutun da ufacık anektodlara kadar her şey insana bambaşka bir dünyayı aralıyor.