E-Dergi

Müziğin gerçek anlamı üzerine derin bir sorgulama var.Romanda "Sanat, sadece içsel bir ifade biçimi mi olmalıdır,yoksa toplumsal bir araç mı?" sorgulayarak Sainte-Colombe'un daha saf,Marais de daha çok dünyevi hırsları arasındaki farkını göstererek kitapta, aslında sanatın iki yüzünü anlatıyor diyebiliriz.
Yazarın dili oldukça sade ama yoğun;cümlelerde betimlemelerle okurken hayal gücünüzün yardımıyla çok tatlı bir kitap haline geliyor,ama melankolik.Eşinin ölümü ardından yasını müziği kullanarak yaşıyor.
Müziği teselli değil,yasın bir parçası yaparak kitap felsefi bir düzeye taşınmış.Böylece kitap,sabrın, yalnızlığın ve kendini adamanın bir övgüsü olmuş.Müzikle, sanatın bir yaşam tarzı, bir inanç biçimi olduğunu gösteriyor.
Sonuç olarak Dünyanın Bütün Sabahları,sadece müzikle ilgilenenler için değil, hayatı, sanatı ve insan ruhunun derinliklerini sorgulamak isteyen herkes için etkileyici ve düşündürücü bir eser.Yasını farklı yaşayanlar için de yas kitabı da diyebiliriz.

BİR YÜREKLENDİRME
Mutsuz Olmak

Kitap başlığı böyle olsaydı gerçekten daha mutlu olurdum dediğim noktada doğru kitabı okuduğumu fark ettim.
Mutsuz olmak ayıp, hep mutlu olmalı!!
Kimse mutsuz olduğunu gösteremıyor.

"Önsözden kısa bir giriş: Ne kadar çok insan, sırf mutlu olmaları gerektiğine inandıkları için mutsuz oluyor acaba? "

Kitabı okuduktan sonra benzer cümleleri çoğaltarak sizde kurabileceksiniz. içinizdeki anlamlandırılamayan ve mutsuz olan kimsenin söyleyemedi kelimeler sizinde ağzınızdan dökülecek,,
"Mutluluk çok defa mutlu tesadüfün eseridir." Aslında hayatınızda ne kadar mutlu tesadüfünüz var bunun farkına varmanızı rahatlıkla kolaylaştıracak bir metinler.
"Dünyada ki bütün talihsizlikler, insanların evlerinde oturmamalarından doğar." Peki şimdi evinizde mi oturacaksınız yoksa mutlu tesadüfleri mi yaşayacaksınız. sabit durarakda mutluluğu bulamazsınız. talihte talihsizlikte sizsiniz. talihsiz olmanızda mutsuzluk sebebi değil. HİÇBİR ŞEY MUTSUZLUK SEBEBİ DEĞİL...

86 Meseller
Meseller: Nesile aktarılan, hikmetli, sanatlı, veciz (özlü) sözlerdir.
Sunuşta Mesellerin, Kafkanın Şato'sundan, Nietzsche'nin En çirkin Adamına kadar en felsefik yazıların, Kirerkegaard'a ulaşamadığından bahsediyor.. Bu durumu hayal gücünüze bırakıyorum.
"Herhangi bir gerçek başarıdan önce gelen onaylanma için açlık duyan modernitenin kibrini neyle kıyaslayacağız?" sorusuna :
Çağımız, onaylanma önceden alınsa bile önceden yapma çağıdır. diye cevap veriyor.
Yani yapılan her iş işlem başka bir söze mi bağlı, daha basitce bahaneye mi? Sorularına sorularınızla karşılık vereceğiniz, eşsiz bir kitap, böyle bir tarzı çok az okumuşsunuzdur.
Her bölümün hem ana hem ara başlığı da sizi dönüp ana başlığa iten akıl oyununa bu beyne hayran bırakıyor.
"Hiç kimse suflörü oyuncudan daha önemli kılacak kadar ahmak değildir. " derken hayatınızda bir yere koyduğunuz patronunuz yöneticiniz, babanız, öğretmeniniz herkesi bir kere daha sorgulamanızı sağlayacak.

Benzer Fournier kitaplarından kardeşi hakkında yazılmış olan metinde; çocukluk hayalleri, büyüyüşler, büyüyemeyişler, oyunlar paylaşımlar, kıskançlıklar, gurur duymalar,
Kişiliğimizi oluşturan elementlerin anne, baba, çocuk ve kardeşle de olduğunuda bu kitabında, yine aynı tonlarda yine aynı duygusallıkla, gerek dini tiye alarak gerekse de düşündürerek, yazım komedisiyle bizi hem güldüren hem ağlatan, yazarın kitabı bazen nasıl az anı biriktirdiğimizi, neden hep kötü şeyleri hatırladığımızı, keşke günlük tutsaymışım diye kendimizi sorgulatan hele ki kardeşiniz varsa daha çok zaman geçirme dürtünüzü kamçılayan bir kitaptı.
Bu kadar az sayfayla ve kelimelerle yine çok şey yaşattı, az sayıda böyle kitapların vardığı. 5yıldız.

"Işık bile bana garip geliyor.
Aşırı aydınlık.
Sağlıklı bir gökyüzünde ortaya çıkmayacak kadar keskin renkler.
Kendimi dışarıdaki insanlardan çok köpeğime yakın hissediyorum."
kitaptan küçük bir alıntı her ne kadar arka kapakta Angola ve bağımsızlık hakkındaymış ve yer yer savaş mücadele savrulma fakirlik gibi gibi görünse de oldukça şiirsel, okuması gayet eğlenceli, tarih kitabı gibi değil bir film gibi, ama :"Yaşayanlar tarafından unutulmaksa ölüye daha fazla acı verir" gibi bir cümle ile sizi bir anda da paramparça edebilecek, biraz kitabı kapatıp düşündürecek.
Şöyle bir paragraf; jorge amando yu yaktığında Ilheus ve sao salvador u artık ziyaret etmeyi bırakmıştı. Joyce un Ulysses ini yakarken Dublin i kaybetmişti. Kapanda üç kaplandan kurtulduğun eski Havana yı ateşe vermişti" işte böyle de tanıdıklarınıza üzüleceğiniz bir AH bırakacak özel bir kitap.
Teoremimize de gelecek olursak, unutmak ölmektir diyor. okuyup tartışmak lazım.