E-Dergi

Mikado’nun Çöpleri, klasik giriş gelişme ve sonuç düzeninde ilerleyen oyunların çok daha ötesinde. Akış diyaloglar üzerine kurulu bir şekilde ilerlerken, oyunda öne çıkan unsur olaylar yerine bu diyaloglardan oluşuyor. Mikado’nun Çöpleri de aslında burada güzel bir metafor olarak karşımıza çıkıyor. Birbirini tanımayan bir kadın ve bir erkeğin anlattıkları, aslında pek çok sorunu, çarpıklığı da içinde barındırıyor. Tam bu noktada ise insanların kendi hayatlarındaki bu çöplerin sorumluluğunu almak yerine, başkalarını sorumlu tutmalarını vurguluyor. Ve atlanmaması gereken bir diğer nokta da hayatın da tıpkı Mikado’nun Çöpleri’nde olduğu için bir dengeden oluştuğu. Ve bu denge ufak ve önemsiz görünen detaylarla bile sarsılabilir.

Çizimleri çok güzel. Tekir kedi sahibi olan herkes bilir ki, tekir kediler gerçekten de kitaptaki kadar yaramaz ve hareketli olurlar. Kitapta beğendiğim noktalar da bunlar zaten. Ancak onun dışında kitabın çocuklar için uygun olduğunu sanmıyorum. Sebebi de şunlar:
1. Suna Hanım kedisini kaybediyor ve kedisi tekrar dönmüyor. Hayvanını kaybetmek travmatik bir durum ve bunun sonunda çocuklara şu soruları yanıtlamak gerekiyor. Kedi nereye gitti? Kediye ne oldu? vs.
2. Suna Hanım hayvanlarına karşı ilgili biri değil. İlk kedisi kaybolurken, ikinci kedisi de yaralanıyor. Rol model olarak iyi bir karakter değil. Hayvan bakımı da böyle bir şey değil.
3. Suna Hanım ın ikinci kedisi sakat kalıyor. Bu da çocuklar için eğitici ya da öğretici değil, daha çok üzücü.
Kısacası, çocuklar için kitap seçimi önemlidir.

Açıkçası başarılı bulduğum söylenemez. Çizimler aşırı karışık. Çocuk görselleri korkutucu. Hiç çocuk kitabı gibi değil. Kitaptaki karakterin kendini insan olduğu için değerli hissetmesi, insan olduğu için diğer canlılardan farklı olması vs çocukların bilinçaltında ne gibi etkileri olur, tartışılır. Sadece dini anlatan bir kitap yazalım, demiş olmak için yapılmış gibi.

Çocukluğum bir kitap olsa bu kesinlikle Yedi Renkli Saat olurdu. Bana kitap okumayı sevdiren, hayaller kurduran, hem çok sahici hem de olağanüstü o muhteşem kitap.

İlkokuldayken tesadüfen aldığım ve okunmaktan neredeyse dağılma noktasına gelen, her canım sıkıldığında, mutsuz olduğumda tekrar ve tekrar okuduğum; kendi minik, hissettirdikleri sonsuz olan harika bir eser. Özellikle de kitaptaki öykülerden biri olan, Köfteye de Makarnaya da Küsüm en sevdiğim ve hiç sıkılmadan defalarca okuduğum en güzel öykülerden biriydi. Bu nedenle kitabın yeni baskısını görünce, kütüphanemde sağlam bir şekilde bulunmasını istediğim için tekrar aldım.

Çocuklarına kitap okumayı sevdirmek isteyen her ailenin kesinlikle alması gereken bir eser. Muzaffer İzgü eserleri, her zaman yepyeni her zaman sımsıcak. Zamansız çocuk kitaplarıyla her nesle hitap eden harika bir yazar.

Destina, gerçeklik ve kurgu arasına sıkışmış bir Türk distopyası. Kültürel asimilasyon, tarihin izleri ve köklerinden güç almayı en derininizde hissedebileceğiniz bir eser. Sürükleyici bir anlatıma, farklı bir kurguya sahip. Okurken kimi yerde içinizi ürpertecek ve çoğu şeyi sorgulamanıza yol açacak. Okunmalı ve okutulmalı.