E-Dergi

Ben Vüs'at O. Bener'i Kapan'dan okumaya başlamıştım. Tersten yani. Ordaki 1 - 2 sayfalık öykülere göre bu kitaptakiler fazla uzun. Eskiden anlatmaya daha açıkmış sanırım ama yine de 'anlatmanın anlamsızlığı' duygusunun nüvelerini bulmak mümkün.

Roman, uzun ve tekrarlar sıkıyor. Ama sembolik anlamı ve verdiği ilham tartışılmaz. İlk cilt daha güzel gibi. Onun dışında yine ilk ciltteki "Münasebetsiz Meraklı" ve "Esir" yan-öyküleri Don Kişot'un kendi maceralarından daha çok okuma zevki verdi bana. Bu roman içinde romanın kendisine ve yer yer gerçek, yer yer hayali yazarına yapılan göndermeler ile diğer alt kurgular muazzam.

Sanki 'Kapan' daha vurucu öyküler içeriyordu. Ya da orda sözcük ekonomisi had safhadaydı, dolayısıyla yoğundu. Siyah-Beyaz biraz daha geniş...

"Genç yaşta öleceğini bilircesine, yılları değil, anları seçmişti yaşam sürecinin birimi olarak. İşte bir örnek: 'Ben bendim. Zaman yaşanmış zamandı. Birkaç yaşanmamış gün de eklenmişti bu zamana. Kemerle bağlanmıştım. Acılarım vardı...' Acılarından kalanlardır bu kitapta okuyacaklarınız." F.E., Önsöz Yerine'den

"Onlar şakacı, özgür 'beni' arıyor. Bulamıyor. Onların dünyasında coşku delilik derecesine varmıyor. Onların dünyasında bunalım ölüm korkusuna, belki de ölüm isteğine dönüşmüyor. Onlar yemek yemeyi her zaman seviyor. Düzenli yemek yiyiyorlar. Duygusal coşkular yemek gibi beslemiyor onları. Onlar işlerine inanmış. Onlar 'başkaldırmayı' savunurken, belli bir düzenin akışındaki yerlerini korumaya çalışıyorlar. Onlar, dolmuşa biner gibi evlenip, iner gibi boşanmıyor." ve nihayetinde "ölüm de bir günlük olay değil mi?"