E-Dergi

"Odamı sınırlayan dört duvar arasında, varlığımı ve düşüncelerimi kuşatan hisarın içinde ömrüm azar azar eriyor bir mum gibi, hayır, yanlışım var, ömrüm bir oduna benziyor, ocaktan düşen bir oduna: öteki odunların ateşinde kavrulmuş, kömürleşmiş, ama ne yanmış, ne olduğu gibi kalmış bir oduna benziyor. Fakat diğerlerinin dumanından, soluğundan boğulmuş."

Birini kaybetmek ama kaybetmeyi kabullenememek tam manasıyla belki de ancak fantastik bir düzlemde anlatılabilir, tek solukta okunabilen bu kitaptaki gibi.

"İsa, insan değilsen nesin, diye soracak olsaydı, çoban muhtemelen şöyle cevap verecekti: Meleğim, ama bunu kimseye söyleme. Hazırlıksız olduğu ya da onu korkutan cevabı duymaktansa soruyu sormaması anlaşılır bir şey. Bu gibi durumlarda, soruyu soracak cesareti bulduğumuzda, artık verilecek cevap yoktur. Bir gün İsa'ya soracaklar, gerçek nedir, ama o cevap vermeyecek. Bugüne kadar cevapsız kalmış bir soru bu."

"Anlaşılması kolay olacağı gibi, yaşayanları yerleştirme zorluğu, endişe verici olsa da, devamlı insan doğduğu düşünülecek olursa, fazla telaşa gerek kalmadan, gelinen şu günlerde haliyle yavaş yavaş, tatminkar bir şekilde, arşivleme konusunda, dosyaları tek tek raflara yatay mekanik algılama sistemiyle dizerek veya fişleme konusunda ince ve ultra ince kartonlar kullanarak bu sorun çözümlenmekte."

"Bu romanda, karıncaların kişiliklerini, yaratıcılıklarını ellerinden alabilmek için filler önce karıncalara özdillerini unutturmaya çalışıyorlar. Fil okulu açıyorlar. Karıncaları filleştirme okulu. Romandaki bu görüntünün benzerini Türkiye’de her zaman görebiliriz."