E-Dergi

Okuyucuyu kendi derinliğine indiren, zihninin derinliklerine yolculuğa çıkaran muhteşem bir eser.
Dünya böyle, çünkü sen böylesin.
Yazar diyor ki;
Dünya böyle olduğu için sen böyle değilsin.
Sebebin sende olduğunu kabul et. Kimseyi suçlama.
Her şeyde kendinizi suçlayın, başınıza her ne gelirse gelsin kendinizi sorumlu tutun.
İnsanın en büyük yanılgısı dış koşulları ve dünyayı değiştirebileceğine,inanmaktır. Halbuki ancak kendimizi değiştirebiliriz, tepkilerimizi düzeltebiliriz. Evren olduğu haliyle mükemmeldir. Değişmesi gereken yalnızca sensin.

İftiraya uğramak ne kadar ağırdır.
Hele de başkalarının çıkarları, hedefleri uğruna iftiraya uğrayarak hayatın alt üst olması, en yakınlarının yüzlerine bakamaz hale gelmesi, çevresinden dışlanması, işinden olması, intiharın eşiğine gelmesi ne ağırdır.
İftira ne kadar ağır olursa olsun haklı bir kişinin kendini savunması ile haksız bir kişinin kendini savunmaya çalışması elbette belirgin derecede farklıdır.
Bu kitapta dik duruşun, mücadeleciliğin, iftiralara boyun eğmemenin hikayesini de soluk soluğa bir tempoda izleyeceksiniz.
Tom bir lisede kızlar futbol takımını çalıştırmaktadır.
Eski eşi öldürülür ve en güçlü şüpheli kendisidir.
Ardından gelen ağır bir suçlama ise kaldırabileceğinin çok üzerindedir.
Tom iyice kapana kısılmıştır.
Ne yapacağını bilemez haldedir.
İşinden atılır, çevresinden dışlanır.
Korumak zorunda olduğu bir de kızı vardır.

Aklımızın bedenimizden ayrıldığı zamanları düşünün, hiç de az değil günlük hayatta da.
Ocağı, elektrikleri kapatıp ütüyü fişten çekerek evden çıksak da, daha birkaç yüz metre bile uzaklaşmadan başlarız düşünmeye;
Elektrikleri kapatmış mıydım?
Ocağı kapatmış mıydım?
Ütüyü fişten çekmiş miydim?
Evet evet çekmiştim.
Ya çekmediysem?

Aklımızdan, hafızamızdan emin olamadığımız zamanlar.
Neden unuturuz yaptıklarımızı?
Bu bir zaaf mı? Peki bu bir zaaf ise insanların bu zaafı kötüye kullanılabilir mi?

Biri sizi yaptığınız bir şeyi yapmadığınıza inandırabilir mi?
Peki ya yapmadığınız bir şeyi yaptığınıza?

Aldığımız bir kararın, yaptığımız bir eylemin, attığımız bir adımın sonuçlarını ne kadar hesaplıyoruz? Yaptığımız bir eylemin geri dönüşünü hesaplayabiliyor muyuz?
Sanırım çok azımız.
Aksi halde dünya bu hale gelir miydi?

Bencilce, sorumsuzca davrananlar, bencillikleri, sorumsuzlukları dönüp dolaşıp kendilerine de zarar verebileceğini düşünebilseler, hesaplayabilseler neler değişirdi acaba?

Sonunu hesaplamadan atılan adımların geri dönüşü bazen çok orantısız da olabiliyor.
Sonuçları dönüp dolaşıp bumerang gibi suratımıza çarpmayacağını düşünerek yaptığımız işlerin bedeli çok ağır olabiliyor.

Yazar çok güzel işlemiş bu konuyu.
25 yıl önce bir polis evinin bahçesinde odun keserken vurularak öldürülür.

25 yıl sonra bir Asya tarihi profesörü evinde eşiyle birlikte kendi koleksiyonundaki Uzakdoğu silahları ile öldürülür.
Dedektifler her iki cinayeti de ilmek ilmek işleyerek bir sonuca ulaşır.

Psikopat deyince akla ille de Karındeşen Jack’ın gelmeyeceğini bu kitabı okuyunca açık seçik görüyoruz.
Psikopatın teknik tanımı, gaddarlık, empati yokluğu, vicdan yokluğu yanında; aşırı cesaret, özgüven, cazibe, karizma, güçlü dürtüsellik, güçlü zeka ve ikna yeteneği gibi kişilik özelliklerini taşıyan insanlar olarak geçiyor.
Buna göre aşırı gaddar bir insana psikopat denebildiği gibi, aşırı cesur ya da, özgüveni tavan yapmış bir insan da psikopat oluyor.
Psikopatlığı güneş gibi tanımlıyor yazar; Güneşe kontrolsüz bir biçimde maruz kalırsak bize zarar verir, ama güneşi kontrollü bir şekilde kullanabilir, faydalanabiliriz.
Güneş olmadan hayat da olmaz zaten.
Psikopatlığa böyle bakılmasını öneriyor yazar.
Psikopatlığın olumlu yönlerinden faydalanmaya dair ilginç örnekler de kitapta yer buluyor.
İki yazar tarafından yazılmış bu güzel çalışma. Yazarlardan biri psikiyatri doktoru, diğeri de teknik anlamda psikopatlığı ispatlanmış eski bir asker. Güzel bir ikili oluşturmuşlar.