E-Dergi

Deli saçması. Başlarda 3 hikaye birlikte ilerliyor. Gilberto Owen hikayesi başat hale geldiğinde şizofrenik saçmalamalara dönüşüyor. son kırk sayfa insafsızca sıkıcı

Tol ve Har'dan sonra zayıf geldi.

Tahsin Yücel’in özenli türkçesi kitabı okutuyor ama bunu roman olarak nitelendirmemek gerekir. Karakterleri zayıf ve sığ; bıktırıcı tekrarlar anlatımı basitleştirmiş; üç kuşağın kaleminden okuduğumuz tümcelerin aynı güncel türkçeyi ve uslûbu kullanmaları ve 80 yıllık bir anlatı zamanının son evresinde teknolojinin sunduğu olanaklardan yararlanmanın akıl edilememesi (turnitin.com diye bir şey var) inandırıcılığı zayıflatıyor. Yazarın bilinçli tercihimi acaba bu diye düşünürken, tam da kitapta hicvedilen anlamadığımız metinlerde derin anlam arama arayışına girişme tuzağına mı düşüyorum diye sorguladım. Adı intİhalle anılan ve kitapları satılsa da özellikle gramer bozukluğu yüzünden okunamayan yazarların ve bu kitapları okumadan çvgüler kaleme alan eleştirmenlerin inceden hicvedildiği bir yergi bu kitap. Bir ad vermediği kalmış, o kadar açık okların kime isabet ettiği. Ben upuzun bir eşleştiri yazısı olarak gördüm

Bir nevi avatar. Anlatım ve biçem açısından bir ustalığı yok ama sürükleyici

Bu hikayeyi Murakami yazmalıymış diye düşündüm okurken. Diyaloglar yer yer zorlama hissi uyandırıyor. İkiyüz sayfa boyunca devam eden eveleme gevelemeden sonra yazar da usanmış olmalı ki, son elli sayfada şıpın işi bağlayıvermiş sonunu. Karakterler bomboş, hepsi bir diğerinin aynı. Kitabın yarısına gelip de hâlâ ikna edici, akılcıl bir şeyler olmadığını görünce sıkılarak bitirdim.