E-Dergi

Elif Safak, benim gorusume gore, her kitabinda farkli bir sekil ve yazim dili kullanarak kendini degistirmeyi, yenilemeyi ve kendiyle kelimelerle oynayarak oynamayi seven bir yazar. Veya Elif Safak, her kitabinda baska bir "Elif" ile karsimiza cikan, uretken bir yazar olarak da okunabilir.

Mahrem sanki hayatlari boyunca hep birlikteymis gibi bir birliktelik yasayan cok sisman bir kadin ve cuce bir erkegin "sevgililik" hikayesi. Kitabin en eglenceli bolumleri de zaten, doga kanunlarina aykiri bu ciftin hikayesinin anlatildigi bolumler. Satir aralarinda yer alan kelimelerin "sozluk" karsiliklari da tadindan yenmiyor.

Yazarin yazdigi alti kitabini okumus bir okur olarak, bu kitabinda da kelimelerle oynayisina "bayildigimi" soylemeliyim. Kitabin kurgusunu cok begenmemekle birlikte, hayal gucunun ve Turkce'ye olan hakimiyetinin okuyucuya merak ve kitabi bitirme istegi olarak geri dondugu bir gercek. Elif Safak' in bu kitabinda da oldugu gibi "son" lari bana hep "arizali" geldi. Acaba kitabin sonunda okuyucunun da kitaba katmasi gerekenin, kitabi istedigi gibi bitirmesi midir ? Zira ben Elif Safak' in "son"larini, Mahrem'de oldugu gibi, begenmiyor kendi sonlarimi yaziyorum. Kitap yazarin illa da okunmasi gereken bir kitabi olmamakla birlikte rahat bir okuma icin oldukca zevkli.