E-Dergi

Birbirinden bağımsız duran üç öyküden "Köpek"te köpek metaforuyla öldürmek,hırs gibi kavramlar üzerine düşündürüyor Dürrenmatt. Arızada'da benzer bir tema olsa da, masumiyetimizin arkasında yatan suçlarımız ve yargı görevlilerinin suça bağımlılığı gibi temalar farklı bir yere koyuyor Arıza!yı. Tünel'de ise, belki kader kavramı işlenirken absürd tiyatro metinlerinde yaptığı insanın çaresizliğini, çıkışsızlığını ele alıyor Dürrenmatt.

Diğer kitaplarından daha uzak bir geçmişi, hem değer yargıları hem çatışmalarıyla farklı bir insan çizgisini koyuyor ortaya bu kitabında Meave Binchy. Diğer kitaplarının aksine, bu kitapta mevzu bahis kasaba insanlarının çıkışsızlığını, mahkum oldukları kısır döngüyü anlattığı için dilini yine başarılı bulmama rağmen -okuduğum dönemin etkisi de olabilir tabi- diğer kitaplarındaki huzura kavuşamadım.

Benim gibi tıpla hiç ilgisi olmayan birinin bile genelini anlayabildiği bir dille, tıpla çok ilgisi olmayan bir gözlemci tarafından yazılmış gibi duran bir kitap. Tamamen davranışsal yaklaşım etkisinde yazıldığı için psikolojiden çok nörolojiye yakın duruyor.

Sanat kuramı içeren bilinen en eski yapıt olan Poetikanın çağlarca izinden gidilmiş, daha sonra da muhalifler kendilerini yine Poetika'dan yola çıkarak tanımlamıştır. (bakınız Brecht) Tragedya merkezinde tiyatro ve şiir için zorunlu olan öğeleri ve tercih edilir olanları anlatan kitap, sanatın herhangi bir dalıyla ilgilenen herkesin mutlaka okuması gereken bir eser.

Dionysos şenliklerinin genel galiplerinin aksine yaşamının çoğunu halkçı bir çizgide sürdürmüş olan Aristophanes, bu görüşün belki de en güzel eserlerini yargıyı eleştirdiği Eşekarıları ve anti-militarist Lysistrata( kadınlar savaşı) ile veriyor. İki bin beş yüz yılın ardından hala ne kadar güncel olduklarını görmek hem iç acıtıyor, hem de Aristophanes'i daha çok takdir etmeye sebep oluyor.