E-Dergi

Keyifle okuyabileceğiniz bir tiyatro eseri olmasının yanı sıra eserin toplum baskısını ve toplumun kolayca manipüle edilişini eleştiren bir anlatımı var. İçindeki ekler de sizin eserin geçmişine ve yazara farklı biçimde bakmanızı sağlayacak.

Genelde ''aşk, ihanet, kıskançlık'' temaları benim ilgimi çekmez fakat bu temalar ''Zehra'' nın psikolojik roman mahiyetiyle birleşince enfes bir deneyim yaşadım. Bazen en ''bayağı'' bulduğunuz konular en ilginç veya en şaşırtıcı bir konumda karşılayabiliyor sizi.

''Ey kanlı tasarı!'' derken boşuna ağzını yormamış Brutus. Tarihte dönüm noktası sayılabilecek bir olayı Shakespeare' in kaleminden okumak sizi şaşırtacak, hayran bırakacak. Çoğu eleştirinin aksine ben bu tragedyayı en az Hamlet ve Macbeth kadar başarılı buluyorum çünkü içinde geçen ironik olaylar okuyucuyu güldürüp ve aynı zamanda ağlatacak vaziyette.

Camus' nün yazdıklarında hep bir ''tamamlanmamışlık'' oluyor. Çoğu eserde kötü yönden çok eleştirilir bu ama iş Camus' ye gelince eleştirinin genellikle eserin yazarın kişiliğini yansıttığını görüyoruz. Eserin en etkileyici özelliği ise okuyucunun önemsiz dediği çoğu olayın ''çarpıcı nesnellikte'' karşına çıkması.

İlk kitabı okuduktan sonra epeyce çıtayı yükseltmiş olmalısınız ki beklediğinizi alacaksınız. Olay örgüsü kaldığı yerden devam ediyor ve hiçbir kesiklik hissetmiyorsunuz. Claudius'u ilk kitaptan sonra nihayet olayların merkezinde görüyoruz ve ilk kitabın çıtasını aşan da bu zaten. Tanrı Claudius' un ilk kitaba göre zayıf kalan tek tarafı yan karakterlerin silikliği. İlk kitaptaki Livia olsun, Germanicus olsun, Pollio olsun etkileyici bir karakter yok(Burada kimseyi suçlayamayız tarihi olaylarla ilişkili bireyler sonuçta). Son olarak söyleyeceğim şudur ki: Okurken kendinizi en sıra dışı olaylara karşı hazırda bulundurun ve kimseye güvenmeyin.