E-Dergi

Üç yıl önce keşfettiğim bir yazar ve seri. 1970'de geçen olaylar...Sadece nostaljiyle açıklayamayacağım güzellikte. Benim için meditasyon gibi. Özellikle bu ilk kitabın giriş kısmı benim için büyüleyici; 1970'in Ocak ayı, bembeyaz kar diz boyu, Sevim ve Meral hanımlar mutfakta oturmuş dışarıyı seyrederken sobanın üstünde ısınan çaylarını içiyor ve günün planını yapıyorlar "öğleden sonrası için birşeyler hazırlayıp komşuları çağıralım mı". Öncesinde Karabük'e hiçbir ilgim alakam yokken "ya Manolya sokak gerçekten var mı, evler bahçeli mi, satılıklar ne kadardır ki" falan aşamasına geldim. Hikayelerin her biri diğerinden güzel. Beklenmedik olay kurgusu, keskin bir mizah, bolca Zeki Müren ve örgücü Meral'in kokusu burnuma gelen yemekleri. Nasıl olmuşsa diğer insanlar keşfedememiş daha bu yazarı ve seriyi!?! Yazar daha fazla yazmalı bu seriden..Lütfen lütfen lütfeeen:))

Michael Dibdin-Zen, Donna Leon-Brunetti ve Andrea Camilleri-Montalbano en severek okuduğum kitaplardan. Zen'i televizyonda görmüştüm, Montalbano'yu övgü ve tavsiye yazıları üzerine tanıdım ama Brunetti'yi tamamen tesadüf sonucu kendim keşfettim. O yüzden de Brunetti serisi benim için az bir şey daha farklı:) Brunetti karakter olarak da diğerlerinden ayrışıyor; dışa dönük, insanlarla iyi anlaşan, iyi eğitimli, iyi bir aile babası ve çok fazla içe dönük problemleri ya da geçmişle hesaplaşmaları yok. Sıradan ve iyi bir insan. Kısaca; normal! Belki yazarın bir kadın olması onu bu kadar 'aykırı' ve Venedik'i bu kadar güzel kılıyor:)

Bence Glenn Meade'in kendine özgü sihirli bir formülü var; ne olduğunu bilmiyorum ama tüm kitapları soluksuz okunuyor. Tüm kitapları iyidir, en iyisi "Kar Kurdu" olarak geçer ya da "Brandenburg"... Ama en etkileyicisi bence "Son Tanık". Çook uzun zaman oldu, bir kitabın son sayfasını kapatıp ağladığım...

Stüdyo Ghibli'nin sadece Miyazaki ile anılması bence büyük bir haksızlık! Stüdyonun 3 temel kurucusu var (vardı, Takahata 2018 yılında vefat etti); Miyazaki, Takahata ve Suzuki. Suzuki daha çok yapımcılık işinde. Miyazaki ve Takahata ise daha çok teknik işlerle ve çizimlerle ilgili ve filmlerde her ikisinin de (aynı anda hazırlıyorlar) birer ekibi vardı. Ghibli'nin tartışmasız tüm animeleri güzel ancak herkesin etkilendikleri farklı olabiliyor.Stüdyo Ghibli denince benim aklıma gelenler; Dün Gibi, Tepedeki Ev ve Yürüyen Şato...(4 yıldız, çünkü kitap kısaaa)

Elizabeth Gaskell kitabı yazmaya başlamış ancak beklenmedik vefatı sonrası kitabın son bölümü başkası tarafından tamamlanmış. O yüzden de sonu biraz şaşırtıcı zaten. Muhtemelen Gaskell bu şekilde tamamlamazdı. Çünkü, bence, öncesinde gelen Jane Austen ve aynı dönemden yakın arkadaşı olan Charlotte Bronte gibi o da romantik kaygılardan ziyade gerçek hayattan gözlemlere ve sağduyuya dayalı yazıyordu. Ve tahminim; kitabın sonu farklı olurdu.
Oldukça kalın bir kitap ve okunması orta ağırlıkta diyebilirim. Kuzey ve Güney'den farklı, ancak yine de güzel. Bana Mansfield Park'ı anımsattı biraz...