E-Dergi

Yaban Ördeği İbsen’in 1884 yılında yayınlanan oyunu. Yalan ve gerçek çatışmasını ele alıyor, yalanların gerekliliğini vurguluyor. Gerçekçi bir yazar olan Ibsen’in kendisiyle çatıştığı bir oyun olma özelliği de var ve tiyatro sanatında simgesel gerçekliğin en önemli örneklerindenmiş. Çok severek okudum ve bence mutlaka okunmalı.

Kitap unutma kavramını daha çok zaman üzerinden inceliyor. İnsanın şimdiki zamandan uzaklaşmak için zihninde yaptığı geçmişe dönük yolculuklar, hayata yeniden başlamak için geçmişin üstüne örtme biçimimiz hep unutmak istediğimiz şeylerin sonucunda ortaya çıkar. Ya da şimdiki zamandan kurtulmak için kendimizi özendiğimiz kişilerin ( Zengin birinin yerine geçme) yerine koymaya çalışırız. Bunların hepsi zamandan sıyrılıp bir şekilde içinde bulunduğumuz durumu unutmaya yönelik eylemlerdir. Aslında daha çok felsefi bir yaklaşım var kitapta. Ben daha önce unutma üzerine nörolojik bir kitap da okuduğum için benim için faydalı oldu ama ilgisi olmayanları sıkabilir.

Sadece Sosyoloji, Medya, Felsefe ogrencilerine muhakak okuyun denilecek bir kitaptan cok daha fazlasi. Herkes okumali ve okutmalidir.. Saheser konumunda

Celal Şengör'ün TV yayınında Popper'den övgüyle bahsedip, kısa zamanda tüm kitaplarını okuduğunu söylemesi üzerine kitabı sipariş vermiştim.

Dijital çağda dokunduğumuz nesneler buharlaşıyor; geriye sadece ekranın soğuk parıltısı kalıyor. Bir tür dijital Platon mağarası. Han’a göre, nesnesiz bir dünyada insan da “şey olmayan”a dönüşüyor; ağırlığını, kokusunu, ritmini kaybediyor. Kısacası: Artık kahveyi bile içmiyoruz, paylaşıyoruz… Tadı değil, imajı kaldı.

Aslında bu kitap teknoloji eleştirisi değildir; bir varlık eleştirisidir. Çünkü yazarın derdi “yeni cihazlar” değil, yeni insan türüdür: ağırlıksız, köksüz, dikkat süresi kadar var olan bir özne. “Şey olmayan” dünyada insan da artık “anlam olmayan” bir varlık hâline gelir.