E-Dergi

Berbat bir kitap.Daldan dala atlanması ve bu dalların bağlantılarının kurulmamış olması çok belli.Üstünkörü yazılmış buyurgan ve yalınkat bir dilde cabası.

Orhan Pamuk sanırım yazar olarak kendi dünyasını kurmak istiyor. Bundan deneme, anı türünde çalışıyor.Pamuk'un entellektüel seyir defteri.

Tolstoy...Çağının en coşkullu entellektüel aspirini?Dizginlenmeyen bir deha?Asrının vicdanı?Hepsi!
Tolstoy devlet ve devletin iradesiyle koşullanan insan çatışmasından beliren krizi çok iyi anlatmakta. Asker ve esirler bir mekanda kalırken arkadaş gibidir, devlte emriyle hareketten başlayınca asker-esir kamplaşması başlar.Platonk Karateyev'in ölldürülmesi ve Piyer'in kıl payı kurtulduğ iman mangası gibi.Tolstoy "büyük adam" kültününde vicdandan kaçmakiçin geliştirilen bir kolaycılık olduğunu haklı olarak söyler.
Kitapda farklı insanları Tolstoy müthiş bir esneklikle anlatmakta.Burada büyük romancıya şapka çıkartıyorum. Çokseslilik metnin iliklerine işlemiş.
Piyer içinse ne dense az:) Hayatı anlamlandırma, iyi ve mutlu olma ve sıradanlıkdan kurtulma gibi varoluşsal isteklerimizi bu sevimli ve hassas karakterle anlatır tolstoy.Roman olarak zamanının ilersinde olduğu aşikar

Akif bir kitabı üç kez okur öyle okudum dermiş, bu kitap da sonuçta bir ideolojinin sözcüsü yani didaktik olma ve okuru soğutma riskiyle karşılaşması çok olası bir yazarın çalışması bu bakımdan kitap da edebi anlamda olumsuzluğa sebep olacak bir didaktiklik yok ama biraz geri dönerek okursanız adamın ne demek istediğini anlarsınız. Sartre ne diyeceğini akıllıca diyen bir yazardı ve kendi inancı için cesur. Katılmasamda...

Vebada dış dünyayla alakası kopartılmış insanların içlerine dönüşünü anlatıyor ve geçmişte yaşayan insanların ıstırabı üzüntüleri olduğunu ileri sürüyor yani pişmanlık ve soyut şeylerle oluşan bir melankoli var şehirde camus için. Bu adamın romancılığının bu kitapda vasat olduğunu düşünüyorum. Didaktikleşiyor ve kitap da bir felsefi kıssa haline bürüyor ama bu diyeceklerini genel haklın durumu olarak değil karakterlerin deneyimleri olarak sunulsa bunu anlardım. Kitabı okuyanlar bu ağırlaşmayı ve fazlasıyla sırıtan filozofik dili farkederler ama bir dostoyevski de bunu yapar ama o karakterine de çok iyi yedirir genelde söylemek istediğini ve o karakterlerin mizahlı geçmişlerinde aslında dostoyevski zekası parıldar ama camusde bu yok. Zekice şeyler olduğuysa bir gerçek aklıma geliyorda bazı yerler gerçekten zekice ifadelerdi ama ne bileyim bir cinler veya kara kitap düzeyinde de değil.