E-Dergi

Hayat koşturmacası içerisinde Gülse Birsel'in dirseğimden tutup 'Yolculuk nereye hemşerim?' diye sormasıyla bir muhabbet ki alıp başını gitti. Kitabı okurken hissettiğim tam olarak budur. Kitabın kapağını kapatırken insana 'Güzel sohbetti!' dedirten cinsten... Kitabı okumadan önce hayat benim için nasılsa kitap bittikten sonra da aynı kaldı. Ama bu kitap, içinde bulunduğum anın tadına varmamı sağladı.

Hayatın içinden içlenerek okunacak bir kitap. Bugün yolda bir kazaya rast geldiğimde bir gün önce de Muazzez'in felaketine tanıklık etmişim gibi dilimin ucuna gelen bir hikâye! Eminim şuanda benzer hikayeler yazılıyor birilerinin kaderlerine, bu kitapsa bizi davet ediyor görmeye; tesadüf mü acaba? Hangimiz pilavcı Halil'le geçtiğimiz günlerde karşılaşmadığını iddia edebilir? 'Dön Muazzez' işte o pilavcı adamın ismini koyan bir lügat elimizde.

Kitap okumanın tutku haline dönüşmesine vesile olmuştur bende. Jane Eyre'yle karşılaştığımız nokta, bir dönüm noktasıdır benim için. Pek çok insanda olduğu gibi bende de yeri apayrıdır bu eserin.

Nermin Bezmen, bu kitabı yazarken kendi hayatından yola çıkmış olmalı. Yaşantılarımızda sıkça rastladığımız birtakım problemlerin eserleşme aşamasına gelmesi, yazarın olayları, durumları, her zamanki incelikli üslubuyla vermesiyle mümkün kılınmış. Bazı keskin çizgiler var ki hikâyeleştirmeden öteye gitmiş, gerçek. Mesela daha ilk sayfalardan Selçuk karakteri için 'İşte bu adamdan nefret et!' dendiğini duyabiliyorsunuz. VE dahası da var. Ancak yazarın diğer kitaplarındaki büyülü havanın bu kitapta ne kadar var olduğu soru işareti?

Anneanne Hüma, sırlarını açık yüreklilikle verirken incilerini döktü ve torun Hüma o incileri topladı; Aurora'nın incilerini boynuna taktı. Anneannesine olduğu kadar kendisine de yakışmıştı... Güvenmek önemliydi; aşka ve aşkın BİRleştiriciliğine...