E-Dergi

Nermin Bezmen'in kitaplarındaki bambaşkalığın nedeni işte bu kitap; Nermin Bezmen'in ta kendisi! Bu kadar derinden yaşamasa hayatı, yazdıklarıyla (yazarken bizzat yaşadıklarıyla) bu denli tesir bırakamazdı okuyucularında. Yazdığı her kelime gerçek; sözcüklerindeki edebiyat, saf gerçekliğin birer meyvesi. İşte bu yüzden yazar için kendisini ve aşkını kaleme almak çok da zor olmamalı! Bahçelerinde bulunarak bir giz olan aşklarına tanık olabilmek, yazarla aynı anda beni de hüzünlendirdi. Yazdığı her şey ama her şey gerçekti, ancak Pamir Bezmen'le yaşadığı aşk gerçek ötesiydi; yaşamadan idrak edilemeyecek kadar öte...

Bir annenin, bir eşin sahip olduğu değerlerin bilincinde yazarlığını bile ikinci sıraya koyarak çizdiği mutlu aile tablosu çıkıyor karşımıza başlarda. Tanya'nın yazarlık hayatı adına bir anda karşısına çıkan büyük fırsat onu büyük bir ikilemde bırakıyor ve aile saadetini tehlikeye atmamak adına geri adım atacakken kocası ona destek veriyor. Ancak her şey iki numaralı bungalova yerleşmesiyle birlikte seyrini değiştiriyor. Sonraları Tanya yirmi yıllık mutluluğunun elinden çalınmak üzere olduğunu öğreniyor. Çoğu kitap için söylenilegelen 'Sürprizlerle dolu!' tümcesi bu kitap için başka bir tümceye yer bırakmayacak kadar isabetli. Danıelle'nin okuduğum diğer kitaplarına göre bu kitabı benim için özel bir yere taşıyansa Tanya üzerinden duyguların nakış gibi işlenmesiydi. Elektrikler kesilince telefonumun sürekli sönen ışığıyla satırları takip ederek ulaştığım sonsa beni çok tatmin etmişti. Çünkü bu onurlu bir sondu!

'Yaralı Kuğu' serinin sonuna yakışır vuruculukta bir kitap bence. Çocukluğumun en özel kitabı benim için. Kuğu gibi saf kuğu gibi masalsı... Okuyun okutun bence. Benim çocukluğumdan bu yana hangi değer bu kadar değişebilir ki; eminim çocuklarınızda da ben okuduğum zamanki yüzümde beliren çocuksu gülümsemenin bir benzeri olacaktır ve yıllar geçse de bir şekilde o çocuksu (masalsı) gülümseme sabit kalacaktır!

Kıyıda kalmış, bir başka deyişle kıyıya vurmuş bir hayatın romanı . Bir ormanda kaybolup büyükçe bir evle karşı karşıya gelirsen ya da sana yönü gösterecek bir işaret ararken çalıların arasından koşup ayakkabılarını yalayan köpeğin peşine düşersen kim bilir belki böyle bir hayatla karşılaşabilirsin. Sade sıradan hayatların hiç sade olmayan acılarıyla yüzleşmeyi göze alabilirsen arala bahçe kapısını ya da kitabın kapağını...

Macbeth, kurgu olarak olağanüstü olmayabilir ama eserdeki karakterlerin derinliği ve Shakespeare'nin üslubundaki şiirsellikle başarıyı yakalamış olmalı. Belki de önemli olan, sıradan bir konunun ele alınış biçimiyle;işlenişiyle sıradanlıktan kurtarılmasıdır.
Macbeth'e baktığımızda zayıf bir insan profili çıkar karşımıza; yaptığı tek hata daha nicesini yapmaktan alı koyamaz onu. Aldığı her karar onu aldığı ilk kararda yaşadığı çıkmaza geri sürükler, böylece çapraz ya da düz, dolar kanlı yumağını. En sonunda kendi doladığı yumağa kolu bacağı takılıp yumakla birlikte kara bir çukura yuvarlanıp gider. Zayıf bir insan, felaketi kendisine bunca hızla çekmede de zayıftır aslında. Bu hususta Lady Macbeth'in kocasının omuzlarını tutan kanlı ellerini görürüz. Belki de Türkçe tabiriyle ona 'Fitnat Hanım' diyebiliriz. Ancak yine o elleri kendi sonunu da hazırlayacaktır.
Yazarın bize hazırladığı müthiş bir son vardır eserde; belki de kurgusunu en güçlendiren yandır. 'Her şey bitti mi sanıyorsun? Macbeth'in yumağını çukura doğru çeken Cadılar vardı. Şimdi ellerinde bir başkasının ipi!' der sanki...