E-Dergi

Bahçedeki Çiçekler'de V.C Andrews'ın diğer kitaplarına nazaran daha farklı bir tarz sezinledim. Kısmî polisiye diyebilirim ve bu eserini daha kuvvetli kılmış. Güzeldi...

Yüz küsür yıl öncesinin çocukluğunu düşünün... Bin yıl değil sadece yüz yıl kadar öncesinin çocuklarını; midilliye bindirilip Mushaf hediye edilen çocukların mutluluğuna bir tanık olun... Küçük şeylere verilen büyük değerler ve saf bir mutluluk. Bir tiyatro yapıtı olması ve yazarın her bir kahramanının sesini duyup bunu diyaloglarına yansıtması kendimizi o havayı solurken bulmamızı sağlıyor. O küçük mutluluklar bizim de mutluluğumuz oluyor ve yüzyıllar sonrasına ulaşan çocuk çığlıkları, tabanlarının her kızarışında hıçkırarak ağlayışları ... Sahi ya kaldırabilir miydik biz bunları? Peki o çocuklar bizden daha mı çok hak ediyorlardı? Kitabı okuyun ve bu soruyu sorun; küçük Rasim'in diyaloglarında muhakkak gizlidir cevabı... Doğan Korkmaz'a böyle bir eseri kaleme alma duyarlılığından ve eserindeki özenden dolayı teşekkürler.

Kitabın hemen kapağında 'otobiyografik roman' yazıyor. Madem yazarın özyaşamı seni ilgilendirmiyor o zaman neden aldın ki?