E-Dergi

Yıllar önce bir arkadaşımdan alıp okumuştum bu kitabı. Aradan çok uzun süre geçmiş unutmuşum. Hiç okumamış gibi tekrar okumak çok keyifli ve heyecan vericiydi.

Kitabın sonunda allak bullak oldum diyebilirim. Ahmet ve Mehmet'in kaderlerine, Ahmet'in (Mehmet mi demeliyim) kendi öz benliğini unutup kendini gerçekten Ahmet sanmasına, bir isim benzerliğinden dolayı yıllarca bir zindan köşesinde unutulmuş olmasına çok üzüldüm. Kitapta işlenen cinayetten çok, ana karakterin hikayesi beni derinden etkiledi.

Yazar kitabın son bölümünde, okuyucuyu ters köşe etmek için elinden geleni yapmış. Hiçbir şey düşündüğüm gibi çıkmadı. Bölümler bittikçe diğer bölümleri de okuyup hikayeyi kendi içimde yaşadım sanırım.

Livaneli'nin en sevdiğim kitaplarından biri oldu.

Söz konusu 'Atatürk' olduğunda, sanırım insan daha büyük beklentilere girebiliyor. Hele ki kitap bizzat 'O’nun' ağzından yazılmışsa. 'Acaba kendi hakkında bu cümleleri bu şekilde kurar mıydı?' diye çok sorguladım. Bilemiyorum, tam olarak içime sinmeyen bir şeyler var. Atatürk çok eksik anlatılmış, bu kadarcık bir kitapta, bu kadar sığ ve basit cümlelerle o büyük lider anlatılamaz diye düşünüyorum. Böyle bir kitap Atatürk’ü anlatmanın taslağının taslağı olabilir ancak.

Kitaba tam anlamıyla bayıldım diyebilirim. Tıpkı kafam gibi muhalif cümlelerini çok sevdim. Çok akıcı, hızlı okudum diyebilirim.

İnsanı düşünmeye ve sorgulamaya iten tarafını çok sevdim. Hemen hemen her sayfadan, hatta bazen her paragraftan sonra, bir nefes alıp düşünme ihtiyacı hissediyorsunuz. Zihniniz muazzam bir düşünce havuzunun içine dalmak zorunda kalıyor. Böyle kitapları okuduktan sonra, bir daha asla eski kendiniz olamıyorsunuz.

Tek bir kelime ile ifade edecek olursam: "sarsıcıydı". Yüreğimden vuruldum diyebilirim. Eskiden de bu tarz kitaplardan etkilenirdim; ancak anne olduktan sonra bu etkileşim kat be kat arttı sanırım.

Çoğu sayfasında gözyaşlarımı tutamadım. "Engelli" de deseniz, "özel" de deseniz "özel gereksinimli" de deseniz içinizde bir yerlerde tam olarak idrak edemediğiniz, duygudaş olamadığınız duygusuna kapılıyorsunuz kitabı okurken. O güzel insanların da duyguları, kalpleri ve belki de muhteşem bir zihinleri var bizim bilemediğimiz."

Her hikayede mutlaka anlatılmayan bir kahraman daha vardır. Hikayesi dinlenmiş, hiç sorulmamış. Masallara başka bir gözle bakmamızı sağlıyor burada yazar. Anlatılmayanları hikayesini anlatıyor. Masalların içinde başka masallar da olabilirmiş dedirtiyor bize. Hayata farklı bir açıdan bakmamızı sağlıyor.

Kalemine sağlık Şermin Yaşar. Daha önce de demişimdir ama yine söylüyorum. Sen hep yaz, biz de hep okuyalım. İki yudum nefes alalım