Onaylı Yorumlar

"Özgürlük artık hiçbir yere kaçmak istememektir" cümlesinin tam anlamıyla yerini bulduğu, yazarın yaşadıklarına bizzat yakından şahit olma hissini yaşatan muazzam bir kitap. Anlatım dili ve sürükleyiciliğinin yanına yaşanmışlığı da eklediğimizde okuma zevkinin yanı sıra içimize yerleşen bir sancıyı da beraberinde getiriyor. Bu vesileyle öğrendiğimiz bir şey oluyor, insan düştüğü zaman kalabalık dağılıyor ve tek başına amansız bir mücadelenin içine giriyorsun. Ve adalet, onun zaten kötürüm bir kavram olduğunu net bir şekilde gözler önüne seriyor. Sevgili yazarın yolu açık olsun, çok iyi bir ilk kitap.

Edebiyatımızda Füruzan olayı.. Füruzan'ın adını ilk defa Sait Faik öykü ödülü tarihçesinde görmüştüm. O zamanlar öyküde menzilim, yol arkadaşım hep Sait Faik'ti. Füruzan'ı ilk defa okuduğum zamanı hatırlıyorum. Sait Faik'te olmayan o düzen, öykünün dört başı mâmur hali vardı Füruzan'da. Elbette iki yazarı kıyaslamak doğru olmaz ancak burada varmak istediğim; Füruzan'ın, öykünün ustaları seviyesinde ve yer yer onların hayal bile edemediği edebiyat sokaklarına girmiş, oraları gezmiş ve bize oralardan öyküler derlemiş olmasıdır.
47'liler ismi basit ama konuyla ilgili sağlam ipuçları verir bize. 68 öğrenci olaylarını, öğrencilerin belki de ilk defa Türkiye'de siyasi olaylara katılmasını anlatır. Bazı sahneler öyle gerçekçi çizilir ki, kendinizi o an orada yaşananları izliyor, konuşmaları dinliyor zannedersiniz. Bu tarz bir anlatımı Ahmet Hamdi'nin Mahur Beste'sinde görmüştüm en son.
Edebiyatımızda Füruzan olayı.. Modern edebiyatımızın en güzel olaylarından biridir.

Mahir Ünsal Eriş bu kitabında hepimizi, 1980’lerin özlediğimiz sıcak, sade ama anlamlı günlerine götürüyor. Hikâyeleri hep çok içten. Okurken hem gülümsetiyor hem de hüzünlendiriyor. Anlatım dili sade, karakterler tanıdık, neredeyse bizi anlatıyor. Duygular çok gerçek. Kitabı okurken kendi çocukluğumu, mahalle arkadaşlıklarını ve o dönemin samimiyetini hatırladım. Bu kitap geçmişi özleyenler, zaman yolculuğu konusuna ilgi duyanlar ve samimi insan hikâyelerini sevenler için çok keyifli gelecek. Mahir Ünsal Eriş'in diğer tüm kitapları gibi bunu da çok sevdim.

Van'lı hemşehrilerimden olup ömrünün büyük kısmında Bursa'da ikamet eden yazarı, yıllar önce yolum oralara düştüğünde bir kez ziyaret etmiştim. İktibas dergisinde de bir zamanlar yazıları çıkan Mescioğlu, bu yazılarından ve özellikle bir internet gazetesinde çıkan yazılarından bir kısmını bu kitapta toplamış. Ben özellikle duygu yüklü yazılarını çok beğendim. Fikri anlamda belli bir çizgi ve kalite olan kitapta, edebi yön o kadar baskın ki, özellikle "Beyaz Kardanadam, Bir Rüzgar Gibi, Muhasebe" gibi yazılar olmak üzere yazılarından çoğunda kelimeler özenle seçilmiş, kalbi hassasiyet öne çıkmış. Bu da kitabı daha rahat okunur hale getirmiş. O yüzden üç günde bitiverdi. Yazar duygu ve düşüncelerini kaleme almayı denemiş, birikimi ve yazımı konusunda fikir sahibi olmak isteyenler okusun derim.

Kısacık, bir çırpıda okunacak bir eser olmasının yanında, bu kadar kısa bir anlatıda, tesiri epey yüksek bir kitap. Bu kitabı tek bir cümleyle özetle deseler, “cehenneme giden yol iyi niyet taşlarıyla örülüdür.” derdim. İyi ahlak timsali bir din görevlisinin iyilikle tensel duygular arasında kaybolan benlik algısı…Bir tarafta ailesi ve içinde bulunduğu topluluğun ona atfettiği imaj; diğer tarafta içinde istemsizce gelişen ve büyüyen duygular. Yazar belli ki bu çelişkileri seviyor. İnsanın kendi iç dünyasındaki karmaşıklığı, iyiliği, kötülüğü, zaafları… Ancak yazarın dönemine ilişkin pek çok başka eserde de gördüğümüz üzere kitabın kadın karakteri daha büyük bir yıkım yaşıyor. Viktoryen ahlak bu kitapta da kendini bir küçük hissettiriyor. kesinlikle okunmaya değer.

Bekleme Odası'nı okurken kendimi bir tiyatro oyununda hissettim. Öyle ki okurken karakterler sanki ete kemiğe bürünüyor ve gözünüzün önünde canlanıyor. Kahramanlarımız Nathan ve Bay Cenavi'nin yaşları, nereli oldukları artık sizi ilgilendirmiyor. Keza Zülfü Livaneli gibi bir üstadın da romana dair yerellikten çok genel insan davranışlarının izini sürerek edebi bir panorama yaratması sözü romanı okumanız için yetiyor. Roman o kadar etkileyici ki kendinizi bu iki kahramanla trende yolculukta veya bir kafede rahat bir şekilde hayal edebiliyorsunuz. Üslubunun da sade anlaşılır ve akıcı olması cabası. Bir psikiyatriste gitmiş gibi oluyor ve ilaçsız bir tedaviye başlıyorsunuz. Kurmacanın sonu da bir hayli etkileyici. İç monolog, bilinç akışı, geriye dönüş tekniklerini başarıyla uygulayan yazarımızın diğer kitaplarını bir an önce alıp okumak gerek. Kitabın ismi bu romana konulabilecek en metaforik bir tercih olmuş. Okuyun okutturun.

Sanıyorum ilk kez bir Livaneli kitabından puan kırdım. Livaneli benim yazar listemin zirvesinde yer alır. Öyle ki yalnızca kitaplarını değil bir gazetede yer alan makalelerini bile okurum. Fakat itiraf etmek gerekirse bu kitapta tekrara düşmüş. Bir kere son sözde de paylaştığı gibi bu kitap kendinden, kendi hayatından kesitler sunuyor bize. İyi Livaneli okurları bilir ki bu işin zirvesini Sevdalım Hayat kitabıyla zaten yapmıştır (benim de favori kitabımdır Livaneli külliyatında). İkincisi ve daha önemlisi kitap birileri tarafından güncellenmiş gibi. Yazıldığı gibi bir metin okumadık bence çünkü yer yer kopmalar oldu hikayede. Boşluklar, atlanan yerler çıktı sanki.
Evet, bir nefeste okutuyor, sürükleyici, duygusal… Fakat gerçek bir Livaneli okuyucusunu tatmin edecek seviyede değil maalesef.

Başkomiser Nevzat’ın yeni hikâyesi, sadece bir cinayet soruşturması değil; geçmişle, adaletle ve vicdanla yüzleşme yolculuğu.

Kitap, Ağva’da bir heyelan sonrası ortaya çıkan bir iskeletle başlıyor. Bu iskelet, bizi yıllar öncesine, karanlık bir döneme götürüyor. Nevzat’ın kişisel acıları da bu soruşturmanın gölgesinde yeniden gün yüzüne çıkıyor. Yazar, yine klasik tarzında olayları sürükleyici bir dille anlatıyor.

Kitap, Başkomiser Nevzat serisinin özgün bir duruşu. Yazar, polisiye türünün ötesinde günümüz Türkiyesinin sosyal, politik ve ahlaki özetini bir cinayet soruşturması çerçevesinde ustaca kurgulayarak sunuyor. Evet, bazı detaylar beklendiği kadar şaşırtıcı olmayabilir; fakat eser yine de hem atmosferiyle hem de güncel malzemeyi içeren derinliğiyle dikkat çekiyor.

Okumayı düşünenlere önerim: Polisiye beklerken bir Türkiye panoramasıyla karşılaşacaksınız. Hazırsanız başlayın, çünkü bazı gerçeklerle yüzleşmek kolay olmayabilir.

Sadece çocuklara yazılmayan bir “çocuk kitabı” daha. Biz yetişkinlerin yaptığı hataların bedelini, neden günahsız çocuklar çeker ki? Belki de dünyayı çocuklara bırakmalıyız kardeşçe yaşayabilmek için.

Sadako’nun hikayesi hepimizin içini ısıtacak, gözlerini yaşartacak. Öleceğinin farkında olmasına rağmen başka hastalara olan desteği beni çok etkiledi.

Hâlâ savaşlarla, katliamlarla, soykırımlarla dolu bir dünyada yaşıyor olmamız, olan bitenden, çocukların ölmesinden kanımızın kıpırdamaması, etkilenmemiz çok acı.

* Kitabımızın ana karakteri yaşadığı bir kayıp üzerine kum saatini çevirir ve değiştirmek istediği zaman dilimine gider.
* İstediği zaman dilimine gider gitmesine fakat değiştirdiği olay sonucunda hayal ettiği sonuca ulaşamaz ve kısır bir döngüye düşer.
* Bana göre hayatımızda bir yaşam çizgimiz var ve bunu belirli ölçülerde değiştirebiliriz özgür irademiz var. İnancıma göre de bir olayı, duyguyu yaşıyoruz ve bir sonuca ulaşıyoruz. Bu sonuçtan biz memnun olmayabiliriz ama gerisinde bizim hayrımıza olacak şeyleri göremeyiz yada görmek istemeyiz. Sonuç olarak benim mottom :) kader çizgimizde ilerlemek, çaba harcamak, kararlar vermek elimizden gelen her şeyi yapıp tevekkülde kalmak. Bunları yaparken de unutmamalıyız ki ; en çok kendinizi sevin, en çok kendinize değer verin….
* Yazarın diğer kitaplarını da okumuş biri olarak şunu söyleyebilirim; kalemi akıcı, anlatımı şiirsel, okumak keyif verici ve yine sonu şaşırtıcı.