Onaylı Yorumlar

11.15, edebi yönü yüksek, felsefi altyapısı olan, iyi çalışılmış bir polisiye. Sert, temposu hiç düşmeyen bir seri katil romanı diyebiliriz bu esere. Cinayetlere dair detaylar okurken başlarda zorlasa da metnin anlatımına hızlıca alışıyorsunuz. Kitabın hacmi, akışı, kullanılan dil yerli yerinde. Gücü yettiği için kaçak göçmenleri öldüren, gayet zeki, kendine deliliği asla kondurmayan bir kadın katil profili mevcut. Şehrin ortasında cinayetler işlemiş ve bunu öyle güzel kamufle etmiş ki neredeyse yakalanamayacak. Kendisi bu oyunu sonlandırma kararı alınca kitabımızın olay örgüsü de başlıyor. Eserdeki gayet gerçekçi anlatımı sadece katilin gözünden değil başta polisler olmak üzere çok sayıda birinci şahıs anlatıcıdan okuyoruz. Elbette bunun negatif yönüyse aynı olayın bir başka gözden tekrar anlatılma olasılığı. Bu handikabı kitapta yer yer yaşıyoruz. Okurken keşke sadece katil ve komiser arasında gidip gelen, iki birinci şahıs anlatıcıyla örülmüş bir yapı olsaydı, diye düşündüm.

Çok eğlenceli bir kitaptı. Son dönem Osmanlı ne yer ne içer, sağlık diyet konusunda fikirleri nelerdir bu tarz bilgileri öğrenmek için iyi bir kitaptı. Çoğu yemek günümüzdekiyle aynı sadece adı ve baharat ve et konusunda değişiklikler var. Daha önce okuma yapanlar Osmanlıda en çok koyun kuzu eti tercih edildiğini bilir. Burada da yemekler için en çok koyun tercih edildiğini görüyoruz. Tabi bu yemekler daha çok şehir -İstanbul- için geçerli gibi geldi. Çünkü taşra köy yaşamında malzemelere ulaşmak zor. Zayıflamak için verdiği tavsiyeler günümüzde hala geçerli kimileri doğru bilinen yanlışlarda vardı. İçki yapımından da bahsetmiş bunu verirken din esaslı değilde kültür bütün Osmanlılara hitap edecek şekilde verilmiş. Yani bir milletin yeme içme adetinden doğru yanlış çok şey okunabilir. Okumaya ilgisi olanlara tavsiye edebileceğim kitap. Ramazan başında almış olsaydım bir miktarda tarif kitabı olarak menü işini kolaylaştırırdı.

Cezayir'deki Fransız sömürgeciliğinin işlendiği bu kitapta, işgal edilen Cezayir'e yerleşmeleri için Fransa'dan getirilen kolonilerden birinin başına gelenler ve o koloniyi korumakla görevli bir Fransız askeri birliğinin gerçekleştirdiği vahşetler anlatılıyor. Noktalama ve yazım kurallarına uyulmadan yazılmış bu kitap, sarsıcı ve akıcı bir anlatıma sahip.

Kitaptan alıntı:
(s.57)...öleceğini biliyor, ne zaman öleceğini bilen hayvanın insanınkine benzer içgüdüsü bu, kafasının yakınındaki kurşun yarasından akan kan etrafa yayılıyor ve karın üzerini henüz dumanı tüten taze bir kanla boyuyor, su gibi berrak ve gözlerimize giren aşırı güçlü ışığı karartacak denli kırmızı
      kan ve kar bir arada olmuyor, sahte bir saflık barındıran gözlerle bakan bizler bunu çok iyi biliyoruz, ama çok uzun zamandan beri umursamıyoruz

Kitap, II. Dünya Savaşı sırasında yapılan holokost hakkındadır. Gayet akıcı bir dille kaleme alınan eser, bu konuda okuduğum ilginç kitaplar arasında yer almaktadır. Yazar, çalışmasında Kudüs'te yapılan bir yargılamanın nasıl cereyan ettiğini ve sanığın düştüğü durumu göz önüne sermektedir. Sadece tek bir kusurlu tarafı dikkat çekmek isterim. Bu da Yahudi soykırımı ile Ermeni tehcirini eşit bir noktadan değerlendirme yanlışlığına düşmesi ve bu iki tarihi olayı sonuçları bakımından denk bir yere koymasıdır.

3,5 → 4

Freida McFadden’dan okuduğum 4. kitap. Artık yazarın tarzı oldukça tanıdık geliyor. Bu da olay örgüsünü daha erken tahmin etmeme neden oluyor.

Kitap uzun süre 3 yıldızlık ilerledi. Akıcı ve kolay okunan bir kitap ama çok da etkileyici değildi. Farkı yaratan final oldu. Son sayfalardaki ters köşe kitabı bir anda yukarı taşıdı.

Eğer yazarı daha önce okumadıysanız bu kitabı daha çok sevebilirsiniz. Ancak birkaç kitabını okuduysanız sürprizlerin etkisi belirgin şekilde azalıyor. Bu yüzden yeniden 5 yıldızlık bir kitapla karşılaşıp karşılaşmayacağım konusunda emin değilim.

Ergün Bey'in tüm çocuk kitaplarını alıp okuduk. Anlatımı akıcı ve çok eğlenceli. 6 yaşındaki kızım tekrar tekrar okutturuyor. Adalet Tohumu kitapları bir derdin sonucu ortaya çıkmış eserler. Ben de o derdi taşıyan bir ebeveyn olarak kitapları çok beğendim. Adaletin bilmediğimiz ilkelerini 7'den 70'e hepimize öğretti Ergün Bey. Tüm kitaplardan bayramda hediye olarak dağıtmak için tekrar satın aldım. Adalet Tohumu tüm minik yüreklere serpilmeli. Ayrıca belirtmeden geçemeyeceğim serinin en beğendiğim ve kendime ders çıkardığım kitabı bu oldu. Okuru bol olsun.

Asıl körlük,kafalardaki gözlerin görememesi değil,kalplerimizin körlüğü,sağırlığı,dilsizliği.Kitabın distopya olamayacak kadar gerçek taraflarının olması çok can sıkıcı.Gözlerdeki körlüğe belki çareler bulunabilir;ancak gönül gözünü kapamışsa bir insan ona kim ne yapabilir?

Okudukça tüylerim ürperdi.Hiç kimse sınanmadığı günahın masumu değildir.Öyle bir ortamda içimizdeki hayvanın kendisini açığa çıkarmayacağını kim söyleyebilir? Mesele insan kalabilmekte. Ne kadar başarabiliriz bunu gözü-gönlü-vicdanı körler diyarında?

Kitapta anlatılanlar kurgu gibi değil, insanın doğasındaki karanlığın yansıması sanki… Özellikle her şartta kadınların yaşadığı o “aşağılanmalara” okurken bile tahammül edebilmek çok zor oldu. Halbuki daha beter olayları gören gözlerimize rağmen görmezden gelmiyor muyuz sanki?

İyi insan olmayı seçebilmek bu kadar mı zor? Kör olabilme tehlikesi her gün kendisini beklerken, eşinin yanında olabilmeyi seçen o gören gözleri olan kadın gibi olabilir mi insanoğlu?

Siz hiç bir kitabı okurken, kelimelerin ve cümlelerin lezzetini dimağınızda hissettiniz mi? Upuzun, paragraflarca cümleleri okurken, cümlelerin sürüp gitmesini dilediniz mi?

İşte "Beyaz Kalp" bize bunları dedirten bir kitap. Kitabın anlatım şekli, başlarda klasik bir okuru zorlayabilir; ancak ısrarla okumaya devam ettiğinizde açılmamış kapıları seriyor önünüze kitap. Olayların anlatılış şekilleri, en sonunda anlatılan en ufacık bir detayın bile boşuna olmadığını kavrıyorsunuz.

Kitapta oradan oraya savrulduğunuzu hissedebilir, birden neler olduğunu anlamlandıramayabilirsiniz. Hepimizin zihni biraz böyle çalışır aslında. Kırk tilkinin kuyruğu değmez hiç birbirine.

Hayatta her şeyi bilmek zorunda mıyız? Bazı şeyler sır olarak kalsa da olur mu? Öğrenmek bazen ruhu bütünlemek yerine parçalar mı? Yoksa aradan geçen yıllar duygular üzerinde önemsizleştirici bir etki mi bırakır?

Çok sevdim yazarın üslubunu. Bence kendinizi zorlayın ve bu ziyafetten mahrum kalmayın diyorum.

“Bazı kitaplar vardır… bittikten sonra insanın içinden bir şey eksilmiş gibi olur.”

Ormandaki Kalpsiz Ceylan tam olarak böyle bir kitaptı benim için.

Mine Söğüt bu hikâyede bir ceylan anlatıyor gibi görünse de aslında kalbini yavaş yavaş kaybeden insanları anlatıyor. Sevilmeyen, görülmeyen, kırıldıkça susan… ve sonunda hissizleşenleri…

Okurken en çok şunu düşündüm:
İnsan bir anda kalpsiz olmaz… yavaş yavaş, fark etmeden olur.

Bazı sayfalarda durup düşündüm, bazı yerlerde içim sıkıştı. Ama tam da bu yüzden bu kadar gerçekti.

Herkesin kendinden bir parça bulacağı, biraz karanlık ama çok derin bir kitap.

Körün Parmak Uçları, okurunu alışılmış anlam arayışından çıkarıp sezginin karanlık ama derin koridorlarına davet ediyor. A. Ali Ural, kelimeleri çoğaltmak yerine eksilterek yoğunluk kurmuş. Her dize, söylenmeyeni de taşıyan bir sessizlik barındırıyor. Şiirlerdeki dokunuş hissi, görmenin ötesinde bir kavrayışa ihtiyaç duyuyor. Okudukça anlamak değil, hissetmek ağır basıyor. Bitirdiğimde sanki içimde zaten var olan bir duyguyu fark etmiş gibiydim.

Görmek çoğu zaman aldatır. Ben hakikati, gözlerimi kapattığım yerde buldum.