Onaylı Yorumlar

Abe'nin okuduğum 3. kitabı. Yazar her kitapta çıtayı biraz daha yukarıya taşıyor. Gerçeküstü akımla yazılmış, hayalle gerçek arası bir eser. Sanki Alice Harikalar Diyarı'ndanın kabus versiyonu. Kahramanın yaşadıkları son derece absürd olsa da kaygıları bir o kadar insani ve gerçek. İlk yarısında Murakami okuyormuş hissine kapıldım ve Abe'nin Murakami'nin en çok etkilendiği yazarlardan olması beni daha da mest etti. Kısacası metni akıcı, yer yer komik, kafa karıştırıcı ve farklı bir yazın olmuş. Herkese hitap etmeyebilir. Bittiğinde de kafanız daha da karışıyor. Bu tarz gerçek üstü akım sevmeyenler Kumların Kadını ya da Başkasının Yüzü kitaplarına bir şans verebilirler.

Öncelikle Charlie Chan karakterini sevmeye başladığımı söyleyebilirim. Günümüz polisiyeleri gibi peş peşe aksiyon sunan bir kitap bekliyorsanız hayal kırıklığı yaşayabilirsiniz çünkü yazar daha çok ipuçlarını sabırla bir araya getiren, mantık yürütmeye dayalı klasik bir polisiye kalemi kullanmış.
Benim için en büyük eksisi temposunun ağır olmasıydı. Olayların hızlanması biraz zaman alıyor ve bu yüzden bazı okurlar kitabı durağan bulabilir. Ancak finalde taşların yerine oturması ve çözümün mantıklı olması bu sabrı büyük ölçüde karşılıyor.
Klasik polisiye sevenler, ayrıntılardan ipucu toplamayı seven okurlar ve Charlie Chan serisini merak edenler için keyifli bir okuma olabilir. Çok yüksek tempolu bir gerilim arayanlara ise hitap edeceğini düşünmüyorum. Bana göre kusurlarına rağmen zekice kurgulanmış, eski usul polisiyelerin havasını başarılı şekilde yansıtan, keyifli bir kitaptı.

Çok güzel bir kitap. Yuan Huan'ın Kulübesi gibi, yani mantık ve kurgu tasarımı olarak. İçinde on sekiz hikâye var: dünyanın farklı coğrafyalarındaki çocukların hikayeleri. Kimi internete kimi suya kimi barışa... ERİŞEMİYOR. Kimi Brezilya'dan kimi Kenya'dan kimi Gazze'den kimi Japonya'dan... Yaz tatilinde bütün gün bilgisayar oynamayı hayal eden Efe'nin bilgisayarına bir yapay zeka yerleşir; yapacağını yapar, düşündüreceğini düşündürür ve çekip gider. Peki niye mi Efe'yi seçer? Eee... Onu da merak edip okuyunuz efendim. :-)))
Bu tarz kitaplar kimseyi sıkmaz, kimse de niye okudum demez; iyi ki okudum der. Ben de iyi ki okumuşum.

Kitap boyunca doğu ile batı arasındaki mücadeleyi, güç savaşlarını, beylikler arasındaki dengeleri okurken aslında bambaşka bir şeyin anlatıldığını hissettim. Yazarın kurduğu dünya fantastik gibi görünse de gerçek hayata fazlasıyla temas ediyor. Özellikle kadının konumu, gücü, bastırılması ve yeniden ayağa kalkışı… Kitabın adı bile başlı başına bir meydan okuma gibi.
En çok hoşuma giden şey, karakterlerin siyah-beyaz olmamasıydı. Herkesin bir haklılığı, bir yarası, bir karanlığı vardı. Bu da hikâyeyi daha inandırıcı ve daha çarpıcı hale getirmiş. Güç temasının sadece fiziksel ya da siyasal bir güç olmadığını; bilgi, sabır ve direnişle de şekillendiğini görmek etkileyiciydi.
Okurken bazı bölümlerde durup düşünmek zorunda kaldım. Özellikle aşkın bir kıvılcım gibi başlayıp nasıl büyük yıkımlara sebep olabileceğini gösteren kısımlar beni etkiledi. Cinayetin sadece bir olay değil, bir kırılma anı olduğunu hissettiren anlatımı çok başarılı buldum.

Romanın dili akıcı; sayfalar hızla ilerliyor. Fakat asıl etkileyici olan, alt metindeki semboller ve göndermeler. “Akrep” metaforu özellikle dikkat çekici. Yükselmekte olan bir akrep… Güç kazanan ama aynı zamanda zehrini de büyüten bir varlık gibi. Bu sembol üzerinden güç, iktidar ve insanın karanlık tarafı üzerine düşündüm. İnsan gerçekten yükseldikçe mi değişir, yoksa içindeki zehir zaten orada mıdır?
Bazı yerlerde hikâyenin masalsı yönü ağır basıyor; bu da okuru gerçeklikten biraz uzaklaştırabiliyor. Ancak ben bunu bir eksiklikten çok, yazarın kurduğu evrenin bilinçli bir tercihi olarak gördüm. Çünkü bu evren, doğrudan bugünü anlatmasa da bugüne dair çok şey söylüyor.
Kitabın sonu ise bende bir tamamlanmışlık hissinden çok bir merak duygusu bıraktı. Sanki hikâye bitmedi, sadece başka bir kapı aralandı. Bu da serinin devamını istememe neden oldu.

Su Adamı romanını, aynı yazarın Hava Adamı isimli eserini çok sevdiğim için okudum. Bu nedenle benzer bir atmosfer bekliyordum ancak daha ilk bölümlerde iki kitabın oldukça farklı dünyalara ait olduğunu fark ettim.

İlk başta masalsı dili ve çocuk hikayelerini andıran yapısı nedeniyle bir miktar hayal kırıklığı yaşadığımı söylemeliyim. Fakat zamanla kitaba çocukluğumdaki merak duygusuyla yaklaşmayı başardığımda romandan aldığım keyif de arttı.

Bence Su Adamı'nın en önemli özelliği burada yatıyor. Kitap, bilim kurgu fikirlerini bir macera aracına dönüştürmesiyle değil, çocukluk hayal gücünü yeniden uyandırabilmesiyle değer kazanıyor.

Roman aynı zamanda aidiyet üzerine de düşündürüyor ve şu soruyu soruyor: İnsan nerede yaşarsa oraya mı aittir, yoksa ait olduğu yer onu kabul eden yer midir?

Belki de bu yüzden Su Adamı yalnızca bir bilim kurgu romanı değil; çocukluk hayal gücü ile yetişkin yalnızlığı arasında kurulmuş etkileyici bir köprü.

Kalbime, ruhuma, yaşamıma, davranışlarıma şifa olan öyle güzel bir kitap okudum ki...
Her güne bir ayet ve her ayetle hayata nasıl şekil vermemiz gerektiğini öğütleyen altın değerinde cümleleri okurun zihnine nakşeden sohbet tadında bir kitap. Kitabı bitirip kapattığınızda hem kendinizi hem etrafınızdaki insanları sorguladığınız, bu dünyayı en güzel şekilde yaşayabilmek ve ahiretimizi de kazandıracak davranışlar için rabbimin yolundan örnekler veren, herkesin okuması gereken bir hazine niteliğinde. Yolum iyi ki bu değerli kitapla kesişti.

Bir Kıyıda hacimli bir eser. 159 sayfada 30 öykü barındırıyor. Kitabın en iyi yanı, öykülerdeki çeşitlilik. Hem anlatım şekillerinde hem konularda hem de öykü hacminde çeşitlilik söz konusu. Masaldan distopyaya, biçimin öne çıktığı öykülerden bir tabloyu anlatan küçüreğe kadar geniş bir yelpazeye sahip. Keza 13 sayfalık öyküden yarım sayfalık olanına kadar oylum açısından baktığımızda da çeşitliliği görebiliyoruz. Bu noktadan düşündüğümüzde okura geniş bir alan tanıyor.

Benim açımdan kitaba dair negatif kısımsa en başta yazarlık ve yazmaya dair öykülerde kullanılan, öyküye dahil edilmiş dış metinler. Bunlar her defasında beni öykünün dışında bıraktı. Keza, türlü sanat eserleriyle göstergelerarası ya da metinlerarası yoğun ilişkinin kurulduğu öyküler de bana hitap etmedi. Bunun nedeninin metnin içeriğinin gündelik yaşamdan uzaklaşması olduğu düşünüyorum.

Yine de sunduğu metin çeşitliliği sebebiyle Bir Kıyıda kayda değer bir eser.

"Kalbe Düşen Cemre" insanı kendisiyle buluşturan, insanın yüreğine hapsettiği duyguları konuşturan, sizi kendinize ulaştıran, eski senden yeni sana dönüşme öncesi kalbinize, gönlünüze, ruhunuza düşen bir cemre gerçekten... İnsanın içini ısıtıyor, iyileştiriyor ve çiçek yürekli gönülleri yeniden yeşerterek baharlara ve umudun yaz şenliğine taşıyor... Aynı duygu ve kalem paydaşı şair ve yazarlarımızın mürekkebi cemre cemre tüm kalplere ulaşsın diliyorum. Kitap Yurduna da bu eserleri okurları ile buluşturduğu için teşekkürlerimi sunuyorum...

Kitap 12. Yüzyılda Danimarka krallığında eski kralın oğlu Hamlet'in babasının hayaletini görmesini ve sonrasında geçen olayları anlatıyor. Kitabın içinde çok sayıda Eski Türkçe kelimeler var ve anlamları da yazılmamış.Okurken açıkçası zorlandım. Keşke kelimelerin günümüzdeki karşılıklarını yazsaymış çevirmen. Shakespeare başka kitaplarında olduğu gibi bu hikayeyi de tiyatro oyunu şeklinde perde perde yazmış. 12. Yüzyılda olmayan savaş topu geçiyor bu hikayede. Edebiyatçılar buna anakronizm der ve kimileri bilerek yaptığını söyler. Bu ayrı bir tartışma konusudur. Hamlet bir itiraf için şöyle bir plan kurar; Tiyatro oyunu izlerken daha önce benzer eylemde bulunan insanlar galeyana gelip vereceği tepkiden gerçeği anlamak ister. Shakespeare diğer kitaplarında olduğu gibi burada da suçlunun vicdanına tüm gücüyle seslenmeye çalışıyor. Aşk, intikam, entrika, iktidar olma isteği ve hepsini anlamsızlaştıran ölüm bir arada.