Onaylı Yorumlar

Verda’nın Ölümü kitabıyla, 2025 yılı 49.Sedat Simavi ödülüne layık görülen usta yazar İnci Aral’ın kalemini çok seviyorum. Bu kitabında sadece toplumumuzun değil tüm dünyanın kanayan yarası kadın cinayeti konusu ele alınmış. Eserde; eğitimli, varlıklı ve üst düzey mevkideki (bakan) bir erkeğin kıskançlık hezeyanıyla sanatçı eşini öldürüşü ve sonrasındaki iç hesaplaşması var. Yazarın kitapta erkeği eğitimli kesimden seçmesini son derece anlamlı buluyorum çünkü ataerkil sistemin bilinçaltı yürütülmesi sadece bir eğitimlilik eğitimsizlik meselesi değil daha derin kemikleşmiş bir anlayış meselesi ve yasalarla önü alınmadıkça dünyanın her yerinde kanayan bir yara olmaya devam edecek gibi görünüyor. Hiçbir bahaneyle bir insanın canına kast edilmesi cezasız bırakılamaz. Bu ilkellik hiçbir koşulda kabul edilemez. Özellikle kadın yazarlarımızın kadın sorunlarına duyarlılık göstermesi son derece önemli ve anlamlı buluyorum. Böyle kitapların artması dileğimle..

Vergi İmparatorluğu, bizi alışılmış bilimkurgu dünyalarının çok ötesine taşıyan; hukuk, adalet, bürokrasi, felsefe ve bilimkurguyu aynı evrende buluşturan sıra dışı bir roman. Hikâyede yıldızların enerjisinin dahi vergilendirildiği, hayatın rakamlara ve hesaplara indirgenmeye çalışıldığı galaktik bir düzenle karşılaşıyoruz.
Romanın merkezinde Mavera Tan bulunuyor. Sümbül-3 adlı yıldızın gizemli biçimde sönmeye başlaması, onu sıradan bir gözlemden çok daha büyük bir gerçeğin peşine düşürüyor. Araştırmaları, Vergi Çarkı, geçmişten kalan kayıtlar, 047-K numaralı mühür ve yıllar önce ölen babasının yarım kalmış hesabıyla bağlantılı bir sırlar zincirine uzanıyor. Bu yolculukta Mavera’ya, makinelerin duyamadığı sesleri duyabilen yedi yaşındaki oğlu Çağan ve geçmişi yanlış kayıtlara gömülmüş Kayra Solak eşlik ediyor.
Kitabın en dikkat çekici taraflarından biri ise “vergi” kavramını yalnızca ekonomik bir mesele olarak ele almaması.

Bazı kadınlar hayatın içinde sessizce yürür; yaşadıkları acıları, kırgınlıkları ve yarım kalmış hikâyeleri kimseye anlatmadan taşırlar. Mart Kadınları, kadınların görünmeyen yönlerine, içlerinde büyüttükleri duygulara ve hayatın onlarda bıraktığı izlere dokunan bir hikâye sunuyor.
Her sayfasında farklı bir kadın hikâyesinin izini sürerken; kayıpları, umutları, yalnızlıkları ve yeniden ayağa kalkma gücünü hissediyorsunuz. Bazen bir karakterde kendinizden bir parça buluyor, bazen de hiç bilmediğiniz bir hayatın sessiz tanığı oluyorsunuz.

Kitabın okuyucuyla konuşur gibi bir dili olduğu için çocuklar kolaylıkla kahramanlarla empati yapabiliyor, hikayenin içine dahil olabiliyorlar. Bu özelliğin kitabı daha eğlenceli ve sürükleyici hale getirdiğine inanıyorum. Ebeveynlerin nasıl bir çocukluk geçirdiği çocuklarına olan tutumlarını çok etkiliyor. Kitap boyunca gelişen olay kurgusu bunu çok güzel anlatmış. Bir çocuğun zamanında çocukluğunu yaşaması gerekir. Her çocuk bu imkana erişebilse keşke. Bu kitabın aile bireyleriyle okunması ve beraber kitap hakkında konuşulması çocuk ile aile arasında güzel bir bağ oluşturacağına inanıyorum. Bazen büyüklerin de bir zamanlar çocuk olduğunu hatırlamaları gerekiyor. Bu kitap bunu hatırlatacak tatlı ve akıcı bir serüven.

'Sevgilinin Soğuk Elleri' sanırım şimdiye kadar Han Kang'tan okuduğum en iyi kitap... 'Vejetaryen' başta olmak üzere diğer kitaplarının yeri de ayrı elbette ama bu kitap hikaye ve karakter derinliği açısından bir ayrı geldi bana...
İçi boş kalıplardan heykeller yapan bunu yaparken de en çok kendini açığa çıkarmaktan korkan bir heykeltraş ve hayatına dokunan insanların hikayeleri desem yanlış olmaz sanırım kitabın konusu için ancak -yine yazarın sihri bu- bununla bitmiyor bir tür iyileşme hikayesi de oluyor sanki sancıyan karakterler için ki bence kitabın en iyi yanı da bu...
Günümüz güzellik algısı kitabın temel sorunlarından, insanların ne hale geldiğini, soğuk duş etkisiyle, kendine has yalın ama vurucu üslubuyla anlatmış yazar...

Bir sosyolog olarak yazıyorum, üstadımı değerlendirmek haddim değil sadece nacizane düşüncelerim diyelim. Öncelikle “vay be, hayatımı değiştirdi” diyeceğim bir kitap olmadı. Klasik kişisel gelişim çizgisinde ama buna rağmen üç günde, sıkılmadan ve keyifle okudum.

bazı düşünceler, benzer kitaplarda okuduğumuz şeylere yakın. Fakat arada öyle tespitler var ki “bunu daha önce hiç böyle düşünmemiştim” dedirtiyor. kitabın asıl güzelliği burada.

Yazarın anlatımında üst perdeden konuşan, her şeyi çözmüş biri havası yok. Aksine oldukça mütevazı buldum. Sosyoloji mezunu olmasına rağmen bunun yeterli olmadığını, sadece bir başlangıç olduğunu söylemesi de ayrıca hoşuma gitti.

En çok aklımda kalan ise “bildirim çağı” ifadesi oldu. Gerçekten elimizde telefon, gözümüz ekranda, sürekli bir şeyleri kaçırma telaşındayız.

Hayatımı değiştirdi diyemem ama bazı düşüncelerimin kapısını araladı. Bazen bir kitabın görevi hayatını değiştirmek değil, küçük bir ışık yakmaktır.

Bu yorumum biraz kişisel bir perspektiften olacak. Zaten çokça okunmuş ve üzerine konuşulmuş bir kitap olarak objektif yorumların tükendiğini düşünüyorum.
Ben hem bir denizci olarak hem de bir zıpkınlı balık avcısı olarak kitaptaki deneyimlerle, mücadelelerle, balıkla kurulan saygıya dayalı bağ ile ve sayısız nüanslarla bağlantı kurduğum için üzerimde çok ayrı bir etkisi oldu.
Kitapta, basit bir balık tutma hikayesinin ardına geçip imgeleri, simgeleri, kendi hayatlarındaki yansımaları görebilenler için büyük bir kaynak var benim nezdimde.
Ben çevreden duyduğum yorumlardan yola çıkarak ; ''Şunu okuyayım da hayata karşı şu aralar düşük olan yaşam enerjimi, mücadele gücümü geri kazanayım.'' diyerek bu kitabı satın aldım ve okudum. Ama beklediğimden daha derin ve etkili bir kitap buldum.
Denizci, balıkçı veya değil herkese önerilebilecek sürükleyici bir kitap.
İyi okumalar.

Kitap gerçekten adı gibi gerçeği gıdıklıyor, neden mi? kuşların arasında insanların yansımasını görüyoruz, onları okurken aslında kendi hayatımızı da okuyoruz. bazen hayallerimiz dediğimiz şey fütursuz isteklerimizden oluşabiliyor, bazen gözlerimiz gerçeği görmeye kapalı olabiliyor, işte orada bazı yaşanacaklar devreye giriyor. o yaralarla öğrenmediklerimizi yaşayarak öğrenmek zorunda kalıyoruz. bu kitapta tam da bunu anlatıyor. herkes her şey için değil, bir şey için yaratılmıştır ve hayat onu bulup onunla insanlığa hizmet etmektir.

Hiç de Her Şey, insanın hayata, kendine ve duygularına dönüp baktığı, kısa ama düşündürücü şiirlerden oluşan bir kitap. Şiirlerde aşk, yalnızlık, özlem, kırgınlık, umut ve hayatın içindeki küçük anlar ön plana çıkıyor.
Kitabı okurken bazı şiirlerde kendi yaşadığım duygulara rastlamış gibi hissettim. Özellikle insanın geçmişiyle, seçimleriyle ve içinde biriktirdikleriyle yüzleşmesi üzerine düşündüren dizeler dikkatimi çekti. Yer yer hüzünlü olsa da tamamen karamsar bir havası yok; aksine hayatın bütün iniş çıkışlarıyla kabul edilmesi gerektiğini hissettiriyor.
Kısacası; büyük olaylardan çok, insanın içinde yaşadığı o küçük ama derin duyguları anlatan, sakin sakin okunup üzerine düşündüren bir şiir kitabı.

Beklentimin çok üzerinde, beni hem duygusal hem de düşünsel olarak etkileyen, bitirdikten sonra bile zihnimde sorular bırakmaya devam eden bir eser oldu. Özgürlük, sevgi, fedakârlık, aile, gurur ve insanın içindeki kötülük üzerine uzun uzun düşündürdü. Özellikle bazı ters köşeleri ve karakterlerin yaptığı seçimler beni gerçekten şaşırttı. Bir kitabı bitirdiğimde hâlâ karakterlerin kararlarını sorguluyor, “Ben olsaydım ne yapardım?” diye düşünüyorsam o kitap benim için amacına ulaşmıştır. Kurtlar Ülkesi kesinlikle onlardan biri. İyi ki okumuşum; uzun süre unutacağımı sanmıyorum.