Onaylı Yorumlar

Kitabı genel olarak çok sıcak ve samimi buldum. Fatih’in Trabzon’daki köyünde annesiyle sürdürdüğü hayatı, dedesinden ve babasından kalan ev, dostlukları ve komşuluk ilişkileri anlatılırken kendimi hikâyenin içinde hissettim. Özellikle o güzel komşuluk bağları ve insanların birbirini düşünmesi çok hoşuma gitti.
Fatih karakterini de ayrıca sevdim. Komşusunun arazisine dökülen toprağın temizliğini kendi arazisinden önce düşünecek kadar naif, vicdanlı ve ince düşünceli biri. Çevresindeki insanlara saygısını ve merhametini kaybetmeden yaşaması karakterini daha da sevilesi hale getirmiş.
Yazarın anlatımı oldukça akıcıydı. Kitabı okurken hiç yorulmadım ve hikâye beni sıkmadan ilerledi. Trabzon’un köy yaşantısını, dostluğu, komşuluğu ve insan ilişkilerindeki samimiyeti hissettiren, içten bir kitaptı. Okurken “bizden biri” hissini fazlasıyla yaşadım.
Gönülden tavsiyemdir.

Bu tarz kitapları okuya okuya bazen kendimizi dedektiflerin yerine koyar, hatta işi biraz daha ileri götürüp dedektiflerden bile üstün olduğumuzu düşünmeye başlarız. Malum, bolca polisiye okuyunca insan kendisini Sherlock Holmes sanmaya başlıyor. Bizdeki özgüven tavan maşallah! Kitap baştan sona kusursuz ilerledi. Hatta kitabı çözdüğümü düşünürken finale geldim ancak yazar öyle bir hamle yaptı ki, bütün dedektiflik kariyerim beş dakikada bitiverdi. Çünkü hiç ama hiç aklımdan geçmeyen biri çıktı. “Tamam, bunda yanıldık" derken bir başka olayla karşılaştım ve bu kez resmen duvara tosladım. Meğer ben kitabı çözmüyormuşum, yazar benimle oynuyormuş.
Kısacası, başta suçluyu bulduğumu sanıp havalara girdiğim, finalde ise dedektiflik görevimden istifa ettiğim bir kitap oldu.
“Ben kesin bulurum!” diyorsanız, özgüveninizi fazla yükseltmeyin. Çünkü kitap finalde size küçük bir “otur yerine, daha bitmedi” dedirtiyor.

Babası Kılıklı, Mert Arık’ın eğlenceli ve akıcı anlatımıyla yazılmış, çocukların hayal gücünü geliştiren güzel bir kitap. Kitapta günlük hayatın içinden başlayan olaylar, eğlenceli ve merak uyandırıcı bir maceraya dönüşüyor. Yazarın mizahi anlatımı kitabı daha keyifli hâle getiriyor. Kitabın dili sade ve anlaşılır olduğu için çocuklar tarafından kolayca okunabilir. Özellikle macera, komedi ve hayal gücünü seven çocukların bu kitabı beğeneceğini düşünüyorum. Ben kitabı eğlenceli ve sürükleyici buldum, bu yüzden arkadaşlarıma da tavsiye ederim.

Küçük Yuvarlak Taşlar'da Nergis, Elif ve Mehmet'in hikayelerini ayrı ayrı okuyor ama aslında aynı ailenin yıllara yayılan hikayesine farklı pencerelerden bakıyoruz. Birinin aldığı kararın, yaptığı ya da yapamadığı bir şeyin yalnızca kendi hayatıyla sınırlı kalmadığını; yıllar sonra başka birinin seçimlerine, ilişkilerine ve duygularına kadar uzanabildiğini görüyoruz. Aynı yaşanmışlığın herkes için başka bir anlamı, başka bir kırgınlığı olabileceğini görmek de insanı ister istemez düşündürüyor.

Melisa Kesmez'in kısacık bir kitapta aile, annelik, babalık, dostluk, yalnızlık, gitmek, kalmak ve yeniden başlamak gibi birbirinden farklı duygu ve durumları bu kadar doğal biçimde bir araya getirebilmesi beni etkiledi. Üstelik hiçbir karakteri kolayca haklı ya da haksız bir yere koymadan, yaşananları her birinin gözünden görmemizi sağlıyor.

Aynı hikayenin içinde herkes biraz haklı, herkes biraz kırgın değil mi zaten?

Sadettin Ökten ve Kemal Sayar beyfendilerin erkam tv de yayınlanan Gönül Sadası programlarının kitaba dönüştürülmüş hali.

2016 yılında başlayan bu programı 2022 senesinde keşfettim. her şeyin bir vakti varmış demek, nasip.

'hal, insana sirayet eder' kitapta çokça geçen bir mefhum. okudukça, onlarla birlikte bu yolculuğa devam ettikçe onlardaki dinginliğin, teslimiyetin de üzerinizde bir etkisi oluyor. kitaba başlamadan önce ve sonrası ile alakalı kalbimde oluşan huzuru ve 'Allah ol der olur, her şeyin çaresi bulunur' hissiyatını ifade edebilirim. yavaşlamak, seyr eylemek, fark etmek.. büyüklerin dizi dibinde oturup onlarla hasbihal etmek gibi bir intiba ile nihayete eriyor kitap. modernitenin içinde bulamadığımız o hoş sohbeti bize ulaştırması bakımından da ayrıca tercih edilesi, tavsiye ederim.

Acemoğlu hocamızı yaklaşık on senedir takip ediyorum. Her eserini aldım ve okudum. Çok da istifade ettim.
Ancak bu eseri çok farklı.
Bir akademisyenin böylesine devasa bir probleme çözüm üretme girişimi gerçekten çok büyük bir cesarettir.
Hocamız beni çok şaşırtmakla birlikte bir kez daha kendisine hayran bıraktı.
Bu kitap bütün bilim hayatının bir neticesidir. Çünkü oldukça iyi inşaa edilmiş, her yönüyle ele alınmış gerçekçi çözüm üretmiş.
Bu kitabı herkese ama özellikle yasa yapıcıların vicdanına tavsiye ediyorum

1922’de yazılmış olduğuna inanmakta zorlandığım kadar bugüne ait bir roman. Ahlak anlayışımızı; kadın–erkek ilişkileri ve özellikle sadakat üzerinden komik, eğlenceli ve çok akıcı bir hikayeyle sorguluyor.
Hüseyin Rahmi, hovardalık ile namus arasındaki çifte standardı büyük bir ironiyle önümüze koyarken bunu hiç didaktikleşmeden, Şadan’ın kendi çelişkilerini kendi ağzından açığa çıkararak yapıyor. Sabiha’nın zekası, eğitimi, iradesi ve eşitlik duygusu ise romanın “insan” damarını güçlendiriyor.
Bölüm adları bile müthiş: “Karımı Nasıl Aldattım?”, “Karım Beni Nasıl Aldattı?” sanki bir deney düzeneği kuruyor. Aynı eylemi erkeğe ve kadına yaptırayım; bakalım ahlak anlayışımız ikisine gerçekten aynı mı davranıyor? Yüzyıl geçmiş,tanıdık meseleleri tartışıyoruz. Müthiş bir zeka.

Puşkin’in kalemini ne zaman okusam, edebiyatın neden “zamansız” bir şey olduğunu yeniden hatırlıyorum. Müteveffa İvan Belkin’in Hikâyeleri de tam olarak böyle bir kitaptı benim için. İncecik bir eser olmasına rağmen içinde koca bir dönemin insanlarını, zaaflarını, gururlarını, aşklarını ve küçük trajedilerini taşıyor. Üstelik bunu hiç zorlamadan, sade ama son derece etkileyici bir dille yapıyor.
Kitap beş ayrı hikâyeden oluşuyor ama hepsinin ortak bir ruhu var. Sanki eski Rusya’nın sisli yollarında dolaşıyor, taşra evlerine misafir oluyor, insanların iç dünyalarını sessizce dinliyorsunuz. Puşkin’in anlatımındaki o doğallık beni en çok etkileyen şeylerden biri oldu. Çünkü ne gereksiz bir süs var ne de okuyucuyu yoran uzun anlatımlar. Buna rağmen her karakter birkaç sayfa içinde gerçek bir insana dönüşüyor.

“Bir çağ kapanmıştı.”
“Elias Rukla’yı da beraberinde götürmüştü.”
Bence bu iki cümle, Dag Solstad’ın *Mahcubiyet ve Haysiyet*romanını özetlemeye yetiyor.

Değişen çağla birlikte,yaşamımıza anlam katan kavramların ve değerlerin giderek önemini yitirmesi,insanın yalnızca dünyayla değil,kendi hayatıyla kurduğu ilişkiyi de zedeliyor.Anlamını yitiren değerlerle birlikte mutluluk duygumuz,aidiyetimiz ve hayata tutunma biçimimiz de aşınıyor.Solstad, Elias Rukla üzerinden aslında yalnızca bir insanın bireysel çözülüşünü değil,bir dönemin kapanışını ve o döneme ait değerlerle birlikte insanın da nasıl yalnızlaştığını anlatıyor.Yitirdiğimiz değerlerle beraber birbirimizi anlama ve iletişim kurma gücümüzü de kaybediyor;giderek kendi içimize çekiliyoruz.
*Mahcubiyet ve Haysiyet*,değişen zamanın insan ruhunda yarattığı yabancılaşmayı ve yalnızlığı sade ama etkileyici biçimde anlatan bir roman.
Zevkle okudum.Düşündüren ve bittikten sonra da zihinde iz bırakan kitaplardan.Tavsiye ederim.

Birbirine bağlanmış 3 şahane eser tek kitapta, hiç bitmesin istedim, hiçbir kitap içindeki duyguyu bu kadar güzel aktarmamıştı yüreğime.
Söylenmeyen onca cümle, eksik kalan kelimeler, yitirilmiş özlemler. Belki babayla belki de kendinle hesaplaşma.
Kitabın bir cümlesinde "Ruhumu hangi kalıba dökeceğimi, kendimi hangi kantarda tartacağımı bilemedim" derken başka bir cümlede şöyle der: "Yalnız bırakma beni bu paragrafın başında. "
Yine başka bir cümlede "İnsan hayattayken yan yana gelemediği, zamanı onsuz saydığı, günleri onsuz geçirdiği birinin yanına gömülerek hangi eksikliği telafi edebilirdi?"
Yüreğine sağlık sevgili Kemal Varol...