Onaylı Yorumlar

Merhaba, kitap hastalıkların tarihinin değil, hastalıkların insan düşünce, kültürü ve günümüze olan etkilerinin incelendiği bir kitap. Bu açıdan anlaşılarak alınması gerektiği düşünüyorum, bu sebeple altını çizdim. Veri araştırmaları en çok batıda yapıldığı için de Amerika ve Batı kültürünü merkeze alarak yazılmış olduğunu söyleyebilirim diğer kültür ve düşünceleri de yer verilmiş fakat Amerika ve Batı kültürü merkeze oturtularak. Yine de insan düşüncesinde ve insan düşüncesinin şekillenişinde bu düşüncelerin gündelik hayattaki yerimizde ve bilincimizi nasıl şekillendirdiğine, arka planda nasıl çalıştığına dair harika bir anlatım olmuş, çok güncel bir tarihte çok güncel verilere dayanarak yazılmış. Ben yazarı Dünya Tarihi kitaplarından zaten tanıyorum Bu nedenle de diline bayıldığım bir yazar, Bu sebeple ne çıkartırsa çıkartırsın Ben okuyabilirim, çevirisi de gayet kaliteli akıcı ve anlaşılır bir çeviri olmuş. Bu tarz spesifik kitapları çok kıymetli buluyor, şiddetle tavsiye ediyorum.

Fazlasıyla gözlemci ve objektif bulduğum bir yazım şekli var. Anlatıcının yorumu ve hissi, okura tamamen kapalı kalıyor. Edebiyat bunun neresinde, diye sormadan edemiyor insan. Belli ki Nobel komitesi böyle düşünmüyor.
Gelelim “ışıklara bak canım“ kitabına. Günlük türünde yazılmış bu kitap, yazarın hipermarkette rastladığı insanlar ve üzerine derin gözlem ve analizlerini içeriyor. Sadece hipermarketteki çeşitli sosyo-ekonomik ve kültürel yönden farklı bu pek çok kişiyi değil, o mekanın, içindeki ürünlerin, çalışanların, hepsinin ve her şeyin birbirine olan teması ve etkisi anlatılıyor eserde. Hiçbir zaman yan yana gelemeyecek farklı sosyal sınıflardan, etnik ve dini kökenlerden insanların -Fransa‘nın pek çok Afrika ve Asya ülkesinden göç aldığını da düşünürsek- kısa bir zaman da olsa market kasa kuyruğunda bir arada bulunmaları, yazısız ve örtük nezaket kuralları, kısa fikir alışverişleri, küçük temaslar ve tüketim alışkanlıklarımızın yönlendirilmesi…

Kitaba başlarken anlatılanları yer yer saçma buldum. Ancak ilerledikçe beni içine çekmeyi başardı. Beni en çok etkileyen, insanın kendisini tek ve değişmez bir kişilik olarak tanımlamasının ne kadar yanıltıcı olabileceğiydi. Kendimizi tanıdığımızı, nasıl biri olduğumuzu bildiğimizi düşünürüz. Oysa farklı ortamlarda, farklı insanlarla ve farklı koşullarda ortaya çıkan başka yönlerimiz vardır. Üstelik bunların bazıları, kendi benlik algımızla bile çelişebilir. Bu kitap bana yakın zamanda okuduğum Gölgeyle Buluşma'yı hatırlattı. Orada da bastırdığımız, yok saydığımız veya kendimize yakıştırmadığımız bazı özelliklerimizin aslında içimizde varlığını sürdürdüğünden söz ediliyordu. Mesele yalnızca bizim kendimize dair algımızla sınırlı değil. Başkalarının zihninde de birbirinden farklı benliklerimiz var. Herkes bizi kendi bakış açısından tanımlıyor ve bu tanımların hiçbirini bütünüyle kontrol edemiyoruz. Kitap bana en çok bu soruyu düşündürdü: İnsan kendisini gerçekten ne kadar tanıyabilir?

güzel bir kitap, engelli bir birey olmanın ne kadar zor olduğunu kendisini acındırmadan, net bir dille ifade ederek keskin bir anlatımı var, ağızda güzel bir tat bırakıyor bu net anlatım.
Kitabı okurken aklımdan geçen tek düşünce nefes almanın yutkunmanın duşa girip yıkanmanın bunları tek başına rahat bir şekilde yapabilmenin ne kadar büyük bir şükür sebebi olduğunu daha net anladım. En basit şeylere bile şükretmemiz gerektiğini tekrar fark ettim.
kitabın sonunun o şekilde bitmesi biraz havada bıraktı beni. İpucu vermemek adına yapmak istediği eylem belki biraz rahatsız edici başka bir eylem olamaz mıydı diye düşündüm devamında acaba istediği eylemin vermek istediği ince bir mesaj mı olduğunu düşündüm bu konuda internette biraz araştırdım ama çok da bir bilgi bulamadım. Kitabı ve bu yorumu okuyanlar fikir yürütebilir mi bu açıdan.
Kitabı okuyacak olanlara keyifli okumalar dilerim.

Bazı kitaplar yalnızca anlattıklarıyla değil, okura hissettirdikleri rahatsızlıkla da iz bırakıyor. Leziz Kadavralar tam olarak böyle bir kitap. Hayvan etinin tüketilemediği bir dünyada insan bedeninin bir tüketim nesnesine dönüştürülmesi, oldukça çarpıcı ve sarsıcı bir distopya sunuyor. Ancak kitabın asıl ürkütücü yanı, bu korkunç düzenin zamanla sıradanlaşması ve insanların vicdanlarını susturmak için kendilerine türlü gerekçeler üretmesi.

Yazar, insan doğasının karanlık tarafını, çıkar ilişkilerini ve toplumun kabullenme gücünü oldukça sert bir anlatımla sorguluyor. Yer yer okumakta zorlandığım, bazı bölümlerinde durup düşünme ihtiyacı hissettiğim bir kitaptı. Bittiğinde ise geriye yalnızca rahatsız edici sahneler değil, insanlığın sınırları ve ahlak anlayışı üzerine düşündüren ağır sorular bırakıyor. Kolay okunan ya da keyif veren bir kitap değil ama sarsıcı distopyaları sevenler için kesinlikle akılda kalıcı bir deneyim.

Yazarın diğer kitaplarını merak ettirdi diyebilirim.

Bugüne kadar onlarca farklı kitapta, onlarca farklı makalede ünlü muhaddislerin hayat hikayelerini okuduk. Buhari'yi, Müslim'i, Darimi'yi ve daha nicelerini... Hepsinde de aynı kanıya vardık, hadis ilmi için çok fazla çaba sarf eden ve arkalarında çok değerli eser bırakan İslam dini için bir mücevher olan kişilerdi hepsi. Her zaman kişiliklerini ve kalemlerini konuştuk. Kalemlerden çıkanların, çıktıkları günden bugüne nasıl geldiği, ne aşamalardan geçtiği, çıktığı zaman nasıl bir muamele gördüğü pek fazla mevzu bahis olmadı. Sezai Engin tamda bu eksikliğe bir cevap niteliğinde kaleme almış adeta bu eseri. Eser bir Buhari otobiyografisi değil, başlıkta da yer aldığı gibi "Buhari'nin Mirası" olan Sahih'in hikayesi. Sahih nasıl ortaya çıktı, kimler Sahih'e nasıl baktı, Sahih nasıl Kur'an'dan sonra ki en sahih kitap oldu? Bütün bu sorulara cevap veriyor satırlar. Bu sefer bir muhaddisin değil, bir kitabın hikayesi vurgulayıcı cümlelerle anlatılıyor.

Franz Kafka’nın Babaya Mektup’unu okurken ilk başlarda Hermann Kafka’ya oldukça kızdım. Özellikle çocuklukta yaşanan korkuların yıllar sonra bile insanın peşini bırakmaması beni etkiledi. Ancak sayfalar ilerledikçe düşüncelerim değişti. Kendi doğrularıyla oğlunu yetiştirmeye çalışan bir baba ve bu doğruların altında ezildiğini hisseden kırılgan bir oğul vardı karşımda.

Peki, insan hayatındaki bütün kararsızlıkların ve mutsuzlukların sorumluluğunu babasına yükleyebilir mi? Üstelik bu hikâyede babanın sesini hiç duymuyoruz.

Kafka’nın her düşüncesine katılmadım ama kendimi, kendi babalığımı sorgularken buldum.

Acaba benim doğru bildiklerim, oğlumun dünyasında nasıl bir karşılık buluyor?

M. Kürşat Şimşek, Kerkük'ün yakın tarihini 2003 sonrası gelişmelerden başlayarak farklı dönemler ve siyasi dönüşümler üzerinden ele alıyor.

Peşmerge varlığının Türkmen toplumu üzerindeki etkileri, güvenlik kaygıları, mülkiyet sorunları, siyasi temsil ve kültürel kimliğin korunması gibi konular oldukça kapsamlı bir şekilde işlenmiş.

Okurken en çok dikkatimi çeken nokta, Kerkük'ün yalnızca siyasi güçlerin mücadele ettiği bir coğrafya olmadığını; aynı zamanda farklı toplulukların geçmişlerini, kültürlerini ve aidiyetlerini korumaya çalıştığı bir şehir olduğunu görmekti. Özellikle Türkmenlerin yaşadığı toplumsal ve siyasi dönüşümleri okumak, bölgenin bugününü anlamak açısından benim için oldukça öğreticiydi.

Akademik kaynaklarla desteklenen anlatımı, tarihsel olaylara yer vermesi ve konuları farklı boyutlarıyla değerlendirmesi kitabı değerli kılan unsurlardandı.

Daha önce çok fazla okumadığım bir alana ışık tuttuğu için benim açımdan ayrı bir öneme sahip oldu.

Daha önce okumadığım bir yazar, bir kitaptı. Çok beğendim. Karakterin sesi çok belirgin ve gerçekçi. Acıyı ajitasyon yapmadan, gözümüze değil kalbimize sokuyor. Yazar hepimizin bildiği gerçekleri, erkek şiddetini kurduğu kontrastlar üzerinden veriyor. Sıradan, gündelik bir hayatın içinde, yer yer çocuğun okul hayatı, 'babamız çok çalışıyor' şeklinde konuşan anneler, yer yer heykelle öpüşme gibi absürd sahnelerle kuruyor kontrastı. Aslında normal ve hepimiz için ne kadar ulaşılabilir bir hayata 'ulaşmış', ucundan köşesinden yakalamış gibi yapma çabaları ile kuruyor.

Uzun bir yapıt olduğu için benim değerlendirmem, kısaca değinilen kişisel bir anlatı gibi olacak Kitabın geneli için oldukça sinematografik bir okuma deneyimiydi diyebilirim. Romanın temelinde hüzün ve tutku vardı. Theo’nun annesini kaybetmesiyle başlayan kederi ve tabloya tutunma çabası… Annesini kaybettiği gün çocukluğu da sona erdi sanki. Theo’nun yalnızlığını ve kaçma, sığınma çabasını okurken hissettiğim duygu ise şefkatti. Boris’in romana katılmasıyla hikayeye ayrı bir canlılık geldi ve bundan sonra ne olacak düşüncesi ateşlendi. Carel Fabritius’un tablosu ve üzerinden kurulan metafor ise ayrıca etkileyiciydi. Okuma boyunca sık sık internetten açıp bakma ihtiyacı duydum.
Velhasıl, kitap bittiğinde içimde hem büyük bir eksiklik hissi hem de onca şeye rağmen hayata tutunmaya çalışmanın hüzünlü ama umut dolu ağırlığı kaldı.
Hacimli kitapları, sanat bahsini ve satır aralarında ince ince akan hüznü seviyorsanız kitabı mutlaka size de tavsiye ederim.