Onaylı Yorumlar

Kitap pratikliğiyle benim beklentilerimi karşıladı özellikle içindeki cümlelerin günlük hayatta karşımıza çıkabilecek işlevsel kalıplardan seçilmiş olmasını çok beğendim. Arapça cümlelerin harekeli olması okuma kolaylığı sağlarken her cümlenin İngilizce karşılığının da bulunması öğrenme sürecini zenginleştirdiğini düşünüyorum. Kitap cep boy ve ince olduğu için arapça kursuna giderken yanımda rahatça taşıyabiliyorum. Dil uzmanları kelime değil cümle ezberlememizi söylüyorlar onun için bu kitabı kullanmayı seviyorum

Beni zaman ve mekandan ayırıp, kendi evreninde yaşatan kitapları çok seviyorum. Sanırım benim için zamanı durdurmanın bir yolu da okumak. Ancak her okumak birbirine benzemiyor. Bazı kitapları bitirdiğinizde bir boşluk hissine kapılıyorsunuz. Zaman ve mekan algınız karman çorman oluyor. Acı duyuyorsunuz. Kitabı büyük bir açlıkla okuyup hikayeyi tüm ruhunuzla yaşarken, kitabı bitirdiğinize üzülmek çok garip bir çelişki. Yazarın diline, hikayeleri kurgulayışına bayılıyorum. Daha fazla kitabını okumak istiyorum. Ana karakter Tom'un asırlar süren ömrüyle, zamanın nasıl ağır bir yük olabileceğini hissetmek bu serüveni çarpıcı kıldı. Lütuf gibi görünen o 'uzun yaşamak' fikrinin; sevdiklerini kaybetme korkusu taşımak ve geçmişin ağırlığı altında ezilmek gibi yönlerini görmek sarsıcıydı. Yazar, insanın sevme ihtiyacını, sonsuz anlam arayışını fantastik bir kurguda öyle sahici anlatmış ki, kitap bitince bugünü yaşamanın değerini anladım. Bu muazzam hikaye benim kalbimde çok derin bir iz bıraktı.

Çok etkileyici bir kitaptı. Kitapta Gretel’in hayatı bölümler halinde anlatılıyordu. Bu kitabı daha önce okumaya başlamıştım ve beni sarmamıştı. Bu sefer baştan okuyup mükemmel bir roman olduğu sonucunu çıkardım.
“Sanırım söz konusu hastayı kurtarmak için gereken her şeyi yapmadığımı düşünüyorum,” dedi. “Bu hastalar benden, bizden medet umdular, bize güvendiler. Oysa biz onları yüzüstü bıraktık. Yıllar içinde yüzlerce ameliyata girdim ve on beş hastayı kaybettim. Hayatı kurtulanların isimlerini hatırlamıyorum ama ölenlerinkini tek tek aklımda. (198)
Sağlığım yerinde olsaydı ona tokatı basardım. Tabii ki tüm bunların benim suçum olduğuna, bir şekilde tek başıma çocuk yapmayı başardığıma ve eline kadın eli değmemiş zavallı, masum bir adamı baştan çıkardığıma inanıyordu. Ancak şu anda doktora karşı öfkemi düşünecek durumda değildim. Kendimi iyi hissetmiyordum. Asla çocuk doğurmayacağıma, babamın soyunu sona erdirmek için üstüme düşen görevi yerine getireceğime yeminler etmiştim.(336)

Kitap derleme makalelerden oluşuyor. Önsözde belirtildiği gibi son kısa makaleler sadeleştirmemiş ama genel açısından sorun olmuyor. İçeriğe gelirsek yazarımızın hayatı göz önüne alındığında oldukça tatmin edici. Konulara hakimiyeti mükemmel derecede. Osmanlı aydını olarak o psikolojiyi o dönemli perişan halde bile hissediyor ve mütekabiliyetin ne olduğunu anlıyorsunuz. Yüzyılda geçse ülkemiz üzerinde oynanan oyunların değişmediğini görüyorsunuz. o günün süper gücü ingiltere ile olan münasebetleri, çıkan yayınlardaki temel konular, Osmanlı son dönemi yeni cumhuriyetin ilk dönemi yoğunluklu olarak ikili ilişkileri vb güzel bir şekilde almış eser. Okunması gereken kitaplar arasında hacmi küçük içeriği oldukça büyük diyebiliriz.

Ahmet Büke’nin Kırmızı Buğday romanı, bende derin bir keder ve büyük bir öfke uyandırdı. Sartre’ın “Savaşı zenginler çıkarır, yoksullar ölürler” sözünün tarihsel bir yansıması olan bu eser, yüreğime tam on ikiden dokundu. Kitabı okurken, vatan toprağı düşman işgalindeyken herkesin aynı fedakârlığı yapmadığını; bir yanda canını ortaya koyan yoksul halk varken, diğer yanda kendi çıkarı için sessiz kalan, malını saklayan ağaların ve beylerin varlığını görmek kanımı dondurdu.

Üzülerek fark ettim ki, geçmişin o "içimizdeki düşmanları", bugün hâlâ emekçinin sırtına basarak yükselenlerin atalarıdır. Ancak her türlü çürümüşlüğe ve adaletsizliğe rağmen, varlığını bu topraklar için feda eden vatanperverler sayesinde bugün özgürce nefes alabiliyoruz. Kırmızı Buğday, sadece bir geçmiş anlatısı değil; özümüzü tanımak ve geleceği sağlam inşa etmek için sığınmamız gereken bir hafıza tazeleme niteliğinde. Ahmet Büke külliyatı artık kütüphanemin vazgeçilmez bir parçası olacak.

Hepsi birbirinden ilginç on iki öyküyle okuma keyfi yaşamaya hazır olun.

İçimizden insanların dile getirdiği bazen kendi ağızlarından anlattıkları göz hizası öyküler. Uzun olmaları rahatsız etmiyor. Kurgular çok başarılı. Anlatıcı sesiyle olanlar bile çok gerçekçi. İçlerinde her zaman bir damla da olsa burukluk taşıyan gerçek yaşamdan yansıma öyküler. Hem toplum kesitleri, hem insan portreleri çok başarılı. Her birinin finalleri çok başarılı, adları gibi. Anlatımı çok duru, her öykü için belirlenen ana fikir çok başarılı.

İlk satırlarından itibaren beni kendisine bağlayan bir hikayesi vardı. İçinde kitapların olduğu her hikaye benim için çok kıymetlidir.Kitabı bitirdikten sonra gerçek dünyaya (kime göre,neye göre) uyum sağlamakta güçlük yaşadım.

Kitapların anlattığı hikayelerde kaybolmak,sanki gerçek anlamda nefes almakmış gibi geliyor bana.Okuyabildiğim her anı,yaşanmış anlar olarak kabul ediyorum.

Işık ve karanlığın mücadelesi,geçmişten geleceğe uzanan kitap dükkanları...Okurken kitapların kokusunu duydum.

O tozlu rafların arasında,zamanın sadece sayfalardan ibaret olduğu o büyülü dükkanda ben de vardım sanki.Toz ve Hayaller Kitapçısı sadece bir mekan değil;unutulmuş anıların,yarım kalmış umutların ve ışığın sönmemesi için verilen sessiz bir savaşın kalbi gibiydi.

Belki de gerçek dedikleri şey,o dükkanın kapısından içeri girdiğimizde dışarıda bıraktığımız o ruhsuz dünyaydı.Işığın her zaman karanlığa galip gelmeyeceğini ama ona direnmenin bile başlı başına bir zafer olduğunu anladım.

Saç Örgüsü’nü seven biri olarak bu kitabı da merak ederek okudum. İki kitap arasında bir bağ hissediliyor ama doğrudan devamı gibi değil.
Uçurtma, Hindistan’ın kast sistemine dayalı karanlık yüzünü ve bu düzen içinde en çok ezilen kadınları anlatıyor. Özellikle kadınların maruz kaldığı ayrımcılık ve zorbalık oldukça çarpıcı bir şekilde aktarılmış. Bir yandan dünyanın en insancıl öğretilerinden birine sahip bir coğrafyada, diğer yandan bu kadar sert bir toplumsal yapı olması kitabın en etkileyici çelişkilerinden biri.
Oldukça akıcı ve hızlı okunan bir kitap. Anlattığı hikâye sade ama etkisi güçlü. Benim için etkileyici ve beğendiğim bir okuma oldu.

Öncelikle Ketebe Yayınları'nın Nivola dizisi boyutuyla çok şık olmuş ve türe yakışmış. Emin Gürdamur'un ilk uzun metni Ateşkes Çadırında Silah Sesleri , Aziz'in kendi hatasıyla kaybettiği aşkı yeniden arama sürecine odaklanıyor. Bununla birlikte kelimelerle yaşayan bir adamın katlettiği kelimeleri de görüyoruz. Böylelikle elimizde gerçek hayatla hayalin arasında gidip gelen bir novella var. Bir öykücünün ilk uzun metrajlı eseri olmasıyla birlikte bence hacmi kararında, dili yoğun, rahatlıkla klişeye düşülebilecek hikâyeyi bu tuzağa düşmeden anlatabilen bir metin. Mekânsal olarak da taşrayla şehir arasındaki gelgit de mevcut. Ayrıca metinde yalnızlıkla kalabalık da felsefi olarak sorgulanmış, Aziz'in enteresan çocukluk anılarıyla da yeterli gerilim oluşturulmuş. Son olarak bu küçük kitabı bir okur olarak çok sevdiğimi ve baştan sona zevkle okuduğumu belirtebilirim.

Korkmayı bırakmak ancak hayata farklı pencereden bakarsan başarırsın. Resimler gayet çok canlıydı. Kitap çocuklar için yazılmasına rağmen beni bir öğretmen olarak etkiledi. Zaten çocuk kitaplarını bütün yetişkinler de okumalıdır. Kızım 3,5 yaşında bu kitabı sevdi. Bu kitap 3-4 yaşında çocuklardan yetişkinlere kadar herkese uygun gibime geldi.
Hep kötü şeyler olacağını düşünür, kafasında sürekli felaket senaryoları kurardı. Böyle anlarda yaprak gibi titrer, kalbi küt küt atardı. Yapmayı çok istese de korkuları yüzünden planlarından vazgeçerdi. (8)
Annesi, Mercan'a düşündüğü şeylerin her zaman gerçekleşmeyeceğini anlatır, onu sakinleştirmeye çalışırdı. Ancak Mercan kolay ikna olmazdı. İstese de endişelerinden kurtulamaz, başı fırıldak gibi dönmeye devam ederdi.. (12) Bu sayfada ilk yardım çantasını gördü kızım neden bu burada dedi. Sonra ilk yardım çantasının içinde neler olabilir diye konuşmaya başladık. Bana şurup olabilir dedi.