Onaylı Yorumlar

Kjersti Skomsvold nasıl bir yazar ki ; aynı anda acıyı ve gülümsemeyi , varlığın derin hazzı ve yokluğun onulmaz acısını aynı metne sığdırıp bunu yalnızca doksan iki sayfada okuruna işliyor.

Yazarın ikinci çocuğu ve Anneliği aslında gerçekten keşfedişi mi demek lazım. Aile, evlilik ve özellikle bağ kurma üzerine tespitleri bazen can acıtabiliyor ama doğruya hakkını teslim etmek gerekiyor.

İçindeki yazarlık /yazma aşkı öyle büyük ve fedakarlık istiyor ki yazar bunu ona vermekten geri durmuyor.

Anlatı tek bir düzlemde ilerlemiyor ve Bo, Edel kısmen anne-baba üzerinde kısa kısa ilerliyor ve hayatının hayal ve muhasebesini aynı anda gerçekleştiriyor.

Bo’yu sevmeye korkmakta buna rağmen sevmeye cesaret etmekte; ilginç…

Sonsöz: Her ne kadar bize uzak olsa da kültür ve davranış olarak , dert mi bunlar demek için ne güzel okunuyor .

Şüpheli X, aşkı, zekâyı ve suçu aynı potada eriten romanlardan. Polisiye deniyor ama klasik bir dedektif hikâyesi değil bu. Çünkü burada suçtan çok, insanın içindeki sevgi, fedakârlık ve yalnızlık anlatılıyor. Tür olarak soft polisiye diyebiliriz. Okur daha ilk sayfalarda cinayetin nasıl ve kim tarafından işlendiğini biliyor ama asıl gizem dahiyâne planın detaylarında.
Yazar bu kitapta zekâyı bir silah gibi kullanıyor ama aynı zamanda onu trajedinin kaynağına da dönüştürüyor. Katil kim sorusu değil önemli olan, asıl mesele “Kimin için neyi feda ederiz?” sorusu. Polisiye ile başlayıp aşk ve fedakarlıkla ilerleyen kitap sonunda hem şaşırtıyor hem de kalbinizi tam on ikiden vuruyor. Aşk bu kadar acımasız ve bu kadar saf olabilir mi aynı anda?

Aman Allahım. Bu kitabı okumayı başarmak, benim için ağır bir hastalıktan kurtulmakla eşdeğer. İlk sayfasından son sayfasına kadar o yalnızlık, o hiçlik içime işlendi adeta. Satır aralarına serpiştirilmiş o soğuk, duvar gibi çıplak gerçeklikler bir tokat gibi çarptı geçti. Bir yandan da gerçekliğin kendisiyle beni vurarak beni ona karşı uyuşturdu.

Kesinlikle okunulması gereken bir kitap. Ama yazarın başka bir kitabını okuyacak yüreğim var mı, bilmiyorum. Sen nasıl yaşadın o kafanın içinde, bir ömür nasıl geçti Marlen. Ne ürkütücü.

* Roman Selim ile Leyla’nın aşk hikâyesi olarak başlıyor fakat asıl teması 68 yıllarında “ Fikir suçu “ işleyenlerin içeriye alındıkları ve yaşadığı zorlukları ele alıyor.
* Okuduğum yorumlarda romanın beğenilmeme oranı çoğunlukta. Bunun sebebi özellikle Livaneli kitaplarını okuyanların kıyas yapması ve romanın belli bir kurguda ilerlemeyip, çoğunlukla mektuplaşma olarak ilerlemesi. Olaylar devam ederken geçiş hızından çok rahatsız olmasam da ara ara yer verilmiş farklı konular dikkatimi dağıttı. Kurgusu daha güzel olabilir miydi ? Evet. Bende kıyas yaptığımda beklentimin altında kalıyor. Fakat yazarın, zamanında yaşanmış gerçek olayları anlatıyor olması, kendi hayatından da izler olduğundan kitabı bu bakış açısı ile devam ettirdiğimde saygı duyarak tamamladım. Zaten hepimiz biliyoruz ki yazarın genellikle kitap teması boş değil aktarılması gereken konuları güzel bir dille kaleme alıyor.

Kitap muazzam güzel detaylarda boğmadan, betimlemeleri abartmadan, akışı ve anlatımı gayet güzel o gerilimi, korkuyu dramı dibine kadar yaşatıyor çocukların çektiği acılar verdikleri mücadele günümüz dünyasında da gördüğümüz duyduğumuz şeyler olduğu için insanı daha da fazla etkiliyor özellikle karakterlerden birinin sadistliği , kötülüğü insanın iliklerine kadar işliyor. Her sayfa muhteşem ama son 100 sayfa ters köşeye doymadı. Ben çok beğendim kitaplığımızda olması gereken bir eser... not : spoiler..... David senin Allah cezanı versin sen nasıl sadist psikopat bir adamsın pühhhh sana...

Ahmet Refik Altınay’ın Eski İstanbul (1553–1839) adlı eseri, Osmanlı İmparatorluğu’nun başkentini üç asra yayılan bir zaman dilimi içinde ele alan dikkat çekici bir çalışma. 152 sayfalık bu eser, tarih ve sanatın buluştuğu bir formda okura sunulmuş. Özellikle Kapra Yayıncılık’ın baskı kalitesi, sayfa düzeni ve görsel seçimiyle kitabı titizlikle hazırladığı hissediliyor. Bu yönüyle yayınevini ayrıca tebrik etmek gerekir.

Kitapta yer alan gravürler, eserin en güçlü yanlarından biri. 16. yüzyıldan 19. yüzyılın ortalarına kadar uzanan dönemi yansıtan bu çizimler, yalnızca tarihî bir belge niteliği taşımıyor; aynı zamanda İstanbul’un kaybolmuş atmosferini yeniden kurma çabası olarak da öne çıkıyor. Görsellerin, metinle kurduğu uyum dikkat çekici düzeyde başarılı.

Valla bu kitabı okumak, böyle paspal, suratsız ama acayip zeki bir adamın beyninin en karanlık odalarında gezmek gibi bir şey. Adam, St. Petersburg'da bir delikte tek başına yaşıyor ve herkesten, ama herkesten nefret ediyor. Kendinden bile. Sürekli "Siz şöylesiniz, böylesiniz ama ben sizden daha akıllıyım, yine de bir baltaya sap olamadım, çünkü çok düşünmekten kafayı yedim" modunda takılıyor. Toplumun bütün o "mantıklı ol, akıllı davran" laflarına gıcık oluyor ve sırf inat olsun diye gidip en saçma sapan, kendine en çok zarar veren şeyi yapıyor. İnsanın her zaman mantığıyla değil, içindeki o isyankâr, huysuz ve tekinsiz "şey" ile hareket ettiğini suratına çarpıyor. Kitap biraz kasvetli, okurken "bu neyin kafası?" diyorsun ama bitirince de "adam doğru söylüyor galiba" diye düşünmeden edemiyorsun.

Bu tarzı seviyorsanız çok güzel bir kitap. Yani farklı bir kurgu var ve bu kurguya çok iyi yedirilmis (bazen araştırmacı bir kişinin sözleri, bazen bir seminer parçası, bazen bir kitap alıntısı, vb imiş gibi) bilimsel gerçekler ve araştırmalar var. Oturup ölüm ve sonrası üzerine düşünür herkes belki ama herkes ölüm, beden dondurma, ölüm sonrası fizyolojisini bu netlik ve yalınlıkta bulamaz kimse zahmet edip son makalelere, çalışmalara bakıp bir yorum katmaz. En azından ben yapmam ama Serkan beyin kitaplarını okur, kaynaklarına bakarım. Araştırırım. Temel manada fen bilmeyenler sıkılabilir. Ama kurgunun güzelliği ve seri kitap olması sebebiyle merakın devam etmesi sıkıcılığı siler.

18. yüzyıl Fransa’sında doğuştan gelen üstün koku alma yeteneğiyle çeşitli işlerde çalıştıktan sonra parfümcülerin yanına çırak olarak girip kalfa olarak çıkan Grenouille’ün, hayallerini gerçekleştirmek uğruna işlediği cinayetler sonucu başına gelenleri ve onun tahmin edilemeyen düşünceleriyle davranışlarını bir çırpıda ve hayretle okudum. Yazarın farklı bakış açısıyla ele aldığı “koku” kavramı, aslında günümüzde de insanların çeşitli duyular karşısında verdikleri tepkilerin kendilerinden bağımsız şekilde ortaya çıktığını ve bunun toplumu olumsuz yönde etkileyebildiğini gösteriyor. Roman beklentilerimin de üstündeydi. Yazarın hayalgücüne, kurgusuna hayran kaldığım için diğer kitaplarını da okumak isterim.
Velhasıl, iyi işlenmiş kötü karakterlerim arasında Grenouille de yerini aldı. Okuyacaklara şimdiden iyi okumalar

Çok zeki ve sanatçı isyanına sahip bir yazar ile karşı karşıyayız. Üslup sahibi... Kuvvetli bir retorik... Eleştirdiği ve hoşlanmadığı Necip Fazıl'ı andırıyor bazı renkleri ile... Ama analitik yeteneği üslubu kadar kuvvetli değil. Hatta her bir cümleye bir tespit sıkıştırabilen ve bunu büyük bir kolaylıkla icra eden o üslubun altında ezilmiş ve güdük kalmış bu yeteneği... Ad Hominem yapıyor sık sık. Sevdiğini, beğendiğini göklere çıkarırken, sevmediğini ve hoşlanmadığını ise yerin dibine geçiriyor. Analitik perspektifinin geniş olmamasından ve sanatçı ruhunun coşkunluğundan yapıyor bunu. Sahip olduğu kıvrak zeka, bu eksikliğini giderebildiğinde daha kıymetli eserler üretebilecektir kanaatindeyim. Ama kuvvetli ve şiddetli duygulanımı buna izin verir mi bilemiyorum. Takip edeceğim bir yazar olacak İsmail Şanal.