Onaylı Yorumlar

son zamanlarda severek okuduğum en iyi kitap yazarın dili çok açık ve net aşırı detaylarla boğulmadığınız bir seferde bitirmek isteyebileceğiniz aşırı sürükleyici bir kitap. kitapta işlenen konunun gençlere hitap yönü çok keskin ve verdiği mesajlar muhteşem. büyük küçük herkesin okumaktan zevk alacağı film izler gibi tad alacağımız bir eser olmuş. bence orta öğretimlerde okutulması gereken bir roman. Nehir hanımın kalemine ve ekibi ile beraber ellerine emeklerine sağlık. seri kitabı olmalı devamı gelmeli diye isteyebileceğimiz bir eser. inşallah devamı gelir;)

Kitap bana büyük farkındalıklar kazandırdı. İlk başlarda kendini affetmek diye bir şeyin olduğundan dahi haberim yoktu. Okumaya devam ettikçe her şey ilginçleşmeye başladı. Her affedemediğimiz olayın aslında bizde büyük bir yük olduğunu, affetmeye karşımızdaki kişiden çok bizim ihtiyacımız olduğunu öğrendim.

Kitapta affetmenin adım adım nasıl yapılması gerektiği verilmiş ve uygulamalarla desteklenmiş, ayrıca QR kodlarla zenginleştirilmiş.

Hepimizin mutlaka incinmişlikleri, unutmaya çalıştığı kötü hatıraları vardır. Unutmaya çalışmak asla bir çözüm değildir. Affedemediğimiz her şey bilinçaltımızda bir gün ortaya çıkmayı bekliyor ve oluşturduğu dirençlerle hayatımızı kötü etkiliyor.

Kendini Affetmek kitabı bize detaylı bir şekilde affetmenin ne olduğunu, nasıl yapılması gerektiğini anlatıyor. Bir bakıma insana kendi kendine terapi yapma imkânı sunuyor.

Herkesin kütüphanesinde bulunması gereken önemli bir kişisel gelişim kitabı.

Kitapta, Roma tarihi özelinde geçmişle bugün arasında git-gelli bir yolculuk var. Sürükleyici bir kurgu, temposu düşmeyen bir aksiyon var. Ben neredeyim, ben kimim? Hangi çağdayım? Tarihte aktör müyüm, şahit miyim? Kimdir gerçekte kazanan? İnsanlar nasıl ayrılır? Asiller ve köleler mi? Yoksa iyilerle kötüler mi? Doğrular hep doğru, yanlışlar hep yanlış mıdır? Yoksa yolun neresinden dönülse kâr mıdır?
İbn Haldun, geçmiş geleceğe suyun suya benzemesinden daha çok benzer, demiş.
Yerler değişiyor, zamanlar değişiyor, benzer şeyler yaşanıyor. Bize kâr kalan nasıl ŞAHİTLİK ettiğimiz oluyor.
Kitabın farklı coğrafyalara dair devamı da olsa okusak.. Filmi de olsa izlesek.. duygusu kalıyor okuyucuda.

"Cadılık illa nefret,kıskançlık ya da başka türlü bir kötülükten doğmaz; ben ilk büyümü aşkımdan yapmıştım." diyor Kirke...Ve o ilk büyüden sonra bir cadı olarak tek başına yaşamaya mahkum ediliyor adasında.İstenmeyen bir kız...Anne ve babası tarafından ötelenen ve zayıf bir karakter olarak görünen Kirke ileride öylesine güçlü bir kişilik olarak karşımıza çıkıyor ki okudukça büyüleniyoruz adeta.Kalbine sığdırdığı aşkla,evlat sevgisiyle,bir anne olarak göğüs gerdiği zorluklarla şaşırtıyor hepimizi.Başka bir dünya kurma yolunda yanında olanlar önyargıların nasil yok edildiği ile yüzleştiriyor bizi.Vefasızlıklara karşı nasıl cevap verileceğini görünce hayretler içerisinde kalıyoruz.
Bir mitoloji kitabı Kirke.Mitolojode önemli olan tanrı ve tanrıçaları tanıtan ve bir öykü içinde bize Kirke'nin ağzından aktaran bir roman.Her bölüm bir olay aslında.Eğer mitolojiye ilginiz varsa severek okuyacağınız bir kitap.Kirke ile unutulmaz bir mitolojik yolculuktu benim için.

Cengiz Aytmatov, Toprak Ana romanında erkekleri askere alınan bozkırın ortasındaki bir Kırgız köyünde geride kalanların çektiği sıkıntıları anlatıyor. Eldeki yetersiz yiyeceğin muhtaç olandan başlanarak dağıtılması, dört gözle beklenen hasat zamanları, umutların hasat zamanına ertelenmesi, savaş yüzünden ürünün hemen hepsinin merkezden istenmesi, boşa çıkan umutlar, yine açlık, sefalet, bir yandan cepheden gelen ölüm haberleri, umutsuz bekleyişler, savaşın uzun sürmesi üzerine aşağı çekilen cepheye çağrılma yaşı, anaların evlatlarını bir bir askere göndermesi, ayrılıklar, gözyaşları... Yani tek kelimeyle ve bütün zulmetiyle; savaş. Cengiz Aytmatov, o her zamanki berrak ve akıcı üslûbuyla bizleri, adeta insanları öğütür gibi harcayan savaş düzeneğinin yarattığı trajedilerle sarsıyor.

Cengiz Aytmatov'dan okumuş olduğum üçüncü kitap. Daha önce Beyaz Gemi ve Toprak Ana kitaplarını okumuştum. Ama beni en fazla etkileyen kitabı bu oldu diyebilirim.

Gerçekten de bazen öyle günlerimiz olur ki bir asra bedeldir. Romanın ana karakteri Yedigey'in romanda yaşadıkları tam olarak bu. Roman bittiğinde ilk düşündüğüm şey de, kitabın isminin romana ne kadar yakıştığı oldu. Başka bir kitap ismini asla yakıştıramazdım.

Romanın Yedigey dışında ki karakterleri de çok özel. Ukubala, Kazangap, Abutalip, Zarife... İçimizden biri gibilerdi. Roman aslında oldukça çok yönlü bir anlatım tekniğine sahip. Bilim-kurgu ile efsaneler, masallar o kadar güzel harmanlaşmış ki, okuyucu edebiyata doyuyor tam anlamıyla.

Aytmatov kitabı 1980'de yazmış. Tarihe bakarsak oldukça cesur bir kitap çünkü dönemin Sovyet Rusyası'na oldukça sağlam sistem eleştirileri mevcut.

Okuyanı duygudan duyguya taşıyan, zamanı, mekanı ile kendine özel bu romanı herkese tavsiye ediyorum. Okuyunuz efendim...

Türkçemizin yozlaşması,Türkçesi olan sözcüklerin yerine yabancı sözcüklerin kullanılması ve bu durumun artık günlük hayatın bir sorunu haline gelmesi bizler için son derece üzücü bir durum.Dilimizin korunması için gerek ebeveyn gerek öğretmen olarak çocuklarımızı bilinçlendirmek asıl sorumluluklarımızdan. Bu sorumluluğumuzu yerine getirirken çocuklara nasihat etmek istenilen düzeyde etkili olmayabiliyor.Dilimizi korumanın önemini çocuklarımızın çok küçük yaşlarda anlayıp dilimizin korunmasını bir vazife olarak görmeleri. Kahramanlarımız bu görevi üstlenmişler.Hem de kendileri isteyerek.Servis şoförlerinin konuşmalarından, dışarıdaki dükkan adlarının hangi dilde olduğunun anlaşılmamasından o kadar rahatsız olmuşlar ki...Artık kendileri de 'taşın altına ellerini koymaya' karar vermişler.Kahramanlarımızın başından geçen olaylar akıcı ve anlaşılır bir dille aktarılmış yazarımız tarafından.
Keyifle okuyacağınız bir eser.

Kitap okuma kulübümüzden bir arkadaş: “Kitabın sonunda bir Anka kuşu bulabilirsiniz.” diye bir yorum yapmıştı. Çok hoşuma gitti bu yorum.

Kitabı okurken yer yer öfkelendim. Herkesin ebeveyn olmaması gerektiğini bir kere daha duyumsadım içimde. Sonradan durup düşündüm, aslında Tara’nın anne ve babası seviyorlardı çocuklarını kendilerine has bir biçimde. Sadece çocuklarının kendi doğrularını körü körüne kabul etmelerini “şiddetle istiyor” ve çoğu kez yaptıkları şiddete gözlerini yumuyor ve kulaklarını tıkıyorlardı.

Tara, sonunda küllerinden doğup, kendini bulmana çok sevindim. Hayatın karşına çıkardığı fırsatları iyi değerlendirip kendin olmayı seçmen ne büyük bir cesaret. Çünkü çoğumuz bize çizilen kadere razı olup kendimizi tanıma yoluna bile girmiyoruz.

Dünya tarihinin görmüş olduğu en büyük zalimlik, insan vicdanının ne kadar katran karası olabileceğini deneyimlediğimiz zaman dilimi içerisinde auschwitz toplama kampındaki bir grup yahudinin yaşam mücadelesini konu alan etkileyici bir kitap. Edita Kraus'un ana karakter olduğu gerçek hikayede yahudilerin insanlık dışı şartlarda bile eğitime, kitaba, bilime, okula sarılarak gerçek kurtuluşun bu yolla sağlanabileceğine inanmışlık ve adanmışlık anlatılıyor. İsrailin bugün dolaylı yada direk dünyayı yönetiyor olması rastgele bir durum değildir diye düşünmeden edemiyor insan. Bugün kendi coğrafyasında aynı mezalimi müslümanlara reva görmesi insan vicdanının katran karası renginin geçen 70-80 yıllık süreçte değişmediğini ve bundan sonrada değişmeyeceğini göstermektedir. Okurunu birçok defa ciddi sorgulamalara iten, dünü, bugünü ve yarını analiz etmek zorunda bırakan başarılı bir eser.

İnsan ruhunun derinliklerine hayatı boyunca yaşayacağı her anın ilk tohumları çocukluk döneminde atılır. İlk iki bölümü olabildiğince sade olmasına rağmen çok tuhaf bir şekilde gerek anlatım gerek hikaye sizi rahatsız ederek tek bir cümleden bile uzaklaşmanıza engel oluyor. Marifet, sadelikten ve göz önündekinden uzaklaşmadan ortaya etkileyici bir eser ortaya koyabilmek. Çok beğendim. İnsan hayatının çok küçük ama olağanüstü önemli zerre ayrıntılarını birçok cümlede hissettim. Bu kitabı okumadan önce çok fazla olumsuz eleştiri okudum iyi ki etkilenmeden sonuna kadar yürüyebildim.