Onaylı Yorumlar

Nolde Cinayet, bence her yönüyle 10 üzerinden 10’luk bir kitaptı. Bazı çok iyi kurgulanmış kitaplarda bile ilk otuz sayfa, olaylara ve karakterlere alışana kadar biraz yavaş ilerleyebiliyor. Ancak bu kitap, başından sonuna kadar son derece akıcı ve sürükleyiciydi. Elimden bırakmadan okuduğum en keyifli Agatha Christie eserlerinden biri oldu.

Kitabın çok fazla karakter yoğunluğuna sahip olmaması ve olayların büyük ölçüde tek bir mekânda geçmesi, hikâyeyi takip etmeyi oldukça kolaylaştırmıştı. Bunun yanı sıra, her karakterin cinayeti işlemesi için bir nedeni olması ve bunu gerçekleştirebilecek fırsata sahip görünmesi, “Acaba katil kim?” sorusunu sürekli aklımda tuttu. Bu merak duygusu da kitabın temposunu daha da artırdı.

Ve final.Gerçekten büyük bir ters köşeydi.Katilin o kişi çıkacağına hiç ihtimal vermemiştim. Polisiye romanları, gizemli olayları ve şaşırtıcı sonları sevenler için kesinlikle tavsiye ediyorum..

Eski, güzel zamanlarda güzel bir mahallenin güzel çocuklarının maceralarına merakla, ilgiyle keyifle dahil oldum. Satır aralarında hayata dair öğütleri, deyimleri, atasözleri, bunun için bir de sözlüğe baksam dediğim birkaç kelimesiyle, sımsıcak çocuk dostluklarıyla, onlara katılan yetişkin renkleriyle güzel bir yolculuktu Sormagir Mahallesi sakinleriyle dört mevsimi yaşamak. Özlemle çocukluğumun anılarını, sokakta geçen zamanlarını zihnimin kuytularında burun sızısıyla aramak... Güzel mahalle, güzel insanlar, güzel çocuklar okutuyor kendini, keyifle okuyunuz.

Doğan Cüceloğlu yine müthiş bir kitap yazmış..
Sağlıklı birey ve sağlıksız bireyin nasıl yetişmiş olduğunu, sağlıklı bir aileye sahip olmanın nasıl büyük bir nimet olduğunu (maalesef ailemizi seçemiyoruz, anne babayı seçemiyoruz hatta bazen insan eşini de seçemiyor) 4-5 karakter ve diyaloglar şeklinde insana farkındalık kazandırarak aktarıyor
Doğan Cüceloğlu'nun psikolog olmasına kim vesile olduysa Allah o insanlardan razı olsun böyle bir insan yetişmesine vesile oldukları için...Bir insanın anne babası olmasa da elinden tutulduğu takdirde ne kadar donanımlı bir insan olabileceğinin canlı kanıtı Doğan Cüceloğlu, Allah rahmet eylesin.

Necip Fazıl’ın kendine has, devleşen üslubunun okyanuslaştığı, kelimelerin birer aşk ve vecd nidasına dönüştüğü muazzam bir başyapıt. Çöle İnen Nur, klasik bir siret veya kronolojik bir biyografi okumasının çok ötesinde; Kâinatın Efendisi’ne (sav) duyulan uçsuz bucaksız hasretin ve aşkın edebî bir dille aktarımı. Üstad, sizi her satırda alıp Asr-ı Saâdet'e götürürken, tüylerinizi diken diken eden şahane bir atmosfer kuruyor. Eser yalnız akla değil, doğrudan doğruya ruha da hitap ederken sizi oldukça sarsıyor. Kelimelerin hürmetle eğildiği, edebî hazzın ve manevî coşkunun zirve yaptığı bu muhteşem eseri, her Müslüman kütüphanesinin başköşesine koymalı. Her satırı hayranlık uyandırıcı, can-ı gönülden tavsiye ederim.

Kitabın başlığı çok ilgi çekici. Yazar gerçek olaylardan esinlenerek ortaya psikolojik roman çıkartmış. Aile hayatının kırılganlıkları, davranışların bireyler üzerindeki etkileri, terkedilmişlik duygusu, suçluluk psikolojisi, pişmanlıklar, acılar, yalnızlık, hüzün, ölüm, hasret, sabır, sevgi, affetmek gibi konular işlenirken hayatın anlamı yeniden keşfediliyor. Yazarın hem psikolog hem filozof olması kitaba derinlik katıyor. Hikmetli sözlerle içerik zenginleştirilmiş. Yazarın kullandığı dil güzel. Bu eser roman olmasının yanı sıra psikolojik destek vermesi açısından da önemli.

Zaman Sığınağı’na başladığımda içimi ısıtan Alzheimer hastaları için kurulmuş o şefkatli geçmiş klinikleri fikri, sayfalar ilerledikçe beni çok şaşırtarak tam bir kaosun ortasına bıraktı. Aslında insanlardaki yalnızlığın verdiği acıyı dindirmek adına çok vicdani, çok insani bir çözümdü. Ama yazar öyle bir şey yapıyor ki, o masum kaçış alanını alıp tüm insanlığın şimdiki zamandan kaçtığı devasa bir deliliğe, bir zaman distopyasına çeviriyor. Fark ediyorsunuz ki, acıdan ve bugünden kaçmak için hafızayı toptan geçmişe gömmek, aslında yaşayan ölüler yaratmaktan, ruhsal bir ötenaziden farksızmış. Şimdiki zaman ne kadar zor ve katlanılmaz olursa olsun, ondan vazgeçtiğimiz, hafızayı geçmişe kilitlediğimiz an vicdanımızı da gerçekliğimizi de kaybediyoruz. Güzel hayaller ile başlayıp, bir kaosun içinde yuvarlanıp, yok daha neler diyerek final yapmak isterseniz doğru yerdesiniz.

Unutuşun o tatlı hafifliği acıyı dindirir belki, ama geriye ne insan onuru bırakır ne de yaşanmış bir hayat.

Max Porter'dan okuduğum ikinci kitap. İlki "Tüylü Bir Şeydir Şu Yas"idi. Orada da kalemi sizi biraz zorluyordu. Ancak bu kitap gerçeküstücü anlatımı, bilinç akışı tekniğini baştan sona kullanması ve Lanny isminde bir çocuğu, başına gelenleri farklı kişilerden ve hatta Ölü Baba Dişotu'ndan anlatması sebebiyle iyice zorluyor okuyucuyu.
Ölü Baba Dişotu normalde mitolojik bir unsurdur. Toprağın altında yaşayan, insanların fısıltılarını dinleyen ve şekil değiştirebilen kadim bir mitolojik unsur. Max Porter burada doğada uyanmaya başlayan Ölü Baba Dişotu'nun köyde duyduğu tüm konuşmaları da metne empoze ederek ve karışık halde basımını sağlayarak okuyucunun aklını ve dikkatini iyiden iyiye dağıtıyor. Bunu bilinçli olarak yaptığını düşündüğünüzde ise okuma keyfi katlanıyor.

Gülhan Tuba Çelik'in üçüncü öykü kitabı Dünyadan Son Gidişimiz, gündelik yaşamı önceleyen, metropol insanının yaşadığı sorunları merkezine alan öykülerden oluşuyor. Çoğunlukla ben anlatıcıyla kurulmuş metinler. Anlatıcı rahat ve yazarın üslubuna alışık olanlar için tanıdık. Çelik, türlü mekânları anlatmayı seven bir yazar. Ayrıca günümüz hayatının parçası olan markaları, sosyal medyayı vb. unsurları kullanmayı da seviyor. Kısacası yazarın Onlar ve Köpekleri ile Kafandaki Ağaçlar'ını okuyan okurlar için tanıdık metinler. Yazarın yer yer kirli gerçekçi dili ve cinsellik anlatımı kimi okurlara aşırı gelebilir. Bu ve benzeri nedenlerle bazı okurları dışlayan bir yapıya sahip Dünyadan Son Gidişimiz. Gülhan Tuba Çelik bunu yaparak okurunu seçiyor, bir okur kitlesini tamamen dışarıda bırakırken bir başka okur topluluğunaysa alabildiğine hitap ediyor. Eserdeki son öykü olan "Ev Ölürken" bence kitaptaki en iyi metin. Yavaş yavaş çürüyen insanı ve evi çok iyi anlatıyor.

Yazarın okuduğum ilk kitabı. Nizamülmülk'ün çocukluğundan ölümüne kadar olan dönemi hikaye etmiş. Bu dönemi anlatırken Fatımiler, Batıniler, Büveyhoğulları, Hasan Sabbah ve Fedaileri, Karahanlılar, Gazneliler gibi unsur ve figürlerden bahsedilmiş. Çok uzun bir dönemi aralıklarla hikaye ettiği için dönem tarihi üzerine bilginiz olmaması halinde geçişlerde sorun yaşayabilirsiniz. Kitapta o dönem menkıbelerinden serpiştirmeler aynı zamanda Nizamülmülk'ün Siyasetnamesinden kırıntılar bulacaksınız. Nizamülmülk'ün devlet, idare, Adalet anlayışına tam anlamıyla olmasa da konuyla ilgili daha fazla okuma yapmaya teşvik edecek kadar yer verilmiş. Söz konusu şahsiyet tarihe mal olmuş devlet ve idare hususunda söz sahibi olan ve kendisinden sonra gelen Türk devletlerini yapısal olarak etkileyen bir şahsiyet olması hasebiyle bu kadar kısa bir kitapla anlatılabilecek bir kişilik değildir, ancak giriş aşamasında okunmaya değer bir eser olmuş. Tavsiye ederim.

Karakterlerin iç dünyalarında enfes bir yolculuğa çıkaran bu kitapta, yazarın olayları farklı karakterlerin iç dünyalarından anlatarak nasıl güzel bir şekilde bölümleri birbirine bağlayabilmesine hayran kaldım. Her bir karakterin ruh dünyasına öyle bir giriliyor ki karakterle birlikte üzülüyor, kahkaha atılıyor, yeri geliyor onlarla birlikte sinirlenerek içinizden hayata sitem ediyorsunuz. Üstüne karakterlerle birlikte Bursa'nın tarihi sokaklarında karakterlerle aynı hayal kırıklıkları aynı sevinçlerle bir geziye çıkıyorsunuz. Özellikle "Kozadan Çıkış" bölümünde Bursa'nın tarihi bölgelerinde yürüyerek duygusal olarak kozadan çıkış sürecine görsel ve ruhani olarak dahil oldum. Kitabın sonlarında karakterlerin ruhsal değişimleriyle birlikte hüzünlenerek kendi ruhsal durumumu sorgular halde buldum. Daha sonra sürpriz bir hamleyle yazar beni varoluşsal başka düşüncelere sevk etti. Yazarın eline sağlık diyor ve serinin ikinci kitabını dört gözle bekliyorum.