Onaylı Yorumlar

Pipkin’in bitmek bilmeyen merakı yine çok tatlı bir hikâyeye dönüşmüş. Bu kez kafasına takılan soru, bebeklerin nereden geldiği. Minik penguenimiz bu sorunun peşinden giderken farklı hayvanlarla ve onların birbirinden sevimli yavrularıyla tanışıyoruz.
Çocukların sormaktan hiç çekinmediği ama bazen yetişkinlerin nasıl cevap vereceğini bilemediği bir konuyu oldukça sade, eğlenceli ve anlaşılır bir şekilde ele almış. Özellikle hayvanlar üzerinden ilerlemesi kitabı hem öğretici hem de keyifli hâle getiriyor. Pipkin’in meraklı hâllerini çok sevdim. Çocuklarla birlikte okunup üzerine bol bol sohbet edilebilecek, merak etmenin ve soru sormanın güzelliğini hatırlatan sıcacık bir kitap.

Kitabı bir yıl aradan sonra yeniden okudum. Çünkü bu kitap ilk okumada yarattığı öfke ve rahatsızlıktan çok, ikinci okumada o rahatsızlığın nasıl kurulduğunu fark ettiren bir metin. Kesinlikle hak ediyor tekrar okumayı. Vega’nın ülkesine, siyasete, topluma ve insanlara yönelttiği sert eleştiriler romanın ilk katmanını oluşturuyor. Bu yönüyle benzer olayları ülkemizde yaşadığımızı hissettiriyor. Bu toplum eleştirisinin tozu giderek artıyor ve Vega’nın eleştirdiği kibir, yozlaşma, küçümseme ve yabancılaşmanın izlerini kendi tavrında da görmek mümkün oluyor. Böylece Moya, yalnızca toplumu sorgulamıyor; toplumu eleştiren bireyin kendisini de sorgulatıyor. Tiksinti, bu yönüyle hem bir toplum eleştirisi hem de insanın eleştirdiği dünyadan ne ölçüde bağımsız kalabileceğine dair rahatsız edici bir roman. Şimdiden iyi okumalar dilerim.

Gece Yarısı Treni, geçmişte yaptığımız seçimleri, kaçırdığımız ihtimalleri ve geleceğe dair beklentilerimizi sorgulatan bir kitap. Okurken ister istemez kendi hayatıma, verdiğim kararlara ve “başka türlü olsaydı ne olurdu?” dediğim anlara döndüm. Bu yönüyle kitabı sevdim ve bende karşılık buldu.

Ancak zaman zaman yazarın vermek istediği mesajı fazlasıyla doğrudan söylemesi beni hikâyeden uzaklaştırdı. Bazı yerlerde “Roman mı okuyorum, kişisel gelişim kitabı mı?” diye duraksadım. Oysa anlatılanların bende uyandırdığı düşünceler zaten yeterince güçlüydü; keşke yazar bazı sonuçları okura bırakıp biraz daha geri planda dursaydı.

Yine de bitirdiğimde geriye dönüp hayatıma bakmamı, geçmişi ve geleceği düşünmemi sağlayan, fikrini ve kurgusunu sevdiğim bir kitap oldu. Belki de en büyük eksiği, söyleyecek sözü olmaması değil; söyleyeceklerini bazen gereğinden fazla açık söylemesi.

Günümüzü ustalıkla yakalayan, kendi içindeki hesaplaşmalarını, kahramanımızın ifadesiyle insanın altın çağı çocukluğunu, İstanbul’un erenlerini, semtlerini, tarihi şahsiyetlerini dolu dolu, özene benzene anlatan bir roman. İnsan bir başka insanla yaşar cenneti ya da cehennemi sözünü, her insan profiliyle ilmek ilmek işleyen bir ilk kitap. Anne ve babadan kalan noksanlıklar tamamlanmadan nasıl sevebilir insan, nasıl sevmeli ya da? Hafakanlar basınca nasıl tepkiler vermeli? Hadi, diyelim ki bir canlı muhatap bulamadı, Raskolnikov niçin bir muhatap olmasın? Dostoyevski niçin gelip de ziyaret etmesin? Ancak insan hiçbir zaman tek başına değildir. Bir gün birileri çıkar ve bir şeyler oluverir. Kurumuş bir dal çiçek açmaya niçin durmasın? İlk kitap için oldukça başarılı. Devamını sabırsızlıkla bekliyorum.

Gece Yarısı Kütüphanesini sevmiş biri olarak bu kitabın aynı duyguların tekrarı olmasını beklemiyordum ama de iki kitap arasında güzel bir bağ hissettim. Matt Haig’in akıcı anlatımı da kitabın düşünsel tarafını ağırlaştırmadan ilerletiyor.

Wilbur’un geçmişine yaptığı yolculuğu okurken asıl meselenin geçmişi değiştirmek değil, geçmişe başka bir gözle bakabilmek olduğunu düşünüyor insan. İş, başarı, para, ertelenen duygular… Hayatın içinde önemli sandığımız pek çok şeyin, geriye dönüp baktığımızda gerçekten önemli olup olmadığını sorgulatıyor kitap. Özellikle kaçırdığımız anların bazen büyük kararlar değil, küçücük tercihler olduğunu görmek insanda iz bırakıyor.

Anlıyoruz ki hayatı değiştirmek için geçmişe dönmeye gerek yok. Asıl mesele, elimizde hâlâ zaman varken neyi gerçekten yaşamak istediğimizi fark edebilmek. Belki de bazı trenleri kaçırdık ama yolculuğun devam edip etmediğine hâlâ biz karar veriyoruz.

Okurken bizden bir yazarın anlatımı kulaklarımda yankılansa da benim için zor bir kitaptı çünkü bence anlatılan coğrafyaya, kültüre, sanata, sanatçılara dair anlatılanlar, kültürel bilgi birikimi istiyordu bense hepsine yabancıydım. Şairleri, yazarları, olayları bilmek gerektiriyordu. Bu anlamda farklı konularda bir buket gibi sunuluyor pek çok bilgi bize. Anlatılanların bir kısmı ise konusu nedeniyle çok tanıdık geldi bana, sanki bizden söz ediyorcasına... Anlatılanların görselle desteklenmesi ilgi çekici olmuş. Kısa metinler olması okuyucuya ara ara okuma fırsatı sunuyor. Coğrafya, ülke farklı olsa da sonuç benzer diye düşündürüyor ve insan, dünyanın her yerinde insan dedirtiyor.

Düşündürücü...Hayatı, hayatın anlamını, küçücük "an"ları; geçmişi onun süregelen yükünü; geleceği ve gelecekte yaşanma olasılığı olan ve fakat yarım kalan "asla" yaşanamayacakları... Kitabı bitirip kapattığımda imrenme, hüzün, umut ve pamuk ipliğine bağlı hayatın hakkını verip veremediğimin sorgusu sardı beni. Atalarımız çul içinde aslan yatar demiş ya biz de farkına varalım o onların. Ne kimse yeteneğini gizlesin ne de kimse olmayan yeteneğini pazarlasın. Zeki ve/ veya yetenek sınıfsal (zengin, seçkin diye) bahşedilmiyor insana veee fark edildikçe parlıyor insan. Kirpinin Zarafeti dil ve anlatım açısından biraz yorsa da konusuyla bence de zarif ve etkileyiciydi.

yazma işi ile uğraşmak isteyenler için, okuma kalitesini artırmak isteyenler için kısacası edebiyata bakış açısı için faydası olacak bir kitap. özellikle içinde bahsi geçen eserleri de okuyarak derinleşen okuma yapılırsa daha kalıcı olacak bilgiler var.

kitap klasik yazı eğitimlerinin örgüsünde gitmiyor. karakter, olay örgüsü gibi kavramlar önce yazı amacı anlaşıldıktan sonra veriliyor. bu da yazma amacına bütünlük veren, yazı unsurlarını bir bütünün parçası olarak anlatan bir üslup oluşturuyor. konu edilen, alıntı yapılan eserler ile de daha kalıcı ve etkileyici olması sağlanıyor.

sadece yazı için değil kurgu içeren tüm sanatlar için okuması faydalı olacak bir kitap. yazar eğitimler de vermekte. herhangi bir atölye çalışmasına gidecekseniz de işin teorik yönünü kuvvetli tutmak için tavsiye ederim. bu kitabın yanında yazarın diğer kitaplarından ve kitabın içinde alıntı yapılmış, ismi geçmiş kitapların okunması da faydayı artıracaktır.

Irvin Yalom'un kitaplarını okurken her zaman aynı hissi yaşıyorum: Karşımda yalnızca bir terapist değil, insan olmanın karmaşasını anlamaya çalışan biri var. Kalp Saati de tam olarak böyle bir kitap. Pandemi döneminde gerçekleştirilen tek seanslık terapilerden oluşuyor ve her bölümde farklı bir insanın hayatına, korkularına, kayıplarına ve arayışlarına kısa süreliğine misafir oluyoruz. Kitapta tek bir konuya odaklanılmıyor. Ölüm korkusu, yaşlanmak, yalnızlık, demans, kimlik arayışı, hayatın anlamı ve insan ilişkileri gibi pek çok tema iç içe ilerliyor. Aslında her danışanın hikâyesi farklı olsa da hepsinin ortak bir noktası var: İnsan olmanın getirdiği kırılganlık.

Alice Feeney’i ve kitaplarını gerçekten çok seviyorum. Özellikle Taş Kâğıt Makas benim için hâlâ bambaşka bir yerde. Bu yüzden bu kitaptan beklentim de oldukça yüksekti.
Aslında konusu güzel ve kitap ilerledikçe merak uyandırıyor. Ancak okurken sürekli daha önceki kitaplarındaki sahneleri ve atmosferleri tekrar ediyormuş hissine kapıldım. Mekânlar ve bazı sahneler bana fazlasıyla tanıdık geldi; sanki hikâye yeterince başka bir dünyaya açılmadı.
Kurgunun ilerleyişini de biraz kopuk ve dağınık buldum. Özellikle sona doğru parçaları birleştirirken, Taş Kâğıt Makas’ta hissettiğim o “geri dönüp her şeye başka gözle bakma” duygusunu yakalayamadım. Sanki yazar o kitaptaki etkiyi yeniden yaratmaya çalışmış ama bu kez aynı başarıya ulaşamamış.
Beni gerçekten şaşırtan çok fazla şey olmadı. Yalnızca finaldeki son sahne ve özellikle son bölüm oldukça farklı ve güzeldi; kitabın en sevdiğim kısmı kesinlikle orası oldu.