Onaylı Yorumlar

Kawabata, Kyoto’yu çok güzel anlatıyor. Kyoto’nun tüm güzelliklerini ve kültürünü, unutulmaz bir şekilde kayıt altına almak ve tüm okuyucuların da bunların farkında olmasını istediğini anlıyorum. Güzellik ve estetik, satırlarında bir başka anlam kazanıyor. Zen kültürünü hissetmek, deneyimlemek gibi. Okurken, Mişima’nın ‘Altın Köşk Tapınağı’ başlıklı eserini anımsadım. Aslında aynı anlamın, farklı cümleler ile ifade edilmesi gibi.

Yalın metin herkes için ilginç olmayabilir ama detaylı okuma çok farklı anlamları ortaya çıkaracaktır.

Üç farklı karaktere sahip, üç güçlü kadın. Çok güzel bir roman.

Daha önce yazarın ‘Köpeklere ve Duvarlara Dair’ ve ‘Işığın Alanı’ başlıklı kitaplarını okumuştum. Bu eserinde de tıpkı diğer iki eserinde olduğu gibi anne/çocuk, bekar/yalnız anneler, yalnızlık, sevgi arayışı, ekonomik sıkıntılar ve aile için sorunlar, kadınlık halleri gibi konulara incelikle yaklaşıyor. Bu anlatımı da, merkezine koyduğu yeni doğan bir bebeğin bir yıllık yaşam süresi içerisinde yaşanan zorlukları temel alarak yapıyor.

Babası Osamu Dazai’nin aksine romanlarında, karşılaştığı sorunlardan kaçmak yerine mücadele etmeyi tercih eden karakterler yer alıyor. Bu anlamda pozitif duygular ve umut olasılığının bu kadar güzel işlenmesini seviyorum. Sanırım bu, yazarın en sevdiğim yönünü oluşturuyor.

‘Işığın Alanı’nda da, bu eserinde de ışığın ve manzaraların, duygulardaki değişime paralel nasıl değişebildiği çok güzel ifade ediliyor.

Yazarın, iki öyküden oluşan ‘Köpeklere ve Duvarlara Dair’ başlıklı kitabından sonra okuduğum ikinci kitabı olan ‘Işığın Alanı’, bir roman. Osamu Dazai’nin kızı olan yazar, kitaplarında kendi yaşamından motiflere yer veriyor. Bu romanını, öykü kitabından daha etkileyici buldum. ‘Aşırı’ gerçekçi bir roman. Romanın baş kahramanı olan yalnız bir annenin duygularını ve hayatını, mental ve fiziksel rahatsızlıklarını ve her durumda kızıyla ilişkisini çok çarpıcı bir yalınlıkla anlatırken, okuyucuyu açık sözlülüğü ile sarsıyor.

Gün ışığı, rüyalar ve duygular üzerine yazılmış şaşırtıcı bir eser.

Çok beğendim.

Yukio Mişima’nın ‘Ergenlik Dönemim’ başlıklı eseri ile bu eseri arka arkaya okudum. Birbiri ile hem dil, hem de içerik anlamında bir çok benzeşen nokta olması beni şaşırttı. Hatta bazı bölümlerde hangi kitabı okuduğumu, karakterleri karıştırdım. Çok güzel bir okuma oldu.
Kitabın yayınlanmasından hemen sonra ‘sakıncalı içerik’ gerekçesi ile yasaklanmış. Çünkü Yazar, bir erkek çocuğun altı yaşından itibaren, evleninceye dek cinsellikle ilgili duygu ve düşüncelerini ve bu açıdan okul hayatını, arkadaşlarını anlatıyor. Ancak kitap içeriğinde bu anlamda rahatsız edici bir şey göremedim. Aksine çok zarif cümlelerle neyi ne kadar anlatacağını hassasiyetle belirleyerek anlatmış. Elbette dönem şartlarını da düşünerek değerlendirmek farklı sonuçlara ulaştırabilir.
Her ne kadar metin çok akıcı olsa da, anlatılmamış şeyler, ya da özellikle kurulmamış cümleler olduğu duygusu uyandırıyor. Belki satır aralarının okunabilmesi için, birkaç kez okunması gerekebilir.

İsmet Özel’in son yayımlanan, 248 sayfalık kitabı ekseriyetle 3-4 sayfalık kısa denemelerden oluşuyor ve iki gün içerisinde rahatlıkla okunabiliyor. Dinî, içtimai, siyasi ve tarihî konuların ele alındığı denemelerin hemen hepsinde felsefi bir boyut bulunuyor. Kendi düşünce dünyasından hareketle çeşitli meseleleri sorgularken okuyucuyu da düşünmeye sevk ediyor. Kitabı genel olarak beğendim. Bazı görüşlerine katılırken bazılarına katılmadığım noktalar da oldu. Ancak bir deneme kitabından beklentim de zaten okuyucuyu farklı düşünceler üzerinde düşünmeye teşvik etmesidir. Genel itibarıyla rahat okunan ve fikir edinmeye imkân tanıyan iyi bir kitaptı.

Ciddi bir çalışmanın ürünü, uzun yılların birikimini sergileyen bir eser. Bilimsel çalışmalar, deneyler ve gözlemlerle açıklanmış bir çok konuyu ele almış. Karar verme mekanizmasının dinamiklerini izah etmiş. Fakat branşı bu konu olmayan benim gibi okuyucular için fazla teknik terim ve teferruat var. O yüzden okuması zor bir kitap olmuş. Kitabın konusu yüzünden de bir yargıda bulunup farklı farklı sayıda yıldız verildiğini görmek artık şaşırtıcı gelmiyor. Birimiz 3, diğerimiz 5 yıldız verebiliyor. Sonuçta yargıda "Gürültü" normal bir durummuş : )

Bir insanın çocukluğunda yaşadığı bir travmanın, yıllar sonra yalnızca kendi hayatını değil, bütün insanlığın kaderini etkileyebilecek bir sırrın kapısını aralaması… "Kapasite"nin en merak uyandırıcı tarafı bence tam da burada başlıyor.

Enise Rukiye Aşık, geçmişin izlerini bilim kurgu, genetik miras, hafıza ve insan psikolojisiyle harmanlayarak alışılmışın dışında bir hikâye ortaya koymuş. Özellikle geçmiş ile gelecek arasındaki bağın, insanın kimliğini ve kaderini sorgulatacak biçimde ele alınması oldukça ilgi çekici. Üstelik anlatımın akıcılığı, bilimsel meselelerin merak duygusunu gölgede bırakmaması ve hikâyenin kolayca içine çekmesi kitabı elinizden bırakmanızı zorlaştırıyor.

Bence "Kapasite", bilim kurgunun yalnızca geleceği değil, insanın henüz keşfedemediği kendi geçmişini de anlatabileceğini gösteren güzel bir ilk roman. Yazarın edebiyat yolculuğunun devamını merakla bekliyorum. Kesinlikle şans verilmesi gereken bir eser!

Bir nevi hapis hayatı, o hayat içinde duyulan yasak aşk…

Toplumsal ahlak kurallarını bir yana koyup tarihsel atmosferin ve bulunduğu çevrenin karakterler üzerindeki etkisinden bahsedeceğimiz bir roman /anlatı olmasını dilerdim. Fakat “aşk “ öyle yoğun ki “ahlaki yargılamalardan” uzak bir yorum yapmayı imkansız kılıyor.

Psikolojik derinliği ve şiirselliği olan atmosferi güçlü kurulmuş bir eser.

Trajedi mi evet. İnsanın duyduğu aşk her şeyin sorumluluğunu üzerinden atmasına yeter mi?

Sonsöz, herkese hitap etmeyen ama güçlü bir anlatı.

Yazarın bütün kitaplarını okudum. Bu kitabı kurgu yeteneğine ve üslubuna hayran bıraktı. Roman değişik, şaşırtıcı ancak yerine oturmuş da aynı zamanda. Üç farklı kurgu sonunda bir yere bağlanıyor. İlk defa coğrafyayı bir sanat eseri gibi Mustafa Orman’da okudum. Kitapta coğrafya sanki dekor değil baş kahraman. Merak unsuru hep ön planda, muazzam bir gözlem yeteneği, özgün bir üslup…Okurken sarsıyor, düşündürüyor. Adam, yalnızlığı, aşkı, ağacın şahitliği ve Galip… Ödülü hak eden enfes bir kitap olmuş.

Çocuk kitabı olarak kaleme alınmış olsa da yetişkinlerin de okuyup üzerinde düşünmesi gereken oldukça kıymetli bir eser. Şüheda Uruk, zorbalık, ön yargı, merhamet ve farklılıklara saygı gibi önemli konuları üç çocuğun macerası üzerinden oldukça akıcı ve eğlenceli bir dille ele almış.

Bir eğitimci olarak özellikle çocuklara doğrudan öğüt vermek yerine, olaylar üzerinden düşündürmesini çok değerli buldum. Kitap, insanları tanımadan yargılamanın ve düşünmeden söylenen sözlerin nelere yol açabileceğini güzel bir şekilde anlatıyor.

Hem eğlendiren hem düşündüren hem de değerler eğitimi açısından önemli kazanımlar sunan bir kitap. Özellikle ortaokul çağındaki çocukların okumasını tavsiye ederim.

Yazarın diğer kitaplarını da tavsiye ederim