Onaylı Yorumlar

Bu kitap benim için gerçekten nadide bir keşif oldu.
Mary Lawson, trajediden yola çıkarak aşk, hayal kırıklıkları, gerçekleşmemiş hayaller ve aile ilişkileri üzerine buruk ama bir o kadar da güzel bir hikâye anlatıyor. Henüz çok genç olan karakterlerin, yetişkinlerin bile taşımakta zorlanacağı kadar ağır sorunlarla boğuşmalarını izlemek zaman zaman acı verici.
Yazarın en sevdiğim yanı, bütün bunları telaşsız, kendinden emin ve incelikli bir dille anlatması. Geçmişle bugün arasındaki geçişler kusursuz, diyaloglar ise nefes almak kadar doğal.
Kitabın anlatım üslubu benim için başlı başına bir edebiyat şöleniydi. Öylesine doğal, akıcı ve incelikli bir dili var ki tek bir cümle bile fazlalık hissi yaratmıyor. Elbette bu güzel okuma deneyiminde çevirmenin ve editörün katkısını da göz ardı etmemek gerek. Yazarın anlatımındaki o sakin özgüvenin ve duygusal derinliğin Türkçeye bu kadar güzel aktarılmış olması ayrıca takdire değer.

Kitabı sevdim. Zaten yarım saatte falan bitebiliyor. Sayfalar genel olarak resimlerden oluşuyor ve hepsi çok canlı, çok güzeldi. İllüstrasyonlarına ayrıca bayıldım.
Biraz healing book (iyileştirici kitap) tarzındaydı. Ana karakterimiz Havuç'un gözünden anlatılıyor. Aile içindeki ayrılıkların ve ihmalin konu edildiği bir hikâye diyebilirim. Annesi ve babası ayrılıyor, annesi başka bir evlilik yapıyor ama Havuç da kardeşi de annelerinin evinde kendilerine bir yer bulamıyor. Babalarıyla yaşıyorlar ama orası da artık oldukça dağınık ve kirli bir ev.
Bu süreçte Havuç farklı farklı düşünceler ve şemalar geliştiriyor. Hikâyenin sonlarına doğru ise artık sağlıklı yetişkin moduna geçmeye başladığı zamanlar geliyor diyebilirim. Kitaba healing book demem de biraz bundan kaynaklıydı. Bir yandan da Havuç'a üzülmeden edemiyorsunuz…
Bir de kendisi hoş kokulu parfümler yapıyor ve her anısını bir kokuyla eşleştirmiş. Kokuların hafızamızdaki ve anılarımızdaki etkisi de ele alınmış.

Bence bu kitap yalnızca çocuklara hitap eden fantastik bir macera değil. Yetişkinlere de önemli bir şeyi hatırlatıyor: Bazen dünyanın en büyük iyilikleri, kendisini küçük, güçsüz veya farklı hissedenlerin cesaretinden doğar.
Sophie ile dev arasındaki ilişki, dostluğun yaşa, görünüşe veya güce bağlı olmadığını çok güzel anlatıyor. Ayrıca bir çocuğun düşüncelerinin ve cesaretinin koca bir dünyayı değiştirebileceğini göstermesi de kitabın en sevdiğim yönlerinden biri.
Hayal gücünü besleyen, mizahı güçlü, masalsı anlatımları sevenlere ve çocuk edebiyatının yetişkinlere de söyleyecek çok şeyi olduğuna inanan herkese Roald Dahl'ın bütün kitaplarını öneririm.

Bir insan öldüğünde gerçekte kim eksilir; toprağa verilen mi, yoksa onunla birlikte geçmişinin bir parçasını da kaybedenler mi?

Şermin Yaşar, sıradan hayatların içinden insan ruhunun en derin kırılmalarını çıkaran güçlü bir anlatıcı. Ölümü yalnızca bir son olarak değil; yarım kalmış cümlelerin, ertelenmiş sevgilerin ve gerçekleşmemiş ihtimallerin toplamı olarak ele alıyor. Beni en çok etkileyen, yazarın hüznü abartıya kaçmadan, küçük ayrıntılarla hissettirebilmesi oldu. Bir öyküde gülümserken diğerinde hiç tanımadığım birinin yokluğunu içimde hissediyorum. Üstelik bütün bu hüznün arasında ince bir mizah, derin bir insanlık gözlemi ve hayatın bütün çelişkileri var. Bence eserin asıl başarısı, ölümü anlatırken yaşamayı, kayıpları düşündürürken elimizdekilerin kıymetini hatırlatması. Her hikâye biraz başkalarının, biraz da farkına varmadan içimizde biriktirdiklerimizin aynası.

İnsan en çok ölenleri değil, onlarla birlikte içinde sonsuza dek susturduğu hayatları gömüyor.

Bir insanın ömründen yılları çalındığında, geriye kalan zaman gerçekten ona mı aittir, yoksa artık hiç yaşanamayacak ihtimallerin yasına mı?

Livaneli, bu kez aşkın romantik yüzünü değil, insanı ayakta tutan o inatçı, yaralı ve biraz da gözü kara hâlini anlatıyor. Selim'in tutsaklığı kadar Leyla'nın dışarıdaki mahkûmiyeti de dokundu bana. Çünkü bazen demir parmaklıkların ardında olmakla özgür görünürken hayatı askıya almak arasında pek az fark vardır. Romanın en sarsıcı tarafı, bir dönemin siyasi karanlığını anlatırken insanın en mahrem duygularını da o karanlığın içine bırakması. Yine de şunu düşünmeden edemedim: İnsan, uğruna mücadele ettiği ideallerle sevdiklerine yaşattığı acılar arasında ne kadar masum kalabilir? Bence eserin asıl gücü tam da bu soruda saklı. Ömründen çalınan yılların hesabını kim verecek? Bazı kavuşmalar mutlu son değildir; insan sevdiğine yeniden sarılabilir ama birlikte yaşlanması gereken yılların mezarına ömür boyu çiçek bırakır

İnsanın en büyük yalnızlığı, kimsenin bilmediği acıları değil, herkesin içinde saklamak zorunda kaldığı gerçekleridir belki de. Şermin Yaşar, insan ruhunun en kuytu köşelerine öyle ustalıkla dokunuyor ki okurken bazen bir karaktere kızıyor, birkaç sayfa sonra kendinizi onun suskunluğunu savunurken buluyorsunuz. Bu romanın en çarpıcı yanı, büyük trajedileri sıradan hayatların içine saklaması. Herkesin bir hikâyesi, her hikâyenin bir bahanesi, her bahanenin ardında da söylenmemiş bir hakikati var. Beni asıl sarsan, insanların birbirlerinden sakladıkları değil, zamanla kendilerinden bile gizlemeyi başardıkları gerçekler oldu. Kitap bittiğinde şunu düşündüm: Bazı sırlar ortaya çıktığında değil, yıllarca saklandığında mahveder insanı. Ve bazen bir aileyi bir arada tutan şey sevgi değil, kimsenin konuşmaya cesaret edemediği ortak bir sessizliktir.

Lal kitabını, ilkokulda çalışan ve otizmli öğrencileri olan bir rehber öğretmen olarak okudum. Kitap en başta bir "yatılı okula gönderme serüveni" olarak görünse de, aile içi çatışmalar, kuşaklar arasında yıllar süren bilinmezlikler, iletişimsizliğin insan ilişkilerine ne kadar darbe vuracağı gibi birçok konuyu ele almış. Yazarın iki evladının da otizmli olması kalemine geçmiş, benim için empati seviyemi zorlayan bir kitap oldu. Bazı bölümlerde dil biraz fazla argo kullanılmış geldi, onun dışında akıp gitti gerçekten.

Kitabı gerçekten çok beğendim. Hz. Yusuf’un kıssası öyle detaylı ve derinlemesine incelenmiş ki, daha önce okuyup geçtiğim, üzerinde hiç düşünmediğim pek çok ayrıntının anlamını fark ettim. Ben Yusuf Suresi’ni ve bu kıssayı yalnızca Hz. Yusuf’un hikâyesi olarak görürdüm. Oysa kitapta Hz. Yakup’un da neredeyse onun kadar geniş bir yer tuttuğunu görmek benim için çok kıymetliydi. Hz. Yusuf’un hilmi, Hz. Yakup’un sabrı ve bütün evlatlarına duyduğu şefkat ayrı ayrı üzerinde durulmayı hak ediyor. Neredeyse her bölümünden kendime bir ders çıkardım; aklıma gelen pek çok sorunun, iyi ya da kötü pek çok davranışın karşılığını bu kıssada buldum. Üstelik anlatımın kimseyi yargılamadan, herkese eşit mesafede durmasını da çok sevdim. İbretlerle ve derslerle dolu, açıklayıcılığı ve derinliği gerçekten güçlü bir kitaptı. Okuduğum için çok memnunum.

Ebeveynlere rehberlik eden kitaplarını kızım alıp okuyor yıllardır, çocuk kitaplarıyla da  torunum büyüyor.
Herkesin hayatının bazı dönemlerinde "Başka bir ailede büyüseydim nasıl olurdum ?"sorusunu sorduğu ve cevap aradığı olmuştur. Kitap bu sorulara cevap niteliğinde. Üniversitede Hocalarımızın önerdiği Prof. Dr. Atalay Yörükoğlu'nun eserlerinde bahsi geçen tutarsız aile, travmatik aile ve demokratik aile tutumlarının somut  halini Deniz ve ailesi üzerinden okuyoruz. Kendi ailemizi, çocukluğumuzu da sorgulayarak ilgi ve merakla okunuyor, sürükleyici aynı zamanda düşündüren bir kitap. Son bölümdeki analizler de oldukça aydınlatıcı.
İnsanın hayatının her döneminde annesine ihtiyaç duyduğunu, annelerine ebeveynlik yapmak zorunda kalan çocukların yetişkin olsa dahi süreci yönetmedeki duygusal yükünü de  aktarmış yazar.

Kitap on üç öyküden oluşuyor ve konuları birbirinden tamamen farklı. Tanrı Köle öyküsü destansı anlatımıyla soluksuz okuduğum mitolojik bir öyküydü, anlatımını çok başarılı buldum. Aile, çocukluk, ayrılık ve ölüm konuları ince ince işlenmiş. Felsefi yanıysa öyküleri akılda kalıcı hale getiriyor. Neysiz adlı öyküsü ise ruhani varlıkları işlemiş yazar. Belki öyküsü ise kurgusuyla şaşırttı beni, ince düşünülmüş bir detaydı. Genel olarak melankoliye kaçmadan ortak duyguları ustaca vermeyi başarmış. Tavsiye üzerine aldığım Mademki Mavi kitabını çok başarılı buldum.