Onaylı Yorumlar

Kitabın başı oldukça merak uyandırıcıydı. James Dashner’ın kurduğu dünya ve gizem duygusu insanı sayfaları hızlı hızlı çevirmeye zorluyor. Özellikle ilk bölümlerdeki gerilim ve bilinmezlik hissi oldukça başarılıydı. Ancak hikâye ilerledikçe bazı noktalar fazla karmaşık hale geliyor. Olayların ve kuralların tam olarak oturmaması zaman zaman kafamı karıştırdı.
En çok da final kısmı beni hayal kırıklığına uğrattı. Sanki yazar bütün düğümleri hızlıca çözmek istemiş gibi; olaylar çok kısa sürede olup bitiyor ve bazı sorular tam anlamıyla cevaplanmadan kalıyor. Bu yüzden final aceleye getirilmiş hissi uyandırdı.
Genel olarak fikir ve atmosfer ilgi çekici olsa da, daha derli toplu bir anlatım ve daha güçlü bir finalle çok daha etkileyici bir kitap olabilirdi. Okurken merak duygusunu yaşadım ama kitabı kapattığımda kafamda hâlâ birçok soru vardı.

Kitabı okurken en çok hissettiğim şey “gerçeklik” oldu. Karakterler öyle süslü ya da abartılı değil; sanki etrafımızda görebileceğimiz, hatta kendimizden parçalar bulabileceğimiz insanlar. Bu da hikâyeyi çok daha samimi yapıyor. Özellikle geçmişle yüzleşme, kırgınlıklar ve insanın içindeki yüklerle baş etme süreci çok sade ama etkileyici bir şekilde anlatılmış.
Bazı bölümlerde içim daraldı, bazı yerlerde durup düşündüm. Kitap öyle yüksek sesle bağırmıyor ama alttan alta derin bir şeyler söylüyor. Zeytin ağacı metaforu da çok güçlüydü; hem kök salmayı hem de yanmışlığı aynı anda hissettirdi.
Genel olarak bu kitap bana hafif bir hüzünle birlikte bir tür kabulleniş duygusu bıraktı. Bitirdiğimde “iyileşmek her zaman güzel bir süreç değil ama gerekli” hissi kaldı içimde. Eğer duygusal derinliği olan, sakin ama etkili kitapları seviyorsanız seni kesinlikle yakalayacak bir hikâye.

Gücümün yetmediği ama ısrarla okuduğum bir eser. Baroja ‘nın bir yazar ve insan olarak, tarzı, Caneja’nın sanatındaki tutarlılık ve değiştirmediği tavrı, baskıcı rejime karşı duruşunu okura öyle anlatıyor ki hissediyor ve aynı zamanda yaşıyorsunuz.

Eloy’un Madrid’i kent tasviri ile birlikte genel bir durum, kentin atmosferi ile karakterin kişiliğinin kesişmesi; Kafka’nın Prag’ı ile doğrusal bağlantısı üzerinden anlatımı ve Madrid’in gölgeli hali.. Franco İspanya’sı bile olsa nefesi yetenlerin , ayakta durabilenlerin öyküsü şehirle özleşerek anlatıyı şölene çeviriyor …

Santos’un andacı; yaşamı, hayatının dönüm noktası ve çok merak ettiğim kitabı Sessizlik zamanı ile hafızama kazınıyor. ( hemen sepete ekledim)

Belki bir gün hakkını vererek tekrar okurum…

Vesselam…

Kelebek Etkisi kitabını çok ama çok beğendim. Fikir ve içerik oldukça zengin, dolu dolu. Kitap, bir baba ayının yavrusuna verdiği görevi yerine getiremediği için ona kızmasıyla başlıyor. Ardından yavru ayı başka bir hayvanın moralini bozuyor. Böylece her biri kendisinden daha küçük bir hayvan bulup ona olumsuz davranıyor; bu durum zincirleme şekilde devam ediyor.

Sonunda bir kelebek olayın yönünü değiştiriyor. Her birinin yaptığı güzel davranışları fark edip onları tebrik ediyor. Her biri mutlu oldukça, bu mutluluğu yaymak istiyor. En sonunda da ayı mutluluğunu kelebek ile paylaşıyor. yani iyiliği dönüp dolaşıp kendisinin de ayrıyetten mutlu olmasına sebep oluyor. Bu kitabı alın okuyun, o kadar mesajı var ki, hepsini aktaramadım. Yazarın en sevdiğim kitabı oldu hatta yayınevinin de...

Tek başına bir fidan, bozkır gibi bir yerde büyüyor. Büyüdükçe de sorgulamaya başlıyor: “Ben buraya nasıl geldim? Neden tek başınayım?”

Daha sonra hayvanlar tek tek gelip onunla konuşuyor. Meğer bir keçi armut yerken ağzından düşen bir çekirdek toprağa düşmüş; bir karınca da onu yuvasına taşımış… Hikaye böyle başlıyor. Devamında hayvanların ona yuva yapması, arkadaşlık etmesi gibi olaylar anlatılıyor.

Hikaye biraz uzun olsa da genel olarak beğendim. Ancak o fidanın oraya bilinçli bir şekilde, bir niyetle dikilmiş olması bana daha hoş gelirdi. Kimse olmasa da bir hayvan istifade etsin, faydalansın diye düşünülmesi… Mesela bir yolcu geçerken onu ekseydi ve hikaye böyle başlasaydı, bence daha anlamlı ve hoş olurdu.

İstanbul’un ortasında, betonla doğanın iç içe geçtiği bir fabrika sahasında geçen bu hikâye; sadece bir kedinin değil, aslında hepimizin hikâyesi…

Tozlu yollar, yorulmuş işçiler, kümeste dolaşan hayvanlar ve o karmaşanın içinde kendi düzenini kurmaya çalışan bir yaşam…

Ve o düzeni bozan bir isim: Hoyrat.

Hoyrat’ı sevmek kolay değil ama anlamamak da mümkün değil.

Çünkü o, hayatta kalmaya çalışan, içgüdüleriyle yaşayan bir canlı.

Belki de bu yüzden kitap boyunca ona kızmak yerine içten içe hak veriyorsunuz.

Sürgün edilmesiyle birlikte hikâye sadece bir “ceza” anlatısından çıkıyor; aidiyet, vicdan ve terk edilmenin ağırlığına dönüşüyor. Ve geri dönüşü…

İşte tam kalbe dokunan o an.

Yazarın samimi ve ironik dili, fabrikanın sert gerçekliğiyle doğanın kırılgan huzuru arasında çok güçlü bir denge kuruyor.

Okurken sadece bir olay örgüsünü değil; iş hayatını, insan ilişkilerini ve görünmeyen bağları da hissediyorsunuz.

Kitaplar, sıcak bir kahve ve samimi arkadaşlıklarla çevrilmiş huzurlu bir ortam sunan Hyunam Dong Kitabevi, sizi günlük hayatın depdebesinden bir anlığına da olsa uzaklaştırıyor.

Her şeyden en yüksek verimi almaya çalıştığımız, neredeyse hayatın her alanında rekabet ettiğimiz; başarının başkalarından hep bir adım önde olmak olarak tanımlandığı ve hep daha fazlasının talep edildiği günümüz dünyasında, Hyunam Dong Kitabevi başka türlü bir hayatın mümkün olduğunu gözlerimizin önüne seriyor. Ve bu insanı inanılmaz rahatlatıyor. Kitabı okurken birkaç defa “İşte tam da böyle bir şeye ihtiyacım varmış” derken bulabilirsiniz kendinizi.

Kaygıları hiçe sayan bir hikâye değil bu. Aksine, kaygılar var olsa da yaşamın devam ettiğini ve bundan keyif alabilmenin imkansız olmadığını sade bir dille anlatıyor.

Kafa dağıtmak ve başka sesleri susturup kendini dinlemek isteyen; çıtır çerez, akıcı ve sade bir hikâye arayan arkadaşlara şiddetle tavsiye ederim. Kesinlikle pişman olmayacaksınız.

Şeker Portakalı gibi her yaştan okuyucuya hitap ettiğini düşünerek hevesle almıştım bu kitabı. Böyle bir beklentiye girdiğimden midir bilmiyorum, ama biraz hayal kırıklığına uğrattı. Daha çok genç okuyuculara yönelik bir kitap. “Genç” derken lise çağı bile geç sayılır.

İlkokul çocuklarının okuması içinse bazı bölümler soru işareti oluşturuyor (aşk, hamilelik gibi konular çocuk diliyle işleniyor). Ortaokul öğrencilerinin hoşuna gidebilecek, okunması kolay ve verdiği mesajı güzel olan bir hikâye.

Yazarın kendi hayat hikâyesinden yola çıkarak yazması, konuyu daha da etkileyici kılıyor. Görme duyusunu kaybeden küçük bir kızın her şeye rağmen hayatına devam etmesi ve böyle bir engele göğüs germesi takdire değer. Şükredecek ne çok şeyimiz var. Bu tarz hikâyeler de bizim için güzel bir hatırlatıcı oluyor.

İnci ile tanışmam aslında ablamın tavsiyesi sayesinde oldu. Başta bu kadar kısa bir hikâyenin bende bu kadar iz bırakacağını düşünmemiştim ama yanılmışım.
John Steinbeck’in anlatımı o kadar sade ki, okurken hiçbir yerde zorlanmıyorsun ama tam da bu sadeliğin içinde insanın içini sıkan bir ağırlık var. Hikâye ilerledikçe şunu çok net hissettim: bazen en büyük felaketler, en güzel görünen şeylerin içinden çıkıyor. İnci de tam olarak böyleydi… umut gibi başlayıp yavaş yavaş karanlığa dönüşen bir şey.
Kitabın akışı beni gerçekten içine çekti. Olaylar çok büyük değil aslında, derinliği büyüktü. Okurken sanki ben de o sahildeyim, o çaresizliği ve o umudu aynı anda yaşıyorum gibi hissettim. Özellikle hırsın insanı nasıl değiştirdiğini görmek biraz ürkütücüydü. İnsan, eline geçen bir şeyi korumaya çalışırken aslında kendini kaybedebiliyor.
Kısacık bir hikâye ama etkisi gerçekten büyük. Bitirdikten sonra bile uzun süre aklımdan çıkmadı. iyi ki okumuşum dediğim kitaplardan biri oldu.

Öncelikle kitaptan beklentiniz bitirince mükemmel bir şekilde çocuğuma sınır çizeyim olmasın. Kitap size her türlü durumu ve yapacaklarınızı tek tek anlatmıyor çünkü. Ama size verdiği örnek durumlar, örnek kişilikler ve ihtimallerle beraber sınır koymayı öğrenmenizi kolaylaştırıyor. Kitabı okurken en başlarda "Ama bu benim çocuğuma uymaz. Yapamam ki." diyebilirsiniz ama okudukça yapabileceğiniz ne kadar fazla şey olduğunu göreceksiniz. Kitabı bitirince ise elinizde en azından sınır koymak hakkında genel ama kişiselleştirilebilir bir taslağınız olacak.