Onaylı Yorumlar

Kitap açıklamasını okuyup, Lem'in bir diğer kahramanı İjon Tichy'nin yaşadıkları gibi mizahi maceralar bekliyorsanız bu kitapta aradığınızı bulamazsınız. Evet ince bir mizah yer yer göze çarpıyor hikayelerde ama Pirx'in serüvenleri daha farklı. İki öyküde uzayda geçen "kilitli kapı gizemi" macerası okuyoruz örneğin.
Lem teknik-bilimsel jargonu bazı öykülerde çok fazla kullanmış, öyle ki okumayı aksatıyor bu durum. Kitaptaki en sevdiğim ve en uzun öykü olan Koşullu Refleks'de Lem , Ay'daki yaşamı ve bilimsel çalışma ortamını öyle güzel anlatmış ki gerçek olduğunu düşünerek okudum ve öyküdeki turistler gibi Ay'a turistik seyahat yapasım geldi. Son öykü Terminus da karanlık oluşu ile dikkat çekiyor.
( Alfa Yayınları neden roman kategorisinde yayımlamış kitabı onu da merak ettim.)

Doğu Roma İmparatorluğunun Attilaya giden elçilik görevinde bulunan Grek seyyahı Priskosun Attila ve Hunlar hakkında yazmış olduğu ve günümüze değin bir kısım bölümleri bulunamayan notlarıdır. O yüzdendir ki bazı kısımları okuduğumuzda anlam bütünlüğü olmuyor. Böyle olmasına rağmen Avrupa topraklarına gelen Hunların yaşayış biçimleri kültürleri savaş sanatları hakkında bilgiler mevcut. Hatta Attila'nın yurduna geldiğinde ahşaptan bir sarayda oturduğunu aynı şekilde eşininde ayrı bir sarayda oturduğunu notlarında yazmış. Dahası yemek yenilen salonlar olduğunu belirtmiş. Ve de bir hamamdan. Bunun yanı sıra notlarında Türkistan coğrafyasında bulunan Akhunlar devletini de belirtmiş. Ve Ogurlar, Avarlar, Sarmatlar gibi Türk milletlerinin isimleride geçiyor.

Kitap birbirinden farklı konuları işleyen hikayelerden oluşuyor. Bazıları deneme tadında. Genel olarak ise kopukluklar ve yarım kalmışlıklar hakim. Hikayelerin bazılarının sonu bir yere bağlanmıyor, havada kalmış hissi yaratıyor. Sanki sonunun okura bırakılması biraz abartılmış. Bazı betimlemeler bana göre aşırıya kaçmış, bu da zorlama hissi oluşturuyor. Ağdalı anlatım, sanki biraz daha edebi anlatalım kaygısıyla yazılmış gibi hissettirdi bana. Bir de hikayelerde gereksiz detaylar mevcut. Mesela birinin bir konuyla ilgili geçmişten gelen siniri var ama bununla ilgili bir detay yok. O zaman bu bilgi neden verildi, verildiyse neden altı doldurulmadı? Hikayeler konu olarak da sanki belirli başlıklar belirlenmiş de ona göre şekillenmiş gibi. Şuraya biraz kadın cinayeti, biraz da bombalı saldırı gibi gibi. Belki sonraki kitaplarda daha çok kendini bulabilir diye düşünüyorum.

Ses insanın içindeki yankıyı dinleten bir öykü kitabı. Sabahattin Ali karakterlerini öyle bir noktada bırakıyor ki, hikaye bitse bile onların suskunluğu devam ediyor. Her öyküde küçük bir kırılma anı var, büyük olaylar yok ama içten içe çöken hayatlar var. Satır aralarında dolaşan yalnızlık, çaresizlik ve ince bir sitem hissi kitabın gerçek yükünü taşıyor. Dil sade ama etkisi güçlü. Sanki biri konuşmuş da ben sadece dinlemişim gibi. Bittikten sonra düşündürmeye devam eden bir kitap oldu benim için.

Her şey söylenmiş gibi, ama en önemlisi hep içerde kalmış gibi..

Yazarın 1999-2002 yılları arasında ülkemizde ve dünyada olan olaylar hakkında yazdığı köşe yazılarından oluşan güzel bir derleme kitap. Yakın tarihimizi ve şimdiyi karşılaştırarak okuyunca çokça dersler çıkarabiliriz, çokça hayıflanabiliriz.

Alıntı:

Tarihsizlikle şekillenen dünya vizyonunun, dış politika anlayışının dar alana sıkıştırdığı Türkiye ile kadim medeniyet birikimlerinin tümü üzerinde oturuyor olmanın özgüvenini hayata aktaracak geçerli araçlardan yoksun derin Türkiye’nin çelişkisiydi tüm bu yaşananlar.

Hunter S. Thompson'ın öncülüğünü yaptığı "gonzo habercilik" kavramını bir bakıma anlatan yarı kurgusal romanı. Peki nedir bu? Kısaca denir ki "gazetecinin de olaya dâhil olduğu, kendini olayın içinde bulunarak aktardığı haber türü".
Bunu sapıkça ve abes bir hikâye olarak değil, hayatın toz pembe olmayan yönlerinin de var olduğunu, Amerikan Rüyası'nın bir de öbür yüzü olduğunu anlayarak okuyun derim. Daha romanın başında aslında neyle karşılaşacağımızı yazar ön sözde kendisi söylüyor: Uyuşturucuları, alkolü, şiddeti ve çılgınlığı kimseye tavsiye etmek istemem ama benim hep işime yaramışlardır.

Nahid Sırrı ÖRİK, hem Osmanlı hem de Cumhuriyet devrinde yaşadığından dolayı her iki dönemin insanlarını gözlemleme, inceleme ve karşılaştırma imkanı bulan önemli yazarlarımızdandır.
Mehlika Hanım Ailesi romanında da, Osmanlı'nın son döneminde servet sahibi iken Cumhuriyet sonrası bu imtiyazlarını kaybeden ailelerden birinin trajikomik hikayesi anlatılmaktadır.
Nahid Sırrı bu romanında da mükemmel bir kurgu ile ustalığını göstermektedir. Yakın tarihimizin toplumsal yönünü psikolojik ve sosyolojik olarak merak edenlere önemle tavsiye ederim.

Geçmişte yaşanan cadı avlarının günümüzde form değiştirerek devam ettiğini çeşitli açılardan-müzik, iş hayatı, küfürler vb- ele alan bir kitaptı. Cadı kavramının nasıl yorumlandığını, kime cadı dendiğini çoğunlukla farklı dinlerde(Paganlık, Hristiyanlık gibi) nasıl resmedildiğini açıklıyor. Kadınların farklı bir varlık gibi algılanmasının günümüze kadar olan davranışların sebebini Avrupa bazlı görüyoruz. Bazı bölümlerini uçuk buldum ancak bu benim şahsi fikrim elbette. Onun dışında aslında olaya yukarıda özetlediğim şekilde bakması bende yeni pencereler açtı diyebilirim.

Bazen en çok da “küçük” dediğimiz şeyler insanın içine dokunuyor… Küçük Şeyler tam olarak böyle bir kitaptı benim için. Büyük olaylar, şaşaalı hikâyeler yok; ama satır aralarında öyle bir yalnızlık, öyle bir içe kapanış var ki okurken sessizce içime çöktü.
Karakterin dünyası o kadar sade ama bir o kadar kırılgan ki, kendimi sık sık onun yerine koyarken buldum. İnsanlarla kuramadığı bağlar, kendini görünmez hissetmesi… Bunlar çok abartılmadan, sakin bir dille anlatılmış ama etkisi tam tersine oldukça derin.
Okurken “bir şey olmuyor” gibi hissedebilirsiniz ama aslında çok şey oluyor: İç dünyada. Ve o iç ses, kitabın en güçlü yanı bence. Özellikle yalnızlık temasını bu kadar sade ve gerçekçi anlatabilmesi beni gerçekten etkiledi.
Bitirdiğimde içimde hafif bir burukluk kaldı. Gürültülü bir etki değil bu; daha çok sessizce kalbinize yerleşen türden.
Kısacası, büyük beklentilerle değil ama hissetmek için okunacak bir kitap.

Alejandro Zambra’nın kitaplarını okurken ilk fark ettiğim şey, sadeliğin aslında ne kadar güçlü olabileceği oldu. Anlatımı çok abartısız ama bir o kadar da derin. Küçük gibi görünen anların, sıradan hayatların içinde büyük duygular saklı olduğunu hissettiriyor.
Özellikle geçmiş, aile ilişkileri ve çocukluk temalarını işleyiş biçimi beni etkiledi. Yazdıkları bazen yarım kalmış gibi duruyor ama aslında okuyucuya düşünmesi için alan bırakıyor. Bu da kitabı bitirdikten sonra bile hikâyenin zihnimde devam etmesini sağladı.
Dili sade ve akıcı olduğu için okuması kolay ama anlattıkları üzerine düşününce oldukça yoğun. Bence Zambra’nın en güçlü yanı, az kelimeyle çok şey anlatabilmesi. Okurken kendimi hem karakterlere yakın hissettim hem de biraz mesafeli; bu da anlatım tarzının farklılığından kaynaklanıyor olabilir.
Genel olarak, sakin ama derinlikli bir okuma deneyimi sunuyor. Daha çok içsel yolculukları ve duygusal çözümlemeleri sevenlerin beğeneceğini düşünüyorum.