Onaylı Yorumlar

Bu kitap Bosna’nın en iyi romancılarından biri olan Meşa Selimoviç ile tanışma kitabım oldu. Ben bir Yaşar Kemal hayranı olarak yazarın tarzını oldukça benzettim onun gibi güzel betimlemeler harika doğa insan ilişkisi ve zulme başkaldırı kitabın içeriğinde yer alıyor. İkinci Dünya Savaşı sırasında Nazi işgali altında olan bir köyde askerler tarafından esir alınan bir toplum ve toplum tarafından esir alınan bir kadın. Yazar kendisi de savaşı bizzat yaşamış savaşı ve savaşın kadın üzerindeki etkisini öyle derinden yansıtmış ki içinizde hissediyorsunuz beğenerek okudum.

1872 yayınlanmış ve edebiyat tarihimizin ilk yerli romanıyla Yorumum:Talat’ın Fitnat’a duyduğu aşk onu görmek için kadın kılığına girmeyi göze alması. Hapis hayatı yaşar gibi kapıdan çıkamayan Fitnat uzaktan bir anlık birbirini gören iki aşık. Yani duygusal ve toplumsal yönü güçlü bir roman. Dili ağır ve öğretici bir tonda yazılmış, yazar okura mesaj verme kaygısını açıkça hissettiriyor ama bu romanın samimiyetini azaltmıyor. Talat’ın Fitnat’a duyduğu aşk başlangıçta romantik bir hikâye gibi görünse de, ilerledikçe eserin asıl derdinin görücü usulü evlilik, kadınların söz hakkının olmaması ve aile baskısı olduğunu fark ediyoruz.Fitnat karakteri özellikle trajik yönüyle etkileyici. Onun çaresizliği insanı düşündürüyor ve dönemin toplumsal yapısına karşı bir eleştiri niteliği taşıyor.Romanın en çarpıcı yanı ise sonundaki dramatik kırılma. Bence o dönem için oldukça cesur bir kurgu tercih etmiş yazar.Türk romanının başlangıç adımlarını görmek açısından önemli ve anlamlı eser tavsiyemdir.

Bu serinin onuncu ve (şimdilik) son cildiyle birlikte Nişanyan'ın önemli ve gerekli bir yazar olduğunu yeniden anladım. Bu kadar çok ama gerçekten çok "bilgiyi", "görgüyü", "fikri" böyle hoş bir mizahla harmanlayabilen pek az yazar var. Yaşadığımız coğrafyada nadiren rastlayabiliyoruz. Şahsen, yazdıklarından okuduğum kelime sayısı bağlamında (hem de sadece birkaç yılda) kütüphanemde ilk üçe girdiğini sanıyorum. Girdiği tartışmaların bazılarına (bilgisizliğimden dolayı) taraf değilim, bazılarında da beni ikna edemiyor. Öte yandan, bu tartışmalardaki savlarının ciddi bir kısmını anlıyor ve ona katılıyorum. Düşünceler hayır kurumlarınca insanlara beleş dağıtılsa "bir de bu var" departmanında Nişanyan’ınkiler mutlaka olmalı. Okuma keyfi nedir diye soranlara verebileceğim ilk cevaplardan biri odur. Şu rezil çağda sadece okuma keyfi peşinde koşmak da, okurken gülmeyi arzulamak da ayıp sayılmasın artık değil mi?

harika bir kitap yazmış Maggıe, konusu ve anlatımıyla aklımdan hiç çıkmayacak. bu okuduğum ilk kitabı müthiş diğer kitaplarını da okumayı sabırsızlıkla bekliyorum. konusu çok üzücü maalesef zamanında böyle olayların yaşandığını başka kitaplarda da okuyoruz. bir kadının kocasını yada babanın tek bir imzasıyla akıl hastanesine kapatıldığı çok acı, ama gerçek. yazar konuyu çok akıcı olarak ve kişilerin yaşadıklarını kısa öz anlatmış ki, zaten fazlasına gerek yok anladınız siz demiş resmen. evet anladık çok üzücü unutulmaz bir roman olmuş.

Zaman o kadar hızlı akıyor ki...Geriye baktığımızda anılarımızın bizim imzamız olduğunu anlıyoruz. Bizim hazinemizi dolduran en değerli malzemenin anılarımız olduğunu anladığımızda geç olmaması adına, küçük yaşta "anı"ların önemini kavramamız gerekiyor. Değerli hocamız yaşarken değerini bilemediğimiz kavramlara değiniyor kitabında. Ahmet ve ailesi bizler gibi bir aile. Onların başından geçen olaylar, Ahmet'in okulda yaşadıkları ve özellikle yanlış anlaşılmaları okuyucuya komik anlar yaşatıyor. Birden Ahmet oluveriyoruz okurken. Birden bizim ev oluveriyor onların ev. Ahmet, günlük hayatın telaşından babasının onlara bahsettiği hazineyi bile unutuveriyor. Hazine açıldığında hazineyi dolduranlar da şaşırtıyor hepimizi. Sevgi dolu, cıvıl cıvıl, değerlerimizi bize hatırlatan bir kitap. Hepimiz hazinemizi nasıl dolduracağımızı düşünüyoruz. Bizim hazinemizin ne olduğunu sorguluyoruz. Farkına varıyoruz. 5.sınıftan itibaren severek okunabilir.

Epiktetos; topal bir köle, lakin düşüceleriyle hür bir insan. Bilgelik dolu bir kitap bıraktı insanlığa, daha etik, daha ahlaklı ve yüce bir insana ulaşma adına.
Kitabın ilk bölümü düşünceler, ikinci bölümü ise sohbet şeklinde. Kitabın ruhu ise tam bir teslimiyetçilik üzerinden kurulu ve bunu da en güzel yansıtan cümle; "Tanrı neyi murat ederse, onu murat ediyorum ben", "Başıma geleni tercih ederim ben başka şeylere. Zira inancım odur ki Tanrının dilediği şey, benim istediğimden daha iyidir."
Felsefe okumak gerek ve elbette epiktetosu da okumak gerek kendimizi daha doğru insan yapmak adına. Biz değişirsek toplum değişecek, toplumlar değişince insanlık kazanacak.

Kitap bittiğinde kötü bir roman okumuş gibi hissetmedim ama beklediğim etki de olmadı. Evet, Esme’nin hikâyesi üzücü ve düşündürücü. Bir kadının ailesi tarafından hayatından silinmesi sarsıcı bir fikir. Ama okudukça şunu sorguladım: Bu kadar övgü gerçekten haklı mı?

Anlatım sakin ve yer yer etkileyici olsa da, bende derin bir iz bırakmadı. Parçalı kurgu mesafe yaratıyor ve karakterlerle tam bağ kuramadım. Final toparlayıcı ama vurucu değil.

Bence kötü bir kitap değil, sadece fazlasıyla abartılmış. Üzücü bir hikâye okudum, evet. Ama beni uzun süre taşıyacak bir duygu bırakmadı.

Dünya çağdaş edebiyatının önemli bir ismi J.M. Coetzee’nin hikaye ve roman gibi kurmaca metinlerin, psikoterapistlerin çalışma alanlarında ortak odağın insan ve dil olduğu fikri üzerinden yola çıkarak, aklına gelen soruları klinik psikolog Arabella Kurtz ile mektuplaşıp tartışıyor. Birbirlerini besliyen mükemmel açılımlarla “kurmaca”nın, “psikoterapi” ile insan doğası ve insan gelişimi üzerine benzerlik ve farklılıklarını birbirleriyle paylaşıyorlar.
Belirli bir plan dahilinde önceden hazırlık yapmadıklarından, adeta doğaçlama yazışıyorlar. Bu nedenle bazı tekrarlar ve konudan kopuşlar olsa da çok keyifli ve “dahice” soru ve cevaplar kitabı keyifli hale getiriyor. Bu yazışmalarda N. Hawthorne’nin “Kızıl Damga”, Dostoyevski’den “Suç ve Ceza”, “Ecinniler” ve özellikle de W.G. Sebald’ın muhteşem kitabı “Austerlitz” masaya yatırılıyor.
Psikolojiye meraklıysanız ve iyi hikaye yazmak için psikotetapi hakkında bilgi sahibi olmak gerektiğini düşünüyorsanız mutlaka okuyun.

Geçtiğimiz yıllarda bir öneri üzerine filmini izlemiş, hem şaşırmış, hem üzülmüş, hem içim sıcacık olmuş, hem bazı karakterlere sinir olmuştum. Kitabı olduğunu öğrenince okumak istedim, genelde filmler kitaplara göre yavan kalıyor, demek ki çok iyi kitabı dedim. Haksız çıkmadım. O kadar sayfayı iki günde bitirdim. Sağlık problemleri, hasta bir evlat sahibi olmak, o evde yaşayan kardeş olmak, donör olmak, hasta olmak, avukat olmak.. Her açıdan görebildiğimiz bir hikaye vsr kitapta. Zaten konu itibariyle dram bir eser, ağlatıyor yer yer. Ama kardeş ilişkilerinde, normal hayat yaşayabildikleri o sınırlı sayıda içimiz bir genişliyor, bir ferah oluyor. Sonra hukuk sistemi, sağlık sistemi geçiyor, hakikaten böyle bir şey olabilir mi diyorum. Ezcümle herkese ayrı ayrı kızıp ayrı ayrı hak verdiğim, akıp giden, çok etkileyici bir kitap. Sonrasında da üzerine düşünmeye devam ediyorum, etkisi uzun.

Yazarın büyüdüğü mahalleye dair anıları, gerçek ile kurgu arasında gidip gelen bir anlatımla bu kitapta karşımıza çıkıyor. Kitabın başında bir karakter listesi oluştursanız, farklı öykülerde aynı isimlerle karşılaştıkça bu hikâyelerin bütünüyle gerçek olduğuna inanabilirsiniz. Ancak bazı isimlere kaynaklarda rastlanmaması, anlatının içinde güçlü bir kurgu damarı da olduğunu hissettiriyor.
Gerçek ya da kurgu… Hangisi ağır basarsa bassın, ortaya çıkan öyküler son derece sıcak, samimi ve etkileyici. Adeta bir Yeşilçam filminden sahneler izliyormuş hissi uyandıran bu anlatımda, doğal insanlar, tanıdık hayatlar ve içten diyaloglar ön planda. Kitabı okurken, görmüş geçirmiş, anılarla dolu biriyle sohbet ediyormuş gibi hissediyorsunuz ve kendinizi öykülerin akışına bırakıyorsunuz. Bu benim yazarla ilk tanışmam değil; ancak eğer bu kitapla tanışmış olsaydım, yazarın yerini zihnimde çok daha yukarıya koyardım.