Onaylı Yorumlar

Kitabı bir kız babası olarak okudum. Kitabı bitirip kapattığım zaman dakikalarca insanlığı sorguladım. Ve duygularıma hakim olamayıp göz yaşlarına boğuldum.

kitap beni o kadar derinden etkiledi ki elimden bırakamadım. Zavallı diana keşke ebeveynlik şuurunda olan bir ailen olsaydı.

Kitap Fransada yaşanmış gerçek bir hayat hikayesi baz alınarak yazılmış. Zavallı diananın yaşadıklarını okurken acaba dünyada kaç çocuk bu muamelelere maruz kalıyor diye düşünmekten, üzülmekten kahrolmaktan kendimi alamadım.

Kendisini dünyaya getirdiğin bir günahsız çocuğa eziyet etmek hangi akla hangi vicdana sığar. Madem bu çocuğu sevmeyecektin neden onu dünya'ya getirdin. Üstelik bu bir çocuk daha doğruyu yanlışı bilmeyen bir insan. Kitap beni derinden etkiledi. Çocuğun yaramazlık yaptığı vakit kızarsın anlatırsın uyarırsın yeri geldiğin de dozunda ceza verirsin ama çocuğa işkence etmek ne demek. Zaten dini bi kenara bıraksak bile böyle bir muameleyi insan vicdanı kabul etmez.

Bazı kitaplar yalnızca bir hikâye anlatmaz; insanın kalbine usulca dokunur. Bu kitap da tam olarak öyle…

Akran zorbalığıyla mücadele eden çocukların yaşadıklarını anlatırken, bize iyiliğin ne kadar güçlü bir duygu olduğunu hatırlatıyor. Bazen bir çocuğun yanında durmanın, onu gerçekten dinlemenin, elinden tutmanın hayatında ne büyük bir iz bırakabileceğini gösteriyor. Bir iyiliğin başka bir iyiliği doğurduğu, iyiliklerin çocukları birbirine bağlayarak kocaman ve sıcacık bir arkadaşlığa dönüştüğü bir hikâye…
Ama belki de en güzel yanı, “Artık bitti.” dediğimiz yerde hayatın yeniden başlayabileceğini fısıldaması.
Zorbalığın karşısına cesareti, yalnızlığın karşısına dostluğu, umutsuzluğun karşısına iyiliği koyuyor.
Çocuklara umut aşılayan, iyiliğin çoğaldıkça büyüdüğünü gösteren, dostluğun en zor zamanlarda bile insanı nasıl ayağa kaldırabileceğini anlatan sıcacık, yüreğe dokunan ve umut dolu bir hikâye.

“Kadın Argosu Sözlüğü” alışılmış sözlüklerden çok farklı bir kitap. Filiz Bingölçe sadece kelimeleri açıklamıyor, kadınların yıllardır bastırılmış diliyle, mizahıyla, öfkesiyle ve dayanışmasıyla da tanıştırıyor. Okurken bazı kelimelere şaşırdım, bazılarına güldüm ama en çok da kadınların kendi aralarında kurduğu o gizli ve güçlü dili görmek hoşuma gitti.
Kitap yer yer akademik dursa da sıkıcı bir anlatımı yok. Özellikle gerçek hayattan örnekler ve deyimler kitabı canlı tutuyor. Kadınların toplum içinde kendilerini ifade ederken nasıl farklı bir dil geliştirdiğini görmek oldukça etkileyiciydi. Sadece bir sözlük değil, aynı zamanda kültürel bir arşiv gibi hissettirdi.
Bazı bölümlerde tekrar hissi oluştuğu için temposu biraz düşüyor ama genel olarak merak uyandıran ve farklı bir okuma deneyimi sunan bir kitap. Dile, kültüre ve kadınların görünmeyen dünyasına ilgi duyanların sevebileceğini düşünüyorum.

Bir dönüm noktası olan, çoğu ezberi bozan tarihi bir olayın safahatı etraflı ama sürükleyici bir şekilde kaleme alınmış. İsimlerin çokluğu bazen kafaları karıştırsa da darbecilerin en büyük ve rezil taraflarının rahatlıkla bile isteye yalana, türlü bahanelere ve psikolojik baskıya nasıl başvurup zihinleri karıştırdığını kitapta görüyorsunuz. Mesela derdest edilen tüm generallere aynı şey söylenmiş: "Emniyetiniz için"
Diğer taraftarı darbeye karşı koyanların en büyük silahları emir-komuta zincirini ısrarla takip etmeleri, meşruiyetten şaşmamaları, her şeye rağmen kararlı, dirayetli ve öngörülü olmaları.
Tabi siyasi liderliğin dik durması, bunun halka verdiği güven ve vatan-millet-devlet aşkı.
Bu darbe girişiminden en üst düzey askerinden erine, amirinden memuruna, siyasetçisinden bürokratına kadar herkesin alacağı büyük dersler var.
Kitabın en son kısmını zayıf buldum.
Darbenin kronolojisi, saat saat seyri kitaba eklenebilirdi.

Japon edebiyatıyla ilk münasebetim oldu Gönül ve benim gibi bu edebiyata yabancı olup ilk kez adım atacak okurlar için kesinlikle çok doğru bir karar. Kitap, neredeyse hacimli sayılabilecek bir yapıda olmasına ve son bölüme kadar kayda değer büyük bir olay örgüsü barındırmamasına karşın şaşılacak derecede sürükleyici. Sōseki'nin sade fakat etkileyici üslûbu sayesinde sayfalar su gibi akıp gidiyor. Metin boyunca, "Cidden işin sonu nereye varacak?" dedirten türden bir merak duygusu, yakanızı bir lahza olsun bırakmıyor. Özellikle son tahlilde ana karakterin derin trajedisiyle yüzleştiğinizde kitaptan kopmak imkânsızlaşıyor; nitekim ben de son bölümü soluksuz bir şekilde, tek oturuşta bitirdim. Kesinlikle iç burkan, ruha dokunan unutulmaz bir yapıt.

İskender Pala’nın kalemiyle Yunus Emre’nin izine düşmek, bir od gibi insanı pişirmesine şahit olmakmış. Çoğu kişi İskender Hoca’nın kitaplarına serpiştirilmiş eski kelimelerden kaynaklı okumanın ağır ilerlediğini düşünebilir. Benim içinse kitabın en etkileyici tarafı tam olarak burası oldu. Günümüz sözlüklerine sıkışıp kalmış zihnimi tazeledim. Yabancı gelen her kelimenin bugünkü karşılığını kenara not etmek, satır aralarındaki anlam hazinelerini keşfetmek okuma keyfimi ikiye katladı.
Od, insanı içine çeken bir tasavvuf romanı. Yunus Emre’nin "ben"den geçip "biz"e ulaşma çabasını okurken, dilin zenginliği sayesinde hikâyenin atmosferine çok daha rahat girdim. Üzerimizdeki günlük telaşı sıyırıp alan, sabırla okunmayı hak eden bir eser.

Taptuk’un kapısına odun taşımak gibiydi her notum. Sözün doğrusuna ermek için kelamın çilesini çekmek gerekmiş..

Bazı kitaplar sadece bir hikâye anlatır, bazıları ise insanın içine dokunur. Adem’in Mümkün Dünyaları benim için ikinci gruptaydı. Okurken zaman zaman Adem’in çaresizliğini, yalnızlığını ve içindeki sessiz mücadeleyi gerçekten hissettim. Sayfaları çevirdikçe sadece karakteri değil, insan olmanın yükünü, kırılganlığını ve umudu da düşündüm. En çok etkilendiğim şey, olaylardan çok hislerin bana geçmesiydi. Karakterlerin yaşadığı duygular samimiydi; bazı satırlarda durup düşündüm, bazı satırlarda ise boğazım düğümlendi. Özellikle empatiyi ve merhameti farklı bir bakış açısıyla ele alması kitabı benim için unutulmaz kıldı. Bitirdiğimde zihnimde hâlâ dönüp duran cümleler ve hisler kaldı. Umarım bu kalem daha birçok hikâyeyle okurlarla buluşur. Emeğine ve yüreğine sağlık.
‘’İnsan yalnızca sevgiyle sınanmaz. Sevgiyle de sınanır.’’

Öncelikle Asimov'un tarzını severim ama bu kitabı yarım bırakmayıp hızlıca bitirebildiysem sadece dilinin akıcı olması sayesinde. Kitap kötü değil ama eksileri çok. Birincisi fazla bilimsel açıklama var, diyaloglar ders verir gibi. Hatta bilimsel gerçeklerle örtüşmeyen yani kurgu olan kısımlar da bu yüzden diğer açıklamalar gibi gerçek sanılabilir. Karakterler çok sığ, hiçbiri sıcak gelmiyor. Çirkinlik ve yaşlılık gibi vurgular çok fazla kullanılmış, bu da sıkıyor ve rahatsız ediyor. Ve uzun uzun anlatılan onca şeye rağmen final apar topar bağlanmış. Ama yine de okunmasını tavsiye ederim. Asimov sevenler için eksik kalmasın ve Vakıf'ın öncesiymiş gibi bağlandığından okunması iyi olur. Zaten çeviri çok güzel, ilginç şekilde kendini okutuyor, kitap gereğinden çok fazla uzatılmış olsa da dili sayesinde akıp gidiyor.

Bugüne kadar birçok seyahat kitabı okudum. Fakat bu kitap içlerinde en iyisi ve en nitelikli olanı idi. Doğu Türkistan'ı istila edip sömürgeleştiren Çin'in, müslüman Uygurları asimile etmek ve Çinlileştirmek için her yol ve yöntemi uyguladığını güncel tanıklıklarla okuma fırsatı buluyorsunuz. Yazar seyahate çok iyi hazırlanmış, programlı bir gezi yapıp izlenimlerini tarihle harmanlayarak ve gördüklerini fotoğraflayarak adeta belgesel çapta bir çalışmaya imza atmış. Bu acı ve hüzün verici izlenimleri okurken yazarın da kitapta belirttiği ve uyardığı gibi tevafuk bu ya Çin, Türkiye'den bir grup gazeteciyi Doğu Türkistan gezisine davet etmiş. Çin'in sponsor olduğu CGTN Türk YouTube kanalında bu gezinin videosunun ilk bölümünü seyrettim. Bu video Çin'in propaganda amaçlı bir faaliyeti olup Uygurlar'ın Çin sayesinde tehlikeli fikirlerden arındırılıp uygarlaştırıldığı anlatılıyor. Kitaba on üzerinden on verdim. Bu kitabı ne yapıp edip alıp okuyun lütfen.

Zihninin derinliklerinde gezdiriyor okuru kitapta Vüsat O. Bener. Hikayelerin tamamı çeşitli nedenlerle hayata tutunamayanlara ait. Oğuz Atay'ın arkadaşından da zaten böyle bir yazım stili ve öyküler beklenirdi. Tüm hikayeler son derece akıcı belki ama özellikle zaman geçişlerindeki hızdan hikayenin neresinde olduğunuzu anlamanız zorlaşıyor. Kitabın ilk kısımdaki hikayeler çok başarılıyken sonlara doğru öykülerin anlatımı okur için daha da zor kılınmış. Dili zorlayıcı, sarsıcı ve farklı. Değişik anlatımı, farklı hikayeleri ve yaşanmışlıklarıyla Vüsat O Bener'in Türk öykücülüğünün ayrık otu yazarı olduğunu bu kitap her hikayesiyle kanıtlıyor. Oğuz Atay'ın yazımını, biçimini sevemeyenler bu kaleme hiç bulaşmasın. İçine girildiğinde tadından yenmeyecek öyküler. Zor, kolay değil anlaması ama... İşte o ama kısmının verdiği edebi zevk tek kelimeyle harika.