Onaylı Yorumlar

Bir ruh hâli notları, ruh hâli defteri, "Bir Mevsimlik İnsan". Konuşma dilimize yakın, tanıdık, daha içe dönük,bu yüzden sahici bir duyarlığa sahip.Sonbahar,kış,ilkbahar,yaz;okuma,yazma,yalnızlık,düşünme ve modern hayat içinde kaybolma duygusu,şiirlerin ana eksenini oluşturuyor.Şair,insanın hem doğayla hem şehirle hem de kendi iç sesiyle kurduğu ilişkiyi açık,anlaşılır bir şiir dili kurarak yazıyor. Kitaptaki tamamını referans alarak diyebilirim ki şair karmaşık imge örgülerinden çok,herkesin hayatında karşılığı olabilecek duygulara yaslanıyor.Kitap iki farklı tarzda şiirlerden oluşuyor;ölçülü,uyaklı, geleneksel söyleyişe yaklaşanlar ve kısa dizelerle kurulan daha serbest,çağdaş parçalar.Mevsim şiirlerinde klasik tını belirginleşirken, odalar,satırlar,kayboluş ve modern insan şiirlerinde asıl olması gereken serbest yapı daha güçlü hissediliyor.Modern insan kalıplara, kafiyelere gelmez.Kendiliğinden yazılmalı.Bilinçli yapıldıysa güzel, denk geldiyse daha da güzel.

Uzun zamandır etkisinden çıkamadığım bir roman okumadım derken imdadıma yetişen bir roman. Metnin dili oldukça şiirsel, olaya bağlı değişen ve dönüşen bir dil var. Kendini kuruyor. Romanın atmosferi Baybars, Kâmil Bey, Lale Hanım, Emine ve Sedat etrafında örülüyor. Her bir karakterin kaderi, aile bağları, kaybı, hicreti ve sadakati işleniyor. Ateş, su, yol, sır, sürgün ve dönüş gibi imgeler sürekli kullanılıyor ama derinleşerek. Bunlar yalnızca süsleyici sözcükler değil; romanın anlamını veren anahtar kelimeler. Baybars’ın karanlıkla, suyla, çağrıyla ve kaderle ilişkisi; Kâmil Bey’in taşıdığı sır, emanet; Emine ile Sedat çizgisinde beliren gurbet, hasret ve ölüm duygusu, metnin olay örgüsünü kuruyor. Her bölüm, sevdiğimiz, özlediğimiz alıntılarla açılıyor. Dizelerle bölüm arasında dil ya da anlam bağı aramanız çok insani olacak ama bazılarında sadece “ruh” ortaklığı var. Bir bağ aramak yerine bu güzel eserin tadına varmalı. Yazarı tebrik ediyorum.

Kitap okuma grubumuzda seçildiği için okudum. Heyecan dozu hayli yüksek, merak ögesi diri tutulmuş, bir dönemin siyasi panoramasını sağlam bir zemine oturtmuş, iyi ki okudum dediğim kitaplardan.
(Bundan sonra yazacaklarım Spoiler olabilir)
Son sahnenin hüznü kaldı, farklı bitebilirdi diye çok düşündüm.
Kişinin bilinci yerinde değilken beden bütünlüğüne, sırf ondan bir parça taşımak için (o kişi ne kadar sevilirse sevilsin) yahut bizden bir parça taşısın diye; bu denli müdahale edilebilir mi... Kitapta itiraz ettiğim ikinci yerdi.

Ayfer Tunç'un dili sade, akıcı, anlaşılır. Süslü cümleler yok ama anlam çok derin. Bir erkek ve bir kadının yazdığı günlükleri okuyoruz. Onların kendi iç dünyalarında geziyor, zihinlerine sızıyoruz. Çocukluk, gençlik, aile, iş, aşk, arkadaşlık, yalnızlık, pişmanlık, fedakarlık, hayal kırıklığı, umutsuzluk, kıskançlık, iç hesaplaşma gibi konulara temas ediyoruz. Kitabın sol tarafı erkeğin, sağ tarafı ise kadının yazdığı günlük. Ve siz okurken soldan sağa geçemiyorsunuz. Önce solu okumalı sonra sağa geçmelisiniz. Bu yönüyle de kitap türünün tek örneği sanırım.

İçimizde bir yerlerde "kırılan bir şeyleri", kendi çocuklarımıza "daha doğru" ebeveynlik yapmaya çalışarak tamir etme derdindeyiz. Bunun için okumaya, kendimizi geliştirmeye çalışıyoruz.

Bu kitap, okunup bir köşeye bırakılacak bir kitap değil. Ara ara başımız sıkışınca veya hayatın akışında yolumuzu şaşırınca başvurabileceğimiz bir rehber.

Unutmamalıyız ki; ergenlik bir ayrışma ve birey olma sancısıdır. Kapılar sertçe çarpılıyorsa, bu aslında "Ben buradayım ve kendimi bulmaya çalışıyorum" demenin bir yoludur. Onlar kendi yollarını çizerken bizler rüzgara karşı duran bir kaya değil, onları limana güvenle ulaştıran sakin bir deniz olmalıyız.

Nihayetinde hedefimiz kusursuz çocuklar yetiştirmek değil; yaralarını bizimle sarabilen, bize güvenen ve yarın bir gün kendi kanatlarıyla uçarken arkasına baktığında sevgi dolu bir yuva hatırlayan bireyler bırakmaktır. Yolumuz uzun, yükümüz ağır ama niyetimiz iyileşmek ve iyileştirmekse, bu yolculuk her şeye değer.

Ella, 40 yaşında, iyi bir eş ve anne olarak düzenli bir hayat sürerken bir yayınevinde asistanın asistanı olarak işe başlar. İlk görevi ise yeni bir yazara ait Aşk Şeriatı adlı romanı okuyup rapor hazırlamaktır. Tasavvuf konulu bu kitabı isteksizce okumaya başlar… Ama nereden bilebilirdi ki bu hikâye onun hayatında köklü değişimlerin kapısını aralayacak?

Bu eser, roman içinde roman kurgusuyla hem bugünü hem geçmişi okutuyor. Bir yanda Ella’nın hayatı, diğer yanda Şems ile Mevlânâ’nın derin dostluğu ve ilâhi aşk yolculuğu…

Yıllarca adını bir “aşk romanı” sanıp okumayı ertelediğim ama aslında içinde ilâhi aşkı, sufi bilincini ve tasavvufu barındıran; Mesnevi’nin ruhunu ve Şems ile Mevlânâ’nın bağını hissettiren bir eserle karşılaştım.

Okurken düşündüren, düşündürürken hissettiren ve insanı kendine sorular sorduran bir kitap oldu benim için.
Bazı kitaplar anlatılmaz… okunur .

Benim için oldukça sürükleyici ve yer yer gerilim dozu yükselen bir okuma oldu. Lisa Regan, polisiye kurguyu duygusal bir arka planla harmanlayarak sadece bir cinayet soruşturması değil, aynı zamanda geçmişle yüzleşme hikâyesi de anlatıyor.
Kitapta en çok dikkatimi çeken şey, olay örgüsünün temposuydu. Daha ilk sayfalardan itibaren merak duygusu canlı tutuluyor ve her bölümün sonunda yeni bir ipucu ya da şaşırtıcı bir gelişme karşımıza çıkıyor. Özellikle baş karakterin hem mesleki sorumlulukları hem de kendi geçmişiyle ilgili yaşadığı çatışmalar hikâyeye derinlik katmış.
Anlatım dili sade ve akıcı olduğu için kitap su gibi akıp gidiyor. Ancak sadece heyecan değil, duygusal yönü de güçlü. Bir annenin kaybı, aile bağları ve geçmişin insan hayatındaki etkisi oldukça çarpıcı bir şekilde işlenmiş. Okurken bazı yerlerde gerildim, bazı yerlerde ise karakterlerin yaşadıklarına gerçekten üzüldüm.
Polisiye sevenler için temposu yüksek, gizem dozu iyi ayarlanmış bir kitap olduğunu düşünüyorum.

Osmanlı’nın son yılları on yıllık savaş dönemi diye geçer. Bitip tükenmek bilmeyen savaşlarla sınanan Türk milleti varlık ve yokluk mücadelesi verir. O dönemin insanının şayet bu cehennemi andıran harplerden sağ çıkmış ise anlatacak çok şeyi vardır. Ama Türk insanının ketum yönü yaşananların afişe edilmesinin önüne geçer. Bu yüzden savaş notları, günlükler, hatıratlar vs. diğer milletlerin savaş mirasına göre azdır. Fakat bu yok demek değildir. Münevverlerimiz de savaşı anlatma ihtiyacını hissetmiş, bunu yazdıklarına yansıtmışlardır. Bu uzun harp döneminin edebiyatımıza yansıması ise birçok eserde irdelenmesine rağmen anlatının bazen fazla akademik olması okuru bu tarz eserlerden uzaklaştırır. Köksal’ın eseri ise milli mücadele edebiyatının güzel numunelerinden güçlü alıntıları okurun önüne getirir. Böylelikle Milli Mücadele’nin yalın, akıcı, anlaşılır bir anlatısı alıntılar üzerinden oluşur. Son olarak alıntıların olduğu ismi geçen eserlere ilgi ister istemez artar.

Dünya tarihinin sayfaları çoğunlukla hükümdarlardan bahseder. Tarihin bu süper adamları içinde bulundukları toplumun elit tabakasında yerlerini edinirlerken, yaşadıklarıyla kendilerinden sonra gelenlere örnek olurlar. İnsan doğasının hataya duçar halleri hükümdarların anlatılarında ortaya çıkar. Tarihteki binlerce hükümdar hikayesinin yönlendirici olduğu malumdur. Machiavelli buna göre anlatısını oluşturur. Ama fikir adamı olsun tarihçi olsun çağından bigane değildir. Machiavelli de kendisinden öncekilerin yaşadığı bir problemi yaşar ve çağındaki hükümdarların etkisinde kalır. Böylelikle hiç hak etmese de C. Borigia gibi bir despota amaca ulaşana kadar her yolu denemekten çekinmediği için güçlü lider payesini verir. Her şeye rağmen yazar yönetme erkinin oluşum basamakları, devletlerin yapısı, liderin genel özellikleri gibi benzeri siyasi konularda isabetli analizler yapar. Makyevelcilik günümüzde aşağılama amaçlı kullanılsa da bazı tespitlerinin çağları aştığı gerçeği değişmez.

Zihnin karmaşık yapısı bazen binlerce kişinin resmigeçit yaptığı bir nümayişe döner. Bazı olaylar insanın çözümlemekle mükellef olduğu problemler şeklinde hayat yolculuğunda önüne çıkar. Hayat macerasının bu kısmı çekilecek gibi değildir. Ama yaşamanın doğal sonucu olan sorunlardan da kaçış yoktur. Çözümsüzlük ise insanın kapısına buhranı getirecek kadar münasebetsizdir. Cercas’ın hikayesi de böyle başlar. Geçmişteki hataların belirginleştiği bu macera döngüsünün karakterle okur arasında bir ortaklık oluşturacağı tahmin edilebilir. Pişmanlık ki hiçbir insan ondan uzak değildir. İşin açıkçası pişmanlığın anlatımından ziyade, beklenti, insandaki hatayı değiştirebilme gücünde saklıdır. İnsanın geleceğe güvenle bakabilmesi için, öngörülerini sağlam zemine oturtması şarttır. Bir kitabın, bir rüyanın, bir hayalin verdiği ilham ise belki hatalardan uzaklaşmanın pişmanlıkların önüne geçmenin şifrelerini içeriyordur. Cercas’in Kiracı’sı zihne uzun süre kiracı olacak kadar güçlü bir anlatıdır.