E-Dergi

Livaneli’yi çok önceden okumam gerektiğini anladığım kitap diyebilirim gönül rahatlığıyla..
Benim içinde etkileyici bir kitap oldu. İnsan ne dese ne yorum yapsa az kalır cinsten kitaplar olur ya hani; okumadan bilemezsin dediğimiz... okumadan bilinemeyecek kitaplar arasında yer almalı bence Kardeşimin Hikayesi.
Akıcı, heyecanlı, merak uyandırıcı ve elinizden bırakamayacağınız bir kitap arıyorsanız ilk seçenek bu kitap olmalı diyebilirim.
Okuyunuz, okutunuz efendim.

Yıllar önceydi, Edebiyat öğretmenimizin okumamızı istediği bir kitaptı ama ben bir türlü okuyamadım, bitmeyen bir kitaptı benim için. O kadar ağır bir kitaptı ki, "oku oku bitmiyor, çok yoruldum, okumak istemiyorum" dediğimi hatırlıyorum.
Ama şimdi tekrar şöyle bir bakınca yine aynı şeyi söylerken buldum kendimi; "Ben bu kitabı neden okuyamamışım ki?" cevabını bulamıyorum diyordum ama bugün biraz daha iyi anladım zamanı değilmişleri.. Bazı kitaplar için gerçekten zamanının gelmesi gerekiyormuş. Bunu bugün bir kez daha anladım.

Zülfü Livaneli'nin okuduğum üçüncü kitabı oldu Serenad..
Tek kelimeyle "etkileyici" idi. Hani bazen popüler olan kitapların çok abartıldığını düşünürüz ya, Serenad'ı okuduktan sonra kendimi "abartıldığı kadar varmış" derken buldum.
Hikayenin gerçek tarihi olgulardan oluşması ve devamında da bu çerçeve ile insanı baştan ayağı sarsması bütün övgüleri hakeder nitelikte.
Tarihimizle yüzleşmek gerektiğini düşünenlerden biriydim ancak şu an, yani bu kitabı okuduktan sonra, buna cesaretim olup olmadığını sordum kendime. Gerçekten içimizde bir yerler de kendi tarihimize karşı açıklayamadığımız bir cesaretsizlik yok mu? Bilinç altımızda bunlarla yüzleşemeyeceğimize dair ne kadar çok korku var, farkettiniz mi?
Kitabı okuduktan sonra kendimi etkilenmiş bir halde bulmam ve kitap bittiği anda da "neden bitti ki şimdi" demem, bana unutulmayacak bir kitap okuduğumu söylemiş oldu zaten.
Okuyunuz, Okutunuz efendim.

Beyaz Diş'i ne zaman görsem, lise sıralarında Edebiyat öğretmenimizin okuttuğu -yada okutmaya çalıştığı ama bir türlü okutamadığı- kitap derim. O zamanlarda okurken çok sıkılmıştım, açıkçası şimdi de okurken biraz sıkıldım.
Liseye giden kardeşime okuması için aldığım kitaplardan birisiydi, kardeşim okumak istemeyince ben alıp "tekrar okurum ne olacak" diyerek başladım. Ancak ilk 100 sayfa o kadar yavaş ilerledi ki, bir yerden sonra çok sıkıldım ve kitabı bir süre bıraktım. Sonra -zamanı gelmiş demek ki diyorum- bir aldım elime ve bir solukta okudum. Kitabın bittiğine bir an inanamadım diyebilirim. O yüzden bazı kitaplara hep "henüz okunma zamanı gelmemiş" diyorum.
okuyunuz, okutunuz efendim.

Kitabımız iki bölümden oluşuyor. İlk bölüm yaklaşık 26 makaleden, ikinci bölümde 22-23 makaleden oluşuyor -saymadım-
İhsan hocanın farklı mecralarda yayınlamış olduğu makalelerinden oluşan kitabı olduğu için, sık sık bahsettiği konuları içeriyor. Farklı tefsir okumaları yapmak isteyenler için, çok farklı bakış açısıyla oluşturduğu tefsirinden de bahsediyor hocamız. İhsan hocayı bilmeyenler için çelişkilerle dolu bir kitap olarak görülebilir. Burada böyle diyordu, şurada şundan bahsediyor tarzında eleştiriler yapılabilir. Tabi sığ manada bakıldığı için durum bu sonucu çıkarır ama geniş manada ve İhsan hocanın bakış açısıyla bakıldığında durum hiçte çelişik olmaz. Genel ilahiyat konularından tutun da, özgürlük, adalet, fekkurakabe v.b. konuları ile ilgili, ilgi çekici makaleleri var.
okuyunuz, okutunuz efendim.